အပိုင်း ၁
နတ်သား
အခန်း(၁).....
ဘောဂ၀တီမြို့လယ်ရှိ ကြီးမားသော ခြံ၀င်းကြီး အတွင်း....
နှဲသံ တလွင်လွင် ၊ ဆိုင်း၀ိုင်းသံ တညံညံဖြင့် ထွက်ပေါ်နေရာ ဤနေရာကား ယနေ့ခေတ် သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားလျက်ရှိသော နဂါးမင်း စံအိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ စင်စစ် ဒီမြို့ကလေး၏ နာမည် ဘောဂ၀တီကလဲ ဒီစံအိမ်ကို အဆွဲပြု၍ ရလာခြင်းပင်။ နဂါးမင်းစံအိမ်သည် သိုင်းလောကသားများ အဖို့ အင်မတန်မှပင် လေးစားစရာနေရာ ဖြစ်သည်။ နဂါးမင်းစံအိမ်ကို တည်ထောင်သူ နှစ်တစ်ထောင် နဂါး ဦးရန်ပွား လက်ထက်မှ စ၍ အဆင့်ဆင့် ရပ်တည်လာခဲ့ရာ အခုဆိုလျှင်တော့ နှစ်တစ်ရာ မကတော့ချေ။ အခုလက်ရှိတွင်ပင် စံအိမ်ပိုင်ရှင်သည် မီးနဂါး ရန်အောင်မြင်..ဦးရန်ပွား၏ မြေးဖြစ်လေသည်။
နှစ်တရာ အတွင်း သိုင်းလောက အရှုပ်အရှင်း အများအပြား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နဂါးမင်းစံအိမ်ကဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်လာခဲ့သည်။ ဒါကလဲ အကြောင်းရှိသည်။ နဂါးမင်းစံအိမ်ပိုင်ရှင်များသည် လေလှိုင်းသက်ခြွေ ဓားသိုင်းကို အမွေဆက်ခံ တတ်မြောက်ထားကြသည်။ ဤဓားသိုင်းသည် သိုင်းလောက၏ နံပတ်တစ် ဓားသိုင်းဟု မဆိုနို်င်သော်လဲ စံအိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်တော့ ယှဉ်ရဲသူ မရှိသလောက်ပင်။ နောက်ပြီး စံအိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ကြင်ယာသက်ထားများက လဲ အညံစားမဟုတ်ပေ။ အခုလက်ရှိ မီးနဂါး ရန်အောင်မြင်၏ ကြင်ယာတော်ဆို လျှင်လဲ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ တဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သူ နန်းကြာဖြူဖြစ်သည်။ ကြာပန်းမယ်တော်ဆိုတာလဲ သိုင်းလောကဦး ဥသျှောင်တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်ရာ နဂါးမင်း စံအိမ် ကို လေးစားကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။
အားလုံးက ၀ိုင်း၍ အရေးတယူ ပြုနေကြရသော်လဲ ရန်အောင်မြင် နှင့် နန်းကြာဖြူ တို့သည် အသက် ၂၀ကျော် အရွယ်လေးတွေဖြစ်သည်။ မိဘများ၏ အမွေ နှင့် ဆရာသမားတို့၏ အရှိန်ကြာင့်သာ သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်များ ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်အောင်မြင် ဆိုလျှင် အသက် ၁၆ နှစ် အရွယ်ကတည်းက သိုင်းလောကတွင် ကျက်စားနေရာ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်နေလေပြီ။ ခက်သည်က သူ့တွင် ယောကျ်ားပီပီ ဇရှိသည်။ ရောက်လေရာ နေရာတွင် လက်စလက်နလေးများ ရှိသည်နှင့် ကြာတော့ အမေလုပ်သူက စိတ်မချ ဖြစ်သည်။ အဲဒါနဲ့ မိမိ၏ ဆရာသမား တစ်ဦးလဲ ဖြစ်သော ကြာပန်းမယ်တော်ဆီ သမီးတောင်း ထွက်ရသည်။
အစတွင် ရန်အောင်မြင်သည် အမေကို သိပ်မကြည်။ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ကာ အလုပ်ရှုပ်သည် ဟု ထင်သည်။ သို့သော် အမေ၊ အဖေနှင့် အတူ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီးရှိရာ တောင်ကျွန်းသို့ ရောက်တော့မှ အမြင်ကြည်သွားသည်။ မကြည့်ပဲ ခံနိုင်ရိုးလား။ နန်းံကြာဖြူ ဆိုသသော သိုင်းနှမသည် မြင်သူတကာ ငေးရလောက်သည့် အလှပဂေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သေးကျင်သောခါးပေါ်တွင် မို့မောက်သောရင်နှစ်မွှာက မြင်သူတကာ အသက်ရှုမှားလောက်သလို၊ ခါးအောက်ရှိ စွင့်ကားသော တင်ကလဲ သူ့အတန်ကြီးကို ပိတ်ပွ ဘောင်းဘီကြားကပင် ထိုးထောင်လာစေအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဒီတော့လဲ မခုတ်တတ်သော ကြောင်လို ဟန်ဆောင်ရင်း အမေကောင်းသလို စီစဉ်ပါတော့ဟု လေပြေလေးနှင့် ပြောရသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက် ကတော့ မျက်မှောင်ကြီး ကျုံ၍ သာ ကြည့်နေရသည်။ သူ့သား အကြောင်းသိသည်ကိုး....
နှစ်ဖက်သား နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးကြပြီးနောက် ၃လအကြာတွင်တော့ ရန်အောင်မြင် နှင့် နန်းကြာဖြူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ခြိမ့်ခြိမ့်သဲအောင် ကျင်းပသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက်၏ အရှိန်၊ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ ဂုဏ်ကြောင့် သိုင်းလောကသားများ တဖွဲဖွဲ လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြရာ ကြီးမားသော ခြံ၀င်းတွင်ပင် နေရာမဆံ့ အောင်ဖြစ်ရ၏။ ရန်အောင်မြင်၏ သူငယ်ချင်းများက လဲ ပေါက်တတ်ကရတွေ ရှာ၍ လက်ဖွဲ့ကြသည်။ နောက်လဲနောက်..စလဲစကြသည်။ ရန်အောင်မြင်ပင် သူငယ်ချင်းများကို အံကြီးကြိတ်ကာ နေရသည်။
မင်္ဂလာပွဲ ပြီး ညဘက်တွင်တော့ ရန်အောင်မြင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို ့၀ှက်ထားသော နဂါးတစ်ကောင်ကို နန်းကြာဖြူကို ထုတ်ပြသည်။ နန်းကြာဖြူသည် မြင်ကာစတွင်တော့ အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လဲ သိုင်းသမမို့ အားတင်းကာ ရင်ဆိုင်သည်။ တစ်စံအိမ်လုံး မီးရောင်မရှိတော့သော်လဲ..ရန်အောင်မြင်တို့ အခန်းကမူ မိုးလင်းသည့်အထိ မီးမမှိတ်ချေ ။ မှိတ်ဖို့လဲ မအားကျ။ မိုးလင်းခါနီးမှ ရန်အောင်မြင် နဂါးက ငြိမ်ကြသွားသည်။ `
အဲဒီညက စ၍ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ညတိုင်း နဂါးသတ်ပွဲ ကျင်းပကြရာ နှစ်လအကြာတွင်ပင် နန်းကြာဖြူ၏ ၀မ်း၌ နဂါးပေါက်တစ်ကောင် ၀င်အောင်းတော့သည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ပျော်လိုက်သည့် ဖြစ်ချင်း။ ““ဟ…ဟ… နဂါးလုပ်၍ နဂါးဖြစ်ပြီ““ ဆိုပြီး လက်ခမောင်းတောင် ထခတ်သည်။ အဖေလုပ်သူ နဂါးနက်ကလဲ မိမိတို့ မျိုးရိုးဆက် မပြတ်တော့ပြီမို့ ၀မ်းသာသည်။ ခြေရှုပ်၍ ဆောင့်ကြွားကြွားရှိသော ရန်အောင်မြင်ကို ပင် အမြင် ပြန်ကြည်လာသည်။ အရင်က ငယ်သေးသည်ထင်၍ ထပ်မတက်ပေးရသေးသော မိမိတို့ မျိုးရိုး၏ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအား အဆင့်၉ကိုပင် သင်ပြသည်။
အမှန်က ဤကျောက်ဖြိုးအတွင်းအားသည် အဆင့်၁၀အထိရှိသော်လဲ စံအိမ်တည်ထောင်သူ မီးနဂါး ဦးရန်ပွားပင် အပြီးထိ မအောင်မြင်။ ဒီဟာကလဲ အဆင့်တဆင့် အောင်မြင်ဖို့ တစ်နှစ်လောက် ကျင့်ရရာ အင်မတန် ဇွဲရှိမှ အောင်မြင်ကြသည်သာ။ အဆင့်၉ကနေ အဆင့်၁၀ အပြောင်းတွင်တော့ ကွင်းဆက်လေးတစ်ခု လိုနေရာ ဦးရန်ပွား ဘယ်လိုကျင့်ကျင့် မအောင်မြင်ချေ။ နောက်ဆုံး သက်တမ်းကုန်၍ ဇီ၀ိန်သာ ချူပ်သွားသော်လဲ အဆင့်၁၀မရောက်လိုက်။ မိမိမရောက်တော့ သားဖြစ်သူ နဂါးနက်ကို လဲ ရှင်းပြမနေတော့။ ဒါနှင့်ပင် အချိန်ကုန်မှာ စိုးသည့် အတွက်ဖြစ်သည်။ အဲဒီတော့ နဂါးနက်ကလဲ အဆင့်၉ကိုပင် နောက်ဆုံးဟု ထင်သည်။ ရန်အောင်မြင် ဆိုလျှင်တေ့ ပြောမနေနဲ့တော့။
မိန်းမဖြစ်သူ ကိုယ်၀န်ရှိသွား၍ ညဘက် အားသွားသော ရန်အောင်မြင်လဲ အဖေလုပ်သူက သင်ပေးသော ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားကိုပင် အင်တိုက်အားတိုက် ကျင့်သည်။ ရန်အောင်မြင်၏ ကြိုးစား အားထုတ်မှုကြောင့်ဟုပဲ ဆိုရမလား။ အခြေအနေက ပေး၍ လားမသိ။ နန်းကြာဖြူ သားလေးမွေးပြီး တစ်လအကြာတွင် အောင်မြင်သွားသည်။ လူငယ်လဲ လူငယ်ဖြစ်၍ အခြေအနေပေးလျှင် သိုင်းလောကတွင် ထုတ်ပြရမည်ဟု ကြံထားသည်။ အခုတော့ သားလေး၏ တစ်လပြည့်မွေးနေ့ပွဲက ရှိသဖြင့် မလွယ်သေးချေ။
“အီ………….အီ……………အီ………..“““
ဆူညံစွာ မှုတ်လိုက်သော နှဲသံကြောင့် ရန်အောင်မြင်သည် ပတ်၀န်းကျင်ကို သတိရသွားသည်။ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လူတောင် အတော်စုံနေလေပြီ။ ကျယ်၀န်းလှသော ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် ထိုင်ခုံများ ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက် အစီအရီ ချထားသည်။ ညာဘက်ခြမ်းက မိမိဘက်က အသိမိတ်ဆွေများ ဖြစ်၍၊ ဘယ်ဘက်ကမူ နန်းကြာဖြူ၏ အသိမိတ်ဆွေများဖြစ်သည်။ ညာဘက်တွင်တော့ ခုံပင် အတော်ပြည့်နေသော်လဲ ဘယ်ဘက်တွင်တော့ လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အမှန်စင်စစ် နန်းကြာဖြူတွင် အသိမိတ်ဆွေ သိပ်မရှိ။ သူ့အသိက ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ အသိသာဖြစ်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ့သားလေး၏ မွေးနေ့နှင့် သိုင်းလောက အစည်းအေ၀းနှင့် တိုက်နေရာ မယ်တော်ကြီးမှာ အဲဒီကို ရောက်နေသည်။ ဒါကြောင့် လူသိပ်မရှိ ရှာချေ။ ထိပ်ဆုံးတွင် ချထားသော ထိုင်ခုံ လေးလုံးတွင်တော့ အစွန်ဘက်တွင် အဖေ ဖြစ်သူ နဂါးနက်က ထိုင်နေသည်။
ရန်အောင်မြင်သည် နှဲသံကြားသည်နှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူပင် ခန်းမထဲရှိ ကျန်သူများက မတ်တပ်ရပ်ကြသည်။ မကြာမှီပင် အတွင်းခန်းကို ကာထားသော လိုက်ကာစမှာ လှစ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နန်းကြာဖြူထွက်လာသည်။ အဖြူရောင် ၀တ်စုံလေးနှင့် ယဉ်ယဉ်လေးလှနေသော နန်းကြာဖြူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရန်အောင်မြင် ရင်ခုန်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို လွှဲကာ မျက်စိက နန်းကြာဖြူပွေ့ထားသော မိမိသားငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်သည် အမေဖြစ်သူ နန်းကြာဖြူရင်ခွင်ထဲ တွင် မှေးနေရာမှ ခန်းမထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်၏။ လူများကို တွေ့သွားသော်လဲ ကြောက်မသွားဘဲ မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ စူးစူးရဲရဲပင် ကြည့်သည်။ တချက်မျှ မအော်။ နန်းကြာဖြူ သည် အသာလျှောက်လာ၍ ရန်အောင်မြင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကို တစ်ဦးကြည့်ကာ ပြိုင်တူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ရန်အောင်မြင်တို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းစောင့်က မောင်းတစ်ချက် ထုလိုက်သည်….
"နောင်…."
ပရိတ်သတ်လဲ မတ်တပ်ရပ်နေရာမှ မိမိနေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ များမကြာမီတွင် တူညီ၀တ်စုံများ ၀တ်ဆင်ထားသော အိမ်စေများ ထွက်လာကြကာ ဧည့်ပရိတ်သတ်များ၏ ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ထဲသို့ အရက်များ ငှဲ့ပေးကြသည်။ ဤတွင် အဖိုးဖြစ်သူ နဂါးနက်က ထိုင်နေရာမှ ထကာ
"အားလုံးပဲ နားထောင် ပေးစေချင်ပါတယ်….."
"အခုလို မအားလပ်တဲ့ အချိန်များ ကြားထဲမှ ကျွန်တော့်မြေးလေးရယ့် ၁လပြည့်ပွဲကို ကြွရောက်လာတဲ့ အတွက် အင်မတန်မှ ၀မ်းသာမိပါတယ်…….ကျေးဇူးလဲ တင်ပါတယ်….."
"ကျွန်တော့်တို့ နဂါးမင်း စံအိမ်ရဲ ့ စတုတ္ထမျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ ့ မြေးလေးကိုလဲ အားလုံးက ၀ိုင်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့လဲ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်……"
"ကျွန်တော့် မြေးလေးကိုတော့ တိမ်နဂါး ရန်နို်င် လို့ နာမည်ပေးထားပါတယ်…."
"ကဲ အားလုံးပဲ ဆန္ဒပြုလိုက်ကြရအောင်……"
အဖိုးဖြစ်သူ သည် စကား အဆုံးတွင် မြေးဖြစ်သူ တိမ်နဂါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ပရိတ်သတ်လဲ တိုင်ပင်ထားသလိုပင် အရက်ခွက် ကိုယ်စီကိုင်မြှောက်ကာ ……….
"တိမ်နဂါး ရန်နိုင်…အသက် ၁၂၀ ရှည်စေသော်………. "ဟု ရေရွတ်ကာ တရှိန်ထိုးသောက်လိုက်ကြသည်။ တချိန်တည်းပင် မင်္ဂလာဆိုင်း၀ိုင်းမှလဲ စည်တော်သံများ ထွက်လာသည်။ ကလေးငယ်ကမူ စည်တော်သံ ကြားသည်နှင့် အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းစောင်း၍ကြည့်သည်။ ကြည်လင်လှသော အသားအရေနှင့် ၀ိုင်းစက်သော မျက်လုံးလေးများကြောင့် တိမ်နဂါးသည် အင်မတန်မှ ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ရန်အောင်မြင်သည် မိမိ၏ သားကိုကြည့်ကာ အင်မတန်မှ ပီတိဖြစ်သည်။ ဒီလောက်ချစ်စရာ ကောင်းသော ကလေးကို မွေးပေးသည့် အမေကိုလဲ ကြည်ကြည်နူးနူးကြည့်သည်။ လှပသော မျက်နှာလေးကိုမြင်တော့ ချစ်စိတ်တွေ၀င်ရပြန်သည်။ လူကြီးတွေက ၄၅ရက် ဆောင့်ရမည်ဆို၍ သာ နန်းကြာဖြူ သက်သာနေချင်းဖြစ်သည်။ သူ့သဘောနှင့် ဆို နဂါးသတ်ပွဲ ပြန်ကျင်းပချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဧည့်ပရိတ်သတ်များ ပြန်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ အစေခံများက သုံးဆောင်စရာများကို ချပေးသည်။ ရှေးရိုး အစဉ်အလာ အရ တိမ်နဂါးကို လိုက်ပြ နှုတ်ဆက်ရမည်မို့ ရန်အောင်မြင်သည် ထိုင်နေရာမှ အရင်ထသည်။ မိန်းမဖြစ်သူကိုလဲ လက်ကမ်းကာ အသာအယာ ဆွဲထူသည်။ ကလေးငယ်သည် အဖေလုပ်သူကိုကြည့်ကာ ဘာကို သဘောကျ သွားမှန်းမသိ ရယ်ပြသည်။ ရယ်လိုက်တော့မှ ပိုချစ်စရာ ကောင်းသည်။
အရင်ဆုံး နန်းကြာဖြူတို့ဘက်က အသိမိတ်ဆွေများကို လိုက်နှုတ်ဆက်သည်။ ချစ်စရာကလေးမို့ ကလေးငယ်ကို မြူကြ၊ လက်ဆောင်ပေးကြနှင့် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဒီလိုနှင့် လူတန်း၏ အဆုံးကို ရောက်လာသည်။ ဤနေရာတွင်တော့ ဇာပုဝါ ချုံထားသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဖော်မပါဘဲ ထိုင်နေသည်။
ရန်အောင်မြင်သည် ခန်းမထဲ ၀င်လာကတည်းက ဒီအမျိုးသမီးကို အကဲခတ်မိသည်။ မျက်နှာအပေါ်ပိုင်းကို ဇာပုဝါ အဖြူဖြင့် လွှားထားရာ မည်သူမှန်းတော့ မသိ။ သိုင်းလောကသားများသည် လျှို ့၀ှက်တတ်သော သဘောရှိတာမို့ သူက အထူးတလည် သတိမထားတော့ချေ။ နောက်ပြီး တိမ်နဂါး မွေးနေ့ပွဲကလဲ ဖိတ်စာနှင့် ဖိတ်တာမို့ နန်းကြာဖြူတို့ အသိထဲကပင် ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသည်။ အခုတော့ မိန်းမဘက်က အသိတွေကို လိုက်နှုတ်ဆက်နေရာ ဒီအမျိုးသမီး ဆီသို့ ရောက်လာချေပြီ။
နန်းကြာဖြူ အနားရောက်လာသည်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ထိုင်နေရာမှ အသာထသည်။ ပြီးတော့
"မမ ကြာဖြူ….နေကောင်းတယ်နော်……….."
"ဟယ်…ကလေးလေးက ချစ်စရာလေးနော်…. မမကြာဖြူနဲ့ တူတယ်….. ဖွေးနေတာပဲ…. "
အမျိုးသမီးက အသာပင် ကလေးငယ်လေးကို ငုံကြည့်ရာ ရန်အောင်မြင်သည် မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရှာပေ။ စိတ်ထဲကမူ ဒီအသံကြားဖူးပါတယ်ဟု စဉ်းစားမိသည်။ နန်းကြာဖြူကမူ ဇေ၀ဖဝါဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကို မမကြာဖြူဟု ခေါ်သည် ဆိုတော့ မေမေရဲ ့နောက်တိုး တပည့်များလား။ ဒါမှ မဟုတ် ဘယ်တုန်းက သိတာပါလဲ ဟု တွေးသည်။ သားဆီမှ “တခစ် ခစ်“ ရယ်သံကြားတော့မှ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ကလေးငယ်သည် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပြင်တွင် တွဲလွဲကျနေသော ပဝါစကို ကြည့်ကာ ရယ်သည်။ လက်ကလေးကို မြှောက်ကာလဲ ဆွဲသည်။
"ဟဲ့…သား… မလုပ်ရဘူးလေ….."
နန်းကြာဖြူသည် ကလေးကို အသာချော့သည်။ ကလေးငယ်ကမူ မသိရှာချေ။ ခေါင်းငုံ့ထားသော အမျိုးသမီးက
"မမကြာဖြူ…ချစ်စရာလေးနော်…ခဏချီမယ်နော်…."
ဆိုကာ ကလေးငယ်ဆီ လက်ကမ်းလိုက်သည်။ နန်းကြာဖြူလဲ ကလေးငယ်က လက်ဆံ့ပြီး လိုက်မည့် ဟန်ပြင်သည်နှင့် အသာ တိမ်နဂါးကို မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် တချိန်လုံး ရပ်ကြည့်နေသော ရန်အောင်မြင်သည် အမျိုးသမီးလက် အမြှောက်တွင် လက်ဖဝါးပေါ်က အမှတ်လေးတစ်ခုကို မြင်သွားသည်။
"ကြာဖြူ … မပေးနဲ့"““
ရန်အောင်မြင် အလန့်တကြားအော်သည်။ နန်းကြာဖြူကို လဲ အမြန်ဆွဲ၏။ “အိုခနဲ““ နေကာ နန်းကြာဖြူ သူ့ဘက်ပါလာသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်ကမူ အမျိုးသမီး လက်ထဲ ပါသွားလေပြီ။
"မင်း…မင်း…."
ရန်အောင်မြင်သည် ကြက်သေသေကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သည်။ ဧည့်ပရိတ်သတ်လဲ ရန်အောင်မြင် အလန့်တကြားအော်သံကြောင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။ စကားပြောသံများဖြင့် ဆူညံနေသော ခန်းမကြီးတွင် အသံတိတ်သွားသည်။ ဆိုင်း၀ိုင်းလဲ အလိုလို ရပ်၏။
ကလေးငယ်ကို ချီထားသော မိန်းမသည် အသာ ဇာပုဝါကို ဖယ်လိုက်ကာ….
"မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့…ကိုရန်အောင်မြင်…."
နုနယ်သော မိန်းမပျို၏ မျက်နှာလေးတစ်ခုက ပဝါအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟင်..မင်း ..မင်း...စော...“
"ဟုတ်ပါတယ်….ကျွန်မ…စောမာလာ လေ…."
"ရှင် မှတ်မိအောင် ပြောရရင်.. ရှင် ထားသွားတဲ့ …စောမာလာ လေ…"
ရန်အောင်မြင် မှတ်မိသည်။ ဒီ အမျိုးသမီးသည် သူ၏ အရှုပ်ထုပ်များထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ စင်စစ် ရန်အောင်မြင်သည် ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကို လက်စဖြတ်နိုင်သော်လဲ ဒီတစ်ယောက်ကိုမူ ဘယ်လိုမှ ခွာလို့ မရချေ။ နောက်ဆုံး မိမိမှာ အဖေ ၊ အမေ စီစဉ်ထားသည့် အတိုင်း နန်းကြာဖြူနှင့် ယူမှ ဖြစ်မည်ဟု ပြောကာ ခွဲခဲ့ရသည်။ ဒါတောင် လမ်းအခွဲတွင် ရန်အောင်မြင်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ စောမာလာက တနေ့နေ့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ဟု ကျိန်းသွားသည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ အမှုမှဲ့ အမှတ်မှဲ့။ အခုတော့ မှတ်ထားသူက ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး ရောက်လာလေပြီ။
ပြသနာက စောမာလာသည် သိုင်းလောကတွင် ကေ၀ဖြူဟု ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မောရှမ်းပြည်ဘက်ကလဲ ဖြစ်ရာ အောက်လမ်းသိုင်း အချို ့ကိုလဲ တတ်သည်။ ဒါ့အပြင် ကလေးငယ်ကလဲ ရှိနေရာ အရမ်းမလုပ်ရဲ။
"မင်း…ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ… စောမာလာ… ပြေပြေလည်လည် ပြောကြတာပေ့ါ"
"သားလေးကိုတော့…သူ့အမေကို ပြန်ပေးလိုက်ပါကွာ…"
"သြော်..အခုတော့ ရှင်က.. မယားနှင့် သားနဲ့ ဖြစ်နေပြီ ပေါ့လေ…."
"ကျွန်မကတော့ ရှင် …ပြောတာတွေကို ယုံပြီးတော့….အ ဟင့်….."
စောမာလာသည် ၀ဲလာသော မျက်ရည်များကို အသာ သုတ်ကာ ဒေါနှင့် ပြောသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်နေရာမှ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိသည်နှင့်
"ကဲ..ကလေးမ…အဲဒါတွေ နောက်မှ ပြောကွာ…"
"လောလောဆယ်တော့ ကလေးကို ပြန်ပေးလိုက်…ပြီးလျှင် အထဲ၀င် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့… အပြင်မှာ မကောင်းပါဘူးကွာ…."
နဂါးနက်သည် လေသံပျော့ဖြင့် ပြောရင်း နေရာရွေ့လိုက်သည်။ စောမာလာသည် နဂါးနက် ရွေ့သည်နှင့် နောက်သို့ အသာ ဆုတ်သွားကာ
"ဘာမှ ဆွေးနွေး နေစရာ မရှိဘူး…. ရှင် သိချင်ရင် ရှင့်သားကို သာ မေးကြည့်….."
"ကဲ…ကျွန်မသွားမယ်….."
စောမာလာသည် ပြောပြောဆိုဆို ခန်းမထဲ ကနေ အပေါက်၀ကို ခုန်ထွက်သည်။ ဧည့်ပရိတ်သတ်များ ဟင်ခနဲ ဖြစ်ကြသည်။
"ဟိတ်… ကလေး ကို ထားခဲ့လေ…"
အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားသူက ရန်အောင်မြင် ဖြစ်သည်။ စောမာလာဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် လှမ်းရိုက်ကာ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်သည်။ စောမာလာမှာ အပြင်မရောက်တော့ ရှာချေ။
"သြော်… ရှင်က ဒီလိုလား….တွေ့ကြသေးတာပေါ့"
စောမာလာသည် အံကလေး ကျိတ်ကာ ကျုံးဝါးရင်း အသာပြန်ထွက်သည်။ ဒီတစ်ခါ ရန်အောင်မြင်က အရိုက်တွင်တော့ မရှောင်တော့ဘဲ ကလေးငယ်ကို လက်ဝါးလှိုင်းလာရာသို့ ထိုးပေးသည်။
"မောင်..မ လုပ်နဲ့…"
နန်းကြာဖြူမနေနိုင်တော့ ။ ချုံထားသော ပဝါပါးကို ဖြေကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ရန်အောင်မြင်၏ လက်ဝါးလှိုင်းကို ဖြေသည်။ ဒီအခိုက်တွင်ပင် စောမာလာသည် အပြင်သို့ ရောက်သွားလေပြီ။ ရန်အောင်မြင်လဲ လိုက်၍ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကလဲ….
"ဟိတ်မပြေးနှင့့် …. "
ဆိုကာ နောက်ထပ်လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားကို ထုတ်မိသွားသည်။ လက်ဝါး မရောက်ခင်ကပင် လေလှိုင်းသံများ တေဝါေဝါ ထသွားသည်။ စောမာလာသည် အခြေအနေ မဟန်သည်နှင့် မိမိ၏ ပင်တိုင် ကေ၀ဓါးသိုင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။ လေထဲတွင် ဓါးရောင်တလက်လက်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်ကျောက်ဖြို အတွင်းအားက ပြင်းထန်လှရာ ကိုယ်ဟန်ပျက်သည်။ ဓါးလမ်းကြောင်းလဲ လွဲသွားရာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ထိုးမိ မလိုဖြစ်သည်။
"မောင်.. သတိ ထား… ကလေး ထိမယ်…."
အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော နန်းကြာဖြူက လှမ်းအော်သည်။ ကိုယ်တိုင်လဲ တိုက်ပွဲသို့ ၀င်လာသည်။ အမှန်က သူတို့သည် အဖြူရောင် သိုင်းသမားများ ဖြစ်၍ ဒါမျိုး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ညှပ်ပြီး မတိုက်တက်။ အခုတော့ သားဇောနှင့် မို့ မနေနိုင်တော့လေပြီ။ ပဝါဇကို ခါကာ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ နာမည်ကျော် ပန်းကိုးပွင့်သိုင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
ပဝါစသည်“ ဖြောင်း“ ခနဲ ဆန့်ထွက်လာသည်။ စောမာလာလဲ တစ်ယောက်နှင့် မပြီးခင်မှာပင် နောက်တစ်ယောက် ၀င်လာ၍ တော်တော်အကြပ်တွေ့သွားသည်။ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ထားလေရာ လက်တစ်ဖက်က မအားချေ။ ကြာလျှင် အခြေအနေ မကောင်းဟု တွေးမိကာ နန်းကြာဖြူ၏ ပဝါစကို ကိုယ်လေးယိမ်းကာ ရှောင်ရင်း လှည့်ထွက်သည်။ အမှန်က နန်းကြာဖြူသည် ကလေးမွေးထားတာ မကြာသေးသည့် အတွက် အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်နေရာ သိုင်းအားကို အပြည့်အ၀ မထုတ်နိုင်ရှာပေ။ ဇောနှင့်မို့သာ ၀င်ပါချင်းဖြစ်သည်။ ဒီတော့ အားမရှိ။ စောမာလာကလဲ မခေသည်မို့ အသာပင် ရှောင်သွားနိုင်သည်။
နဂါးနက်သည် ကြည့်နေရင်းနှင့် စိတ်မရှည်တော့ချေ။ မိမိလက်ကယားနေလေပြီ။ ဒီကောင်မ လူလည်ကြကာ ကလေးနှင့် ကာဆီးကာဆီး လုပ်နေ၍ သူ့သားနှင့် ချွေးမ မနိုင်ချင်းဖြစ်သည်။ သူ၀င်ပါချင်သော်လဲ သိုင်းလောက စည်းကမ်းက ရှိသေးသည်။ ဒီိတော့ သူက ဒီကောင်မ မပြေးနိုင်အောင် ဂိတ်၀ တံခါးဘက်သို့ နေရာ ရွှေ့သွားသည်။
စောမာလာသည် အဖိုးကြီး နေရာ ရွှေ ့သွားသည်ကို တွေ့သည်။“ တော်တော်လဲ လည်တဲ့ အဖိုးကြီး။ ငါ့ကို မပြေးနိုင်အောင် လုပ်တာကိုး “ ဟု တွေးမိသည်။ “ဒင်းတို့က ငါ့အကြောင်း မသိသေးပဲ ကိုး။ အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့“ ဟုတွေးကာ နန်းကြာဖြူ သိုင်းကွက်အပြောင်းတွင် နောက်သို့ အသာဆုတ်သည်။ ရန်အောင်မြင်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို လဲ ကလေးကို တည်ပေးလိုက်သည်။ ရန်အောင်မြင် လဲ သားထိမှာ စိုးလို့ လက်ဝါး ပြန်အရုပ်တွင် လက်ကို အကျၤီ အိတ်ထဲ နှိုက်ကာ အသာေ၀့ယှမ်းလိုက်သည်။
“ဖောက် “ခနဲ ဆို သလို အသံမြည်ကာ ခရမ်းရောင် မီးခိုးလုံးများ ထွက်လာသည်။ ၀ိုင်းကြည့်နေသော ပရိတ်သတ်လဲ ”ဟာ“ ခနဲဖြစ်ကာ အဆိပ်ငွေ့တွေ ထင်၍ နောက်သို့ ဆုတ်သည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးသည်။ ဘာမှလဲ မမြင်ရတော့။ ခဏ အကြာတွင်တော့ မီးခိုးလုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြယ်သွားသည်။ မီးခိုးလုံးများ၏ နောက်တွင်တော့ စောမာလာသည် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားလေပြီ။
"သား….သားလေး….မရှိတော့ဘူး…. မောင်"
နန်းကြာဖြူသည် ရန်အောင်မြင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ချုံးပွဲချ ငိုသည်။ အောက်သို့လဲ ဖင်ထိုင်ကြသွားသည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ခေါင်းကြီး ငိုက်စိုက်ကြသည်။ စောစောက စည်ကားနေသော နဂါးမင်းစံအိမ်ကြီးသည်လဲ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်ကာသွားတော့သည်။
အခန်း(၂)........
အချိန်ကာလကား တရွေ ့ရွေ ့ပြောင်းလဲ နေသည်။ တစ်နှစ် တစ်ခါသာ ပွင့်သည် ပန်းပိတောက်သည်ပင် အကြိမ်ကြိမ် အလီလီ ပွင့်လာသည်မှာ ၁၈ ကြိမ်မြောက်တော့မည်။ ……………………
မောရှမ်းပြည်သည် မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် အင်မတန်မှ အေးချမ်းလှသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန် အရိပ်နှင့်လဲ ထာ၀စဉ် အေးချမ်းလှ၏။ အချို့နေရာများတွင် နေပျောက်ထိုးမကျအောင်ပင် သစ်ပင်ကြီးများက ကြီးထွားလှသည်။ အချို့နေရာများတွင်လဲ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တောင်တန်းများ က အစီအရီ ရှိနေကြသည်။
လွန်စွာမြင့်မားသော တောင်တန်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်….
"ဒုတ် ခနဲ… ဒုတ်ခနဲ " အသံက မှန်မှန်ပေါ်ထွက်နေသည်။ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်လျှင်တော့ အသက်၁၈နှစ် အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်သည် အကျၤီမပါ ဘာမပါနှင့် ထင်းခုတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပုဆိန်ကို ကိုင်မြှောက်လိုက်တိုင်း လက်မောင်း ကြွက်သားကြီးများက အထင်းသားပေါ်ထွက်နေသည်။ အရိုးကွဲ မတတ်အေးလှသည့် ဒီရာသီတွင် လူငယ်ခင်ဗျာ အကျၤီမပါ ဘာမပါနှင့် ထင်းခွဲနေသည်မှာ မြင်ရသူ ဂရုဏာသက်ချင်စရာ။
လူငယ် ထင်းခွဲနေသောခြံ၀န်း၏ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်တော့ စံအိမ်ဟောင်းကြီး တစ်လုံးက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေသည်။ ဤမျှမြင့်မားသော တောင်ပေါ်တွင် ဒီလိုမျိုးအိမ်ရှိလိမ့်မယ်ဟု ထင်ရက်စရာပင် မရှိချေ။ အိမ်ကြီးက နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးဖြစ်ကာ အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုတွင်တော့ မီးရောင်များလင်းလျက်ရှိသည်။
ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှ လေစိမ်း အနည်းငယ်တိုး၀င်သည်။ စောမာလာသည် ပြင်ပကို ငေးနေရာမှ ကိုယ်လေးတှုန်အောင် အေးသွားသည်မို့ ပဝါလေးကို အသာလွှားလိုက်သည်။
"နင်တောင်မှ ချမ်းနေလျှင် ကောင်လေးဆို.. ပိုဆိုးမှာပေါ့ဟာ…"
"ဒီလောက်ဆို ထင်းတွေက လောက်လောက်ပြီပဲ… ပြန်ခေါ်လိုက်တော့လေ…"
စောမာလာ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ပညာသင်ဘက် အမဖြူသူ ကေ၀နီကို တွေ့သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ အမဖြစ်သူ ရောက်နေတာကိုပင် မေ့နေတာ။ စောမာလာသည် အမဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း မိမိတို့ မောကေ၀ ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားသည်။
ရန်အောင်မြင်၏ သားလေးကို လုလာပြီးနောက် စောမာလာသည် နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများ လက်မှ လွတ်အောင် အသဲအသန်ပြေးရသည်။ အစောပိုင်းက ကလေးငယ်ကို တနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရန် ဖြစ်သော်လဲ ကလေးငယ်၏ ချစ်စရာကောင်းမှုက ဖမ်းစားသွားရာ သူမ မလုပ်ရက်တော့။ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဇာတိဖြစ်ရာ မောကေ၀ဂိုဏ်းသို့ပင် ပြန်ရောက်လာသည်။ မိမိ၏ ဆရာသမားဖြစ်သူ ကေ၀မယ် ဒေါ်သီရိကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြသည်။
စောမာလာမှာ အဆူခံလိုက်ရသည့် ဖြစ်ချင်း။ နောက်ဆုံးတွင် အမဖြစ်သူ ကေ၀နီ စောကလျာက ၀င်ပြောမှသာ သက်သာရသည်။ နောက်ကြောင်းမအေးသဖြင့် ဆရာဖြစ်သူက စောမာလာကို သူမ၏ လျှို့၀ှက်အိမ်တွင် ရှောင်နေခိုင်းသည်။ စောမာလာတို့ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်ပင် ရန်အောင်မြင်တို့ ရောက်လာကြသည်။ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီးပါ ပါလာသည်။ အကြိတ်အနယ် စကားများကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး မရှော့ကြ။ နောက်ဆုံး နဂါးနက်နှင့် ကေ၀မယ်တို့ အပြိုင်အဆိုင် သိုင်းယှဉ်ကြရာ နဂါးနက်လဲ ဒဏ်ရာရ၊ ကေ၀မယ် ဒေါ်သီရိလဲ အတွင်းဒဏ်နှင့် အခြေအနေမလှ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရခဲ့သော အတွင်းဒဏ်နှင့် ကေ၀မယ်မှာ သေဆုံးသွားရရှာသည်။
စောမာလာသည် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်နှင့် စိတ်တွေမကျေမချမ်း ဖြစ်လာသည်။ ၁၈ နှစ်ကြာခဲ့ပေမယ့် သူမအတွက်တော့ ဒါတွေက မနေ့တနေ့ကလိုပင်။ မိမိတို့ ဂိုဏ်းသိုင်းလောကအလယ်တွင် မျက်နှာမလှဖြစ်ရသည့် အတွက် ရန်အောင်မြင်တို့ကို မကြည်။ စိတ်မကြည့်တိုင်း ဖိုးသားဟု နာမည်ပေးထားသော ရန်အောင်မြင်သားလေးကို တမျိုးမဟုတ် တမျိုးခိုင်းမိသည်။ ဟို ကလေးခဗျာတော့ အမေလုပ်သူက ခိုင်းသည်ဆိုကာ ဘာမဆို မညင်းဆန်။ အကုန်လုပ်ပေးသည်။ အေးသည် ပူသည် မရှိ။ စောမာလာကို လဲ မေမေလေးဟု ခေါ်သည်။ စောမာလာကို တစ်နှစ် တစ်ခေါက်လောက် လာကြည့်သည့် စောကလျာကိုတော့ မေမေကြီးဟုခေါ်သည်။
စောကလျာသည် ဆရာသခင်မရှိတော့သည့်အတွက် မောကေ၀ ဂိုဏ်းကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းထားရသည်။ သူတို့ဂိုဏ်းသည် အမှောင်ဂိုဏ်းမဟုတ်သော်လဲ ၊ အပေါ်လမ်းသမားများလဲ မဟုတ်ချေ။ မိန်းကလေးများ သီးသန့်ဖွဲ့ထားသော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ ညီမဖြစ်သူ စောမာလာက ယောကျ်ားလေးများနှင့် အတွေ့အကြုံမရှိသော်လဲ သူမကတော့ အတွေ့အကြုံများသည်။ ဂိုဏ်းခေါင်ဆောင် မမျှော်လင့်ပဲ ဖြစ်သွားရ၍သာ အရှိန်သပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလဲ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကြီးထွားလာသော ဖိုးသားလေးကို မြင်သည်နှင့် မျက်စိကြနေသည်။
အိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်တွင်တော့ …….
"သခင်မလေးကလဲနော်…ဘာဖြစ်လို့ ဖိုးသားလေးကို ဒီလောက်တောင် ခိုင်းနေရတယ်လဲ မသိ…"
"အမှန်ဆို မောင်လေးက လိမ္မာသားနဲ့….."
"သူခဗျာ သနားစရာနော်…."
"ငါဆိုရင်တော့…ဒီလောက်အေးတဲ့ အချိန်မှာ ဒါမျိုးခိုင်းနေဘူး …. ရင်ခွင်ထဲပဲ ပွေ့ထားမှာ…."
"ကောင်မနော်…. နင်တော်တော်ရွနေတယ်ပေါ့……."
"ဟိုကဖြင့်…ဗလကြီးက နည်းတာမဟုတ်ဘူး……လူသာငယ်တာ..ဟိုဟာက ငယ်တာမဟုတ်ဘူး…. "
အစ ရှိသော မိန်းမပျိုလေးများ၏ စကားပြောသံများက တိုးတိုးနှင့် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့ကား အခြားမဟုတ်။ မောကေ၀ ဂိုဏ်းမှ စောကလျာ၏ လက်ရွေးစင် သိုင်းသမများဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သခင်မလေး စောမာလာဆီသို့ လိုက်လာနေကြဖြစ်၍ ရောက်နေကြချင်းဖြစ်သည်။ ဖိုးသားဟု အမည်တွင်နေသော တိမ်နဂါးကို တွေ့ကာ ခင်နေကြသူများလဲ ဖြစ်သည်။ အသက်အားဖြင့်မူ ဖိုးသားထက် အနည်းငယ်မျှသာ ကြီးသည့် အရွယ်လေးများ ဖြစ်သည်။
မိန်းမပျိုလေးများသည် စုစုပေါင်း ၆ယောက်ဖြစ်ကာ အမည်အားဖြင့် နန်းဖြူ၊ နန်းဝါ၊ နန်းညို ၊ နန်းမူူ ၊ နန်းစော ၊နန်းခမ်း ဟူ၍ တွင်ကြသည်။ မောရှမ်းသူလေးများ ဖြစ်၍ အသားလေးများ ဖြူ၀င်းသော ချစ်စရာမျက်နှာလေးများဖြင့် လှသွေးကြွယ်သူလေးများဖြစ်သည်။ သွေးသောက်သိုင်းညီအမများ ဖြစ်ကြ၍ တယောက်နှင့်တယောက် အင်မတန်မှ ချစ်ခင်ကြသည်။ မောကေ၀သည် မိန်းကလေးများဖြင့် သီးသန့် ဖွဲ့စည်းထားရာ ဆန့်ကျင်ဘက် ယောကျ်ားသား တို့နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေရချေ။ အခုတော့ သူမတို့မှာ အသက်၁၈နှစ် အရွယ်ရောက်လာ၍ ယောကျာ်းပီသသော တိမ်နဂါးကို မြင်၍ စိတ်တွေလဲ လှုပ်ရှားကြရသည်။
အပေါ်ထပ်တွင်တော့ စောမာလာသည် အမဖြစ်သူ၏ ပြောသံကြားသည်နှင့် တွေေ၀နေရာမှ…
"သြော်… မမ ရယ်… ညီမလေးလဲ …သိပါတယ်…"
"တခါတခါ သူ့အဖေကို မကျေနပ်တာနဲ့… သူ့ကို အပြစ်ရှာချင်နေမိတာ…သူကလဲ အခုတော့ သူ့အဖေနှင့် ပိုပိုတူလာတယ်လေ…….."
"ဗလကြီးကလဲ…..နည်းတာကြီး.. မဟုတ်ဘူး…………."
"မမမြင်တဲ့ အတိုင်းပဲ…………."
ဟု ရင်မောသံလေးနှင့် ပြောသည်။ စောကလျာလဲ စောမာလာ နားသို့ကပ်ကာ အသာထွေးပိုက်လိုက်ရင်း
"ညီမလေး ရင်ထဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မမသိပါတယ်…………"
"နင်က …. မမ ပြောတဲ့ စကားကို နားမထောင်ပဲ ကိုး……….."
"ဒီနဂါး မျိုးဆက်တွေကို အကောင်းဆုံး လက်စားချေနိုင်တဲ့ နည်းရှိရဲ ့သားနဲ ့….."
"နင်က… ဘာတွေ တွေေ၀နေတာလဲ …. နင်လဲ ကောင်းမယ့်ဟာ…. သူတို့လဲ …ခံစားသွားရမယ့် ကိစ္စ ဟုတ်တာ.....…"
စောမာလာသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချကာ….
"ကောင်းပြီလေ…. မမ ရယ်…. မမ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်….."
"ဒါပေမယ့်…. ဖြေးဖြေးခြင်းပဲ နော်……"
စောကလျာသည် ကျိတ်၍ ပျော်သွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြောသည့် စကားများသည် တခြားသူများ နားလည်ချင်မှ နားလည်မည် ဖြစ်သော်လဲ သူတို့ အချင်းချင်းကတော့ သိသည်။ ဖြစ်ပုံက ဤသို့ဖြစ်သည်။
စောကလျာတို့ ကေ၀ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာသည် အောက်လမ်း အနည်းငယ်နွယ်သည်။ တချို့ကျင့်စဉ်များသည် အများက နှာခေါင်း ရှုံ ့စရာများဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက် တချို ့ ပညာများကို မကျင့်ကြရာ စောကလျာတို့၏ ဆရာ ကေ၀မယ် လက်ထပ် အရောက်တွင် တချို့ သိုင်းများပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ အဲဒီထဲတွင် ၀တ်ရည်စုပ်အတွင်းအားလဲ အပါအ၀င်ဖြစ်သည်။ ကေ၀မယ်ပင်လျှင် ဒီအတွင်းအားရှိသည်ကို ကြားသာကြားဖူးသည်။ မမြင်ဖူးချေ။
ဖြစ်ချင်တော့ ဆရာသမားဖြစ်သူ အတွင်းဒဏ်ရာရပြီး သေဆုံးသွားရာ စောကလျာသည် မကျေမချမ်းဖြစ်သည်နှင့် ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက် ဂိုဏ်းချူပ်များနေထိုင်ရာ အဆောင်ကို ဖြိုဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အခန်းအလယ်ရှိ တိုင်လုံးကြီး၏ အခေါင်းတွင်းမှ ၀တ်ရည်စုပ် အတွင်းအား သိုင်းကျမ်းကို တွေ့သည်။ တပည့်မကြီးဖြစ်သည့် အတွက် ဒီသိုင်းအကြောင်း ကြားဖူးနေရာ ၃ရက်၃ညတိတိ ထိုင်ဖတ်သည်။ ဖတ်ပြီးမှ တော်တော်စိတ်မောသွားသည်။ ကျင့်ဖို့ မလွယ်တဲ့ ကိစ္စ။
၀တ်ရည်စုပ် အတွင်းအားသည် သာမန်အတွင်းအား သိုင်းမျိုးမဟုတ်။ သူက ဖိုမ ကိစ္စကို အခြေခံထားသည်။ ဒီအတွက်တော့ ယောကျ်ား အဖော်ရှိမှ ရမည်။ တူတူကျင့်မှလဲ ဖြစ်နိုင်မည်။ အမှားအယွင်း မခံ။ တစ်ဆင့်မှားသည် နှင့် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။ နောက်ပြီးတော့ အမျိုးသမီးများ အတွက် ပြုစုထားခြင်းဖြစ်ရာ အတူကျင့်သူအမျိုးသား အတွက် ဘာမှအကျိုးမဖြစ်။ အကျိုးမဖြစ်ရုံမက အားအင်ဆုတ်ယုတ်ကာ ဇီ၀န်ပင် ကြွေနိုင်သည်ဟု သတိပေးထားသည်။
ဒီတော့ သူမမှာ အခက်တွေ့သည်။ သူမမှာ ဇတ်လမ်းဟောင်းတွေ ရှိသော်လဲ ဒီလိုမျိုး အနစ်နာခံနိုင်သည့် ယောကျ်ားသား မရှိ။ ဒါနဲ့ပင် ဒီကိစ္စကို မေ့ထားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ကမှ ဖိုးသားလေး ထွားလာသည်ကို မြင်ပြီး အကြံရကာ စောမာလာနှင့် တိုင်ပင်သည်။ စောမာလာက ပြီးခဲ့သော နှစ်က သဘောမတူ။ အခုမှ သူမအလိုကို လိုက်လျောခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီတော့ စောကလျာသည် အောက်ထပ်ကို အမြန်ပြန်ဆင်းသွားသည်။ အဆင့်သင့်တွေ့သော နန်းဖြူကို…
"ဟဲ့..ညီး….ဖိုးသားကို သွားခေါ်လိုက်…."
"တော်ပြီ..ရပြီလို့… အိမ်ထဲ ၀င်လာခိုင်းလိုက်…"
"ပြီးလျှင် … ထမင်းစား ခိုင်း…. ပြီးလျှင်…. အိမ်ပေါ် လွှတ်လိုက်……… ကြားလား….."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ…. သခင်မကြီး………."
နန်းဖြူ ချက်ချင်းပြန်ပြောသည်။ လွှားခနဲ အပြင်ခုန်ထွက် သွားပြီး တိမ်နဂါး ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဆက်ရန်
နတ်သား
အခန်း(၁).....
ဘောဂ၀တီမြို့လယ်ရှိ ကြီးမားသော ခြံ၀င်းကြီး အတွင်း....
နှဲသံ တလွင်လွင် ၊ ဆိုင်း၀ိုင်းသံ တညံညံဖြင့် ထွက်ပေါ်နေရာ ဤနေရာကား ယနေ့ခေတ် သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားလျက်ရှိသော နဂါးမင်း စံအိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ စင်စစ် ဒီမြို့ကလေး၏ နာမည် ဘောဂ၀တီကလဲ ဒီစံအိမ်ကို အဆွဲပြု၍ ရလာခြင်းပင်။ နဂါးမင်းစံအိမ်သည် သိုင်းလောကသားများ အဖို့ အင်မတန်မှပင် လေးစားစရာနေရာ ဖြစ်သည်။ နဂါးမင်းစံအိမ်ကို တည်ထောင်သူ နှစ်တစ်ထောင် နဂါး ဦးရန်ပွား လက်ထက်မှ စ၍ အဆင့်ဆင့် ရပ်တည်လာခဲ့ရာ အခုဆိုလျှင်တော့ နှစ်တစ်ရာ မကတော့ချေ။ အခုလက်ရှိတွင်ပင် စံအိမ်ပိုင်ရှင်သည် မီးနဂါး ရန်အောင်မြင်..ဦးရန်ပွား၏ မြေးဖြစ်လေသည်။
နှစ်တရာ အတွင်း သိုင်းလောက အရှုပ်အရှင်း အများအပြား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နဂါးမင်းစံအိမ်ကဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်လာခဲ့သည်။ ဒါကလဲ အကြောင်းရှိသည်။ နဂါးမင်းစံအိမ်ပိုင်ရှင်များသည် လေလှိုင်းသက်ခြွေ ဓားသိုင်းကို အမွေဆက်ခံ တတ်မြောက်ထားကြသည်။ ဤဓားသိုင်းသည် သိုင်းလောက၏ နံပတ်တစ် ဓားသိုင်းဟု မဆိုနို်င်သော်လဲ စံအိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်တော့ ယှဉ်ရဲသူ မရှိသလောက်ပင်။ နောက်ပြီး စံအိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ကြင်ယာသက်ထားများက လဲ အညံစားမဟုတ်ပေ။ အခုလက်ရှိ မီးနဂါး ရန်အောင်မြင်၏ ကြင်ယာတော်ဆို လျှင်လဲ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ တဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သူ နန်းကြာဖြူဖြစ်သည်။ ကြာပန်းမယ်တော်ဆိုတာလဲ သိုင်းလောကဦး ဥသျှောင်တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်ရာ နဂါးမင်း စံအိမ် ကို လေးစားကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။
အားလုံးက ၀ိုင်း၍ အရေးတယူ ပြုနေကြရသော်လဲ ရန်အောင်မြင် နှင့် နန်းကြာဖြူ တို့သည် အသက် ၂၀ကျော် အရွယ်လေးတွေဖြစ်သည်။ မိဘများ၏ အမွေ နှင့် ဆရာသမားတို့၏ အရှိန်ကြာင့်သာ သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်များ ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်အောင်မြင် ဆိုလျှင် အသက် ၁၆ နှစ် အရွယ်ကတည်းက သိုင်းလောကတွင် ကျက်စားနေရာ အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်နေလေပြီ။ ခက်သည်က သူ့တွင် ယောကျ်ားပီပီ ဇရှိသည်။ ရောက်လေရာ နေရာတွင် လက်စလက်နလေးများ ရှိသည်နှင့် ကြာတော့ အမေလုပ်သူက စိတ်မချ ဖြစ်သည်။ အဲဒါနဲ့ မိမိ၏ ဆရာသမား တစ်ဦးလဲ ဖြစ်သော ကြာပန်းမယ်တော်ဆီ သမီးတောင်း ထွက်ရသည်။
အစတွင် ရန်အောင်မြင်သည် အမေကို သိပ်မကြည်။ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ကာ အလုပ်ရှုပ်သည် ဟု ထင်သည်။ သို့သော် အမေ၊ အဖေနှင့် အတူ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီးရှိရာ တောင်ကျွန်းသို့ ရောက်တော့မှ အမြင်ကြည်သွားသည်။ မကြည့်ပဲ ခံနိုင်ရိုးလား။ နန်းံကြာဖြူ ဆိုသသော သိုင်းနှမသည် မြင်သူတကာ ငေးရလောက်သည့် အလှပဂေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သေးကျင်သောခါးပေါ်တွင် မို့မောက်သောရင်နှစ်မွှာက မြင်သူတကာ အသက်ရှုမှားလောက်သလို၊ ခါးအောက်ရှိ စွင့်ကားသော တင်ကလဲ သူ့အတန်ကြီးကို ပိတ်ပွ ဘောင်းဘီကြားကပင် ထိုးထောင်လာစေအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဒီတော့လဲ မခုတ်တတ်သော ကြောင်လို ဟန်ဆောင်ရင်း အမေကောင်းသလို စီစဉ်ပါတော့ဟု လေပြေလေးနှင့် ပြောရသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက် ကတော့ မျက်မှောင်ကြီး ကျုံ၍ သာ ကြည့်နေရသည်။ သူ့သား အကြောင်းသိသည်ကိုး....
နှစ်ဖက်သား နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးကြပြီးနောက် ၃လအကြာတွင်တော့ ရန်အောင်မြင် နှင့် နန်းကြာဖြူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ခြိမ့်ခြိမ့်သဲအောင် ကျင်းပသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက်၏ အရှိန်၊ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ ဂုဏ်ကြောင့် သိုင်းလောကသားများ တဖွဲဖွဲ လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြရာ ကြီးမားသော ခြံ၀င်းတွင်ပင် နေရာမဆံ့ အောင်ဖြစ်ရ၏။ ရန်အောင်မြင်၏ သူငယ်ချင်းများက လဲ ပေါက်တတ်ကရတွေ ရှာ၍ လက်ဖွဲ့ကြသည်။ နောက်လဲနောက်..စလဲစကြသည်။ ရန်အောင်မြင်ပင် သူငယ်ချင်းများကို အံကြီးကြိတ်ကာ နေရသည်။
မင်္ဂလာပွဲ ပြီး ညဘက်တွင်တော့ ရန်အောင်မြင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို ့၀ှက်ထားသော နဂါးတစ်ကောင်ကို နန်းကြာဖြူကို ထုတ်ပြသည်။ နန်းကြာဖြူသည် မြင်ကာစတွင်တော့ အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လဲ သိုင်းသမမို့ အားတင်းကာ ရင်ဆိုင်သည်။ တစ်စံအိမ်လုံး မီးရောင်မရှိတော့သော်လဲ..ရန်အောင်မြင်တို့ အခန်းကမူ မိုးလင်းသည့်အထိ မီးမမှိတ်ချေ ။ မှိတ်ဖို့လဲ မအားကျ။ မိုးလင်းခါနီးမှ ရန်အောင်မြင် နဂါးက ငြိမ်ကြသွားသည်။ `
အဲဒီညက စ၍ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ညတိုင်း နဂါးသတ်ပွဲ ကျင်းပကြရာ နှစ်လအကြာတွင်ပင် နန်းကြာဖြူ၏ ၀မ်း၌ နဂါးပေါက်တစ်ကောင် ၀င်အောင်းတော့သည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ပျော်လိုက်သည့် ဖြစ်ချင်း။ ““ဟ…ဟ… နဂါးလုပ်၍ နဂါးဖြစ်ပြီ““ ဆိုပြီး လက်ခမောင်းတောင် ထခတ်သည်။ အဖေလုပ်သူ နဂါးနက်ကလဲ မိမိတို့ မျိုးရိုးဆက် မပြတ်တော့ပြီမို့ ၀မ်းသာသည်။ ခြေရှုပ်၍ ဆောင့်ကြွားကြွားရှိသော ရန်အောင်မြင်ကို ပင် အမြင် ပြန်ကြည်လာသည်။ အရင်က ငယ်သေးသည်ထင်၍ ထပ်မတက်ပေးရသေးသော မိမိတို့ မျိုးရိုး၏ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအား အဆင့်၉ကိုပင် သင်ပြသည်။
အမှန်က ဤကျောက်ဖြိုးအတွင်းအားသည် အဆင့်၁၀အထိရှိသော်လဲ စံအိမ်တည်ထောင်သူ မီးနဂါး ဦးရန်ပွားပင် အပြီးထိ မအောင်မြင်။ ဒီဟာကလဲ အဆင့်တဆင့် အောင်မြင်ဖို့ တစ်နှစ်လောက် ကျင့်ရရာ အင်မတန် ဇွဲရှိမှ အောင်မြင်ကြသည်သာ။ အဆင့်၉ကနေ အဆင့်၁၀ အပြောင်းတွင်တော့ ကွင်းဆက်လေးတစ်ခု လိုနေရာ ဦးရန်ပွား ဘယ်လိုကျင့်ကျင့် မအောင်မြင်ချေ။ နောက်ဆုံး သက်တမ်းကုန်၍ ဇီ၀ိန်သာ ချူပ်သွားသော်လဲ အဆင့်၁၀မရောက်လိုက်။ မိမိမရောက်တော့ သားဖြစ်သူ နဂါးနက်ကို လဲ ရှင်းပြမနေတော့။ ဒါနှင့်ပင် အချိန်ကုန်မှာ စိုးသည့် အတွက်ဖြစ်သည်။ အဲဒီတော့ နဂါးနက်ကလဲ အဆင့်၉ကိုပင် နောက်ဆုံးဟု ထင်သည်။ ရန်အောင်မြင် ဆိုလျှင်တေ့ ပြောမနေနဲ့တော့။
မိန်းမဖြစ်သူ ကိုယ်၀န်ရှိသွား၍ ညဘက် အားသွားသော ရန်အောင်မြင်လဲ အဖေလုပ်သူက သင်ပေးသော ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားကိုပင် အင်တိုက်အားတိုက် ကျင့်သည်။ ရန်အောင်မြင်၏ ကြိုးစား အားထုတ်မှုကြောင့်ဟုပဲ ဆိုရမလား။ အခြေအနေက ပေး၍ လားမသိ။ နန်းကြာဖြူ သားလေးမွေးပြီး တစ်လအကြာတွင် အောင်မြင်သွားသည်။ လူငယ်လဲ လူငယ်ဖြစ်၍ အခြေအနေပေးလျှင် သိုင်းလောကတွင် ထုတ်ပြရမည်ဟု ကြံထားသည်။ အခုတော့ သားလေး၏ တစ်လပြည့်မွေးနေ့ပွဲက ရှိသဖြင့် မလွယ်သေးချေ။
“အီ………….အီ……………အီ………..“““
ဆူညံစွာ မှုတ်လိုက်သော နှဲသံကြောင့် ရန်အောင်မြင်သည် ပတ်၀န်းကျင်ကို သတိရသွားသည်။ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လူတောင် အတော်စုံနေလေပြီ။ ကျယ်၀န်းလှသော ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် ထိုင်ခုံများ ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက် အစီအရီ ချထားသည်။ ညာဘက်ခြမ်းက မိမိဘက်က အသိမိတ်ဆွေများ ဖြစ်၍၊ ဘယ်ဘက်ကမူ နန်းကြာဖြူ၏ အသိမိတ်ဆွေများဖြစ်သည်။ ညာဘက်တွင်တော့ ခုံပင် အတော်ပြည့်နေသော်လဲ ဘယ်ဘက်တွင်တော့ လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အမှန်စင်စစ် နန်းကြာဖြူတွင် အသိမိတ်ဆွေ သိပ်မရှိ။ သူ့အသိက ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ အသိသာဖြစ်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ့သားလေး၏ မွေးနေ့နှင့် သိုင်းလောက အစည်းအေ၀းနှင့် တိုက်နေရာ မယ်တော်ကြီးမှာ အဲဒီကို ရောက်နေသည်။ ဒါကြောင့် လူသိပ်မရှိ ရှာချေ။ ထိပ်ဆုံးတွင် ချထားသော ထိုင်ခုံ လေးလုံးတွင်တော့ အစွန်ဘက်တွင် အဖေ ဖြစ်သူ နဂါးနက်က ထိုင်နေသည်။
ရန်အောင်မြင်သည် နှဲသံကြားသည်နှင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူနှင့်အတူပင် ခန်းမထဲရှိ ကျန်သူများက မတ်တပ်ရပ်ကြသည်။ မကြာမှီပင် အတွင်းခန်းကို ကာထားသော လိုက်ကာစမှာ လှစ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နန်းကြာဖြူထွက်လာသည်။ အဖြူရောင် ၀တ်စုံလေးနှင့် ယဉ်ယဉ်လေးလှနေသော နန်းကြာဖြူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရန်အောင်မြင် ရင်ခုန်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို လွှဲကာ မျက်စိက နန်းကြာဖြူပွေ့ထားသော မိမိသားငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်သည် အမေဖြစ်သူ နန်းကြာဖြူရင်ခွင်ထဲ တွင် မှေးနေရာမှ ခန်းမထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်၏။ လူများကို တွေ့သွားသော်လဲ ကြောက်မသွားဘဲ မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ စူးစူးရဲရဲပင် ကြည့်သည်။ တချက်မျှ မအော်။ နန်းကြာဖြူ သည် အသာလျှောက်လာ၍ ရန်အောင်မြင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကို တစ်ဦးကြည့်ကာ ပြိုင်တူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ရန်အောင်မြင်တို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းစောင့်က မောင်းတစ်ချက် ထုလိုက်သည်….
"နောင်…."
ပရိတ်သတ်လဲ မတ်တပ်ရပ်နေရာမှ မိမိနေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ များမကြာမီတွင် တူညီ၀တ်စုံများ ၀တ်ဆင်ထားသော အိမ်စေများ ထွက်လာကြကာ ဧည့်ပရိတ်သတ်များ၏ ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ထဲသို့ အရက်များ ငှဲ့ပေးကြသည်။ ဤတွင် အဖိုးဖြစ်သူ နဂါးနက်က ထိုင်နေရာမှ ထကာ
"အားလုံးပဲ နားထောင် ပေးစေချင်ပါတယ်….."
"အခုလို မအားလပ်တဲ့ အချိန်များ ကြားထဲမှ ကျွန်တော့်မြေးလေးရယ့် ၁လပြည့်ပွဲကို ကြွရောက်လာတဲ့ အတွက် အင်မတန်မှ ၀မ်းသာမိပါတယ်…….ကျေးဇူးလဲ တင်ပါတယ်….."
"ကျွန်တော့်တို့ နဂါးမင်း စံအိမ်ရဲ ့ စတုတ္ထမျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ ့ မြေးလေးကိုလဲ အားလုံးက ၀ိုင်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့လဲ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်……"
"ကျွန်တော့် မြေးလေးကိုတော့ တိမ်နဂါး ရန်နို်င် လို့ နာမည်ပေးထားပါတယ်…."
"ကဲ အားလုံးပဲ ဆန္ဒပြုလိုက်ကြရအောင်……"
အဖိုးဖြစ်သူ သည် စကား အဆုံးတွင် မြေးဖြစ်သူ တိမ်နဂါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ပရိတ်သတ်လဲ တိုင်ပင်ထားသလိုပင် အရက်ခွက် ကိုယ်စီကိုင်မြှောက်ကာ ……….
"တိမ်နဂါး ရန်နိုင်…အသက် ၁၂၀ ရှည်စေသော်………. "ဟု ရေရွတ်ကာ တရှိန်ထိုးသောက်လိုက်ကြသည်။ တချိန်တည်းပင် မင်္ဂလာဆိုင်း၀ိုင်းမှလဲ စည်တော်သံများ ထွက်လာသည်။ ကလေးငယ်ကမူ စည်တော်သံ ကြားသည်နှင့် အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းစောင်း၍ကြည့်သည်။ ကြည်လင်လှသော အသားအရေနှင့် ၀ိုင်းစက်သော မျက်လုံးလေးများကြောင့် တိမ်နဂါးသည် အင်မတန်မှ ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ရန်အောင်မြင်သည် မိမိ၏ သားကိုကြည့်ကာ အင်မတန်မှ ပီတိဖြစ်သည်။ ဒီလောက်ချစ်စရာ ကောင်းသော ကလေးကို မွေးပေးသည့် အမေကိုလဲ ကြည်ကြည်နူးနူးကြည့်သည်။ လှပသော မျက်နှာလေးကိုမြင်တော့ ချစ်စိတ်တွေ၀င်ရပြန်သည်။ လူကြီးတွေက ၄၅ရက် ဆောင့်ရမည်ဆို၍ သာ နန်းကြာဖြူ သက်သာနေချင်းဖြစ်သည်။ သူ့သဘောနှင့် ဆို နဂါးသတ်ပွဲ ပြန်ကျင်းပချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဧည့်ပရိတ်သတ်များ ပြန်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ အစေခံများက သုံးဆောင်စရာများကို ချပေးသည်။ ရှေးရိုး အစဉ်အလာ အရ တိမ်နဂါးကို လိုက်ပြ နှုတ်ဆက်ရမည်မို့ ရန်အောင်မြင်သည် ထိုင်နေရာမှ အရင်ထသည်။ မိန်းမဖြစ်သူကိုလဲ လက်ကမ်းကာ အသာအယာ ဆွဲထူသည်။ ကလေးငယ်သည် အဖေလုပ်သူကိုကြည့်ကာ ဘာကို သဘောကျ သွားမှန်းမသိ ရယ်ပြသည်။ ရယ်လိုက်တော့မှ ပိုချစ်စရာ ကောင်းသည်။
အရင်ဆုံး နန်းကြာဖြူတို့ဘက်က အသိမိတ်ဆွေများကို လိုက်နှုတ်ဆက်သည်။ ချစ်စရာကလေးမို့ ကလေးငယ်ကို မြူကြ၊ လက်ဆောင်ပေးကြနှင့် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဒီလိုနှင့် လူတန်း၏ အဆုံးကို ရောက်လာသည်။ ဤနေရာတွင်တော့ ဇာပုဝါ ချုံထားသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဖော်မပါဘဲ ထိုင်နေသည်။
ရန်အောင်မြင်သည် ခန်းမထဲ ၀င်လာကတည်းက ဒီအမျိုးသမီးကို အကဲခတ်မိသည်။ မျက်နှာအပေါ်ပိုင်းကို ဇာပုဝါ အဖြူဖြင့် လွှားထားရာ မည်သူမှန်းတော့ မသိ။ သိုင်းလောကသားများသည် လျှို ့၀ှက်တတ်သော သဘောရှိတာမို့ သူက အထူးတလည် သတိမထားတော့ချေ။ နောက်ပြီး တိမ်နဂါး မွေးနေ့ပွဲကလဲ ဖိတ်စာနှင့် ဖိတ်တာမို့ နန်းကြာဖြူတို့ အသိထဲကပင် ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသည်။ အခုတော့ မိန်းမဘက်က အသိတွေကို လိုက်နှုတ်ဆက်နေရာ ဒီအမျိုးသမီး ဆီသို့ ရောက်လာချေပြီ။
နန်းကြာဖြူ အနားရောက်လာသည်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ထိုင်နေရာမှ အသာထသည်။ ပြီးတော့
"မမ ကြာဖြူ….နေကောင်းတယ်နော်……….."
"ဟယ်…ကလေးလေးက ချစ်စရာလေးနော်…. မမကြာဖြူနဲ့ တူတယ်….. ဖွေးနေတာပဲ…. "
အမျိုးသမီးက အသာပင် ကလေးငယ်လေးကို ငုံကြည့်ရာ ရန်အောင်မြင်သည် မျက်နှာကို သေသေချာချာ မမြင်ရှာပေ။ စိတ်ထဲကမူ ဒီအသံကြားဖူးပါတယ်ဟု စဉ်းစားမိသည်။ နန်းကြာဖြူကမူ ဇေ၀ဖဝါဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကို မမကြာဖြူဟု ခေါ်သည် ဆိုတော့ မေမေရဲ ့နောက်တိုး တပည့်များလား။ ဒါမှ မဟုတ် ဘယ်တုန်းက သိတာပါလဲ ဟု တွေးသည်။ သားဆီမှ “တခစ် ခစ်“ ရယ်သံကြားတော့မှ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ကလေးငယ်သည် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပြင်တွင် တွဲလွဲကျနေသော ပဝါစကို ကြည့်ကာ ရယ်သည်။ လက်ကလေးကို မြှောက်ကာလဲ ဆွဲသည်။
"ဟဲ့…သား… မလုပ်ရဘူးလေ….."
နန်းကြာဖြူသည် ကလေးကို အသာချော့သည်။ ကလေးငယ်ကမူ မသိရှာချေ။ ခေါင်းငုံ့ထားသော အမျိုးသမီးက
"မမကြာဖြူ…ချစ်စရာလေးနော်…ခဏချီမယ်နော်…."
ဆိုကာ ကလေးငယ်ဆီ လက်ကမ်းလိုက်သည်။ နန်းကြာဖြူလဲ ကလေးငယ်က လက်ဆံ့ပြီး လိုက်မည့် ဟန်ပြင်သည်နှင့် အသာ တိမ်နဂါးကို မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် တချိန်လုံး ရပ်ကြည့်နေသော ရန်အောင်မြင်သည် အမျိုးသမီးလက် အမြှောက်တွင် လက်ဖဝါးပေါ်က အမှတ်လေးတစ်ခုကို မြင်သွားသည်။
"ကြာဖြူ … မပေးနဲ့"““
ရန်အောင်မြင် အလန့်တကြားအော်သည်။ နန်းကြာဖြူကို လဲ အမြန်ဆွဲ၏။ “အိုခနဲ““ နေကာ နန်းကြာဖြူ သူ့ဘက်ပါလာသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်ကမူ အမျိုးသမီး လက်ထဲ ပါသွားလေပြီ။
"မင်း…မင်း…."
ရန်အောင်မြင်သည် ကြက်သေသေကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သည်။ ဧည့်ပရိတ်သတ်လဲ ရန်အောင်မြင် အလန့်တကြားအော်သံကြောင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။ စကားပြောသံများဖြင့် ဆူညံနေသော ခန်းမကြီးတွင် အသံတိတ်သွားသည်။ ဆိုင်း၀ိုင်းလဲ အလိုလို ရပ်၏။
ကလေးငယ်ကို ချီထားသော မိန်းမသည် အသာ ဇာပုဝါကို ဖယ်လိုက်ကာ….
"မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့…ကိုရန်အောင်မြင်…."
နုနယ်သော မိန်းမပျို၏ မျက်နှာလေးတစ်ခုက ပဝါအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟင်..မင်း ..မင်း...စော...“
"ဟုတ်ပါတယ်….ကျွန်မ…စောမာလာ လေ…."
"ရှင် မှတ်မိအောင် ပြောရရင်.. ရှင် ထားသွားတဲ့ …စောမာလာ လေ…"
ရန်အောင်မြင် မှတ်မိသည်။ ဒီ အမျိုးသမီးသည် သူ၏ အရှုပ်ထုပ်များထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ စင်စစ် ရန်အောင်မြင်သည် ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကို လက်စဖြတ်နိုင်သော်လဲ ဒီတစ်ယောက်ကိုမူ ဘယ်လိုမှ ခွာလို့ မရချေ။ နောက်ဆုံး မိမိမှာ အဖေ ၊ အမေ စီစဉ်ထားသည့် အတိုင်း နန်းကြာဖြူနှင့် ယူမှ ဖြစ်မည်ဟု ပြောကာ ခွဲခဲ့ရသည်။ ဒါတောင် လမ်းအခွဲတွင် ရန်အောင်မြင်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ စောမာလာက တနေ့နေ့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ဟု ကျိန်းသွားသည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ အမှုမှဲ့ အမှတ်မှဲ့။ အခုတော့ မှတ်ထားသူက ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး ရောက်လာလေပြီ။
ပြသနာက စောမာလာသည် သိုင်းလောကတွင် ကေ၀ဖြူဟု ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မောရှမ်းပြည်ဘက်ကလဲ ဖြစ်ရာ အောက်လမ်းသိုင်း အချို ့ကိုလဲ တတ်သည်။ ဒါ့အပြင် ကလေးငယ်ကလဲ ရှိနေရာ အရမ်းမလုပ်ရဲ။
"မင်း…ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ… စောမာလာ… ပြေပြေလည်လည် ပြောကြတာပေ့ါ"
"သားလေးကိုတော့…သူ့အမေကို ပြန်ပေးလိုက်ပါကွာ…"
"သြော်..အခုတော့ ရှင်က.. မယားနှင့် သားနဲ့ ဖြစ်နေပြီ ပေါ့လေ…."
"ကျွန်မကတော့ ရှင် …ပြောတာတွေကို ယုံပြီးတော့….အ ဟင့်….."
စောမာလာသည် ၀ဲလာသော မျက်ရည်များကို အသာ သုတ်ကာ ဒေါနှင့် ပြောသည်။ အဖေဖြစ်သူ နဂါးနက်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်နေရာမှ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိသည်နှင့်
"ကဲ..ကလေးမ…အဲဒါတွေ နောက်မှ ပြောကွာ…"
"လောလောဆယ်တော့ ကလေးကို ပြန်ပေးလိုက်…ပြီးလျှင် အထဲ၀င် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့… အပြင်မှာ မကောင်းပါဘူးကွာ…."
နဂါးနက်သည် လေသံပျော့ဖြင့် ပြောရင်း နေရာရွေ့လိုက်သည်။ စောမာလာသည် နဂါးနက် ရွေ့သည်နှင့် နောက်သို့ အသာ ဆုတ်သွားကာ
"ဘာမှ ဆွေးနွေး နေစရာ မရှိဘူး…. ရှင် သိချင်ရင် ရှင့်သားကို သာ မေးကြည့်….."
"ကဲ…ကျွန်မသွားမယ်….."
စောမာလာသည် ပြောပြောဆိုဆို ခန်းမထဲ ကနေ အပေါက်၀ကို ခုန်ထွက်သည်။ ဧည့်ပရိတ်သတ်များ ဟင်ခနဲ ဖြစ်ကြသည်။
"ဟိတ်… ကလေး ကို ထားခဲ့လေ…"
အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားသူက ရန်အောင်မြင် ဖြစ်သည်။ စောမာလာဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် လှမ်းရိုက်ကာ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်သည်။ စောမာလာမှာ အပြင်မရောက်တော့ ရှာချေ။
"သြော်… ရှင်က ဒီလိုလား….တွေ့ကြသေးတာပေါ့"
စောမာလာသည် အံကလေး ကျိတ်ကာ ကျုံးဝါးရင်း အသာပြန်ထွက်သည်။ ဒီတစ်ခါ ရန်အောင်မြင်က အရိုက်တွင်တော့ မရှောင်တော့ဘဲ ကလေးငယ်ကို လက်ဝါးလှိုင်းလာရာသို့ ထိုးပေးသည်။
"မောင်..မ လုပ်နဲ့…"
နန်းကြာဖြူမနေနိုင်တော့ ။ ချုံထားသော ပဝါပါးကို ဖြေကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ရန်အောင်မြင်၏ လက်ဝါးလှိုင်းကို ဖြေသည်။ ဒီအခိုက်တွင်ပင် စောမာလာသည် အပြင်သို့ ရောက်သွားလေပြီ။ ရန်အောင်မြင်လဲ လိုက်၍ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကလဲ….
"ဟိတ်မပြေးနှင့့် …. "
ဆိုကာ နောက်ထပ်လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျောက်ဖြိုအတွင်းအားကို ထုတ်မိသွားသည်။ လက်ဝါး မရောက်ခင်ကပင် လေလှိုင်းသံများ တေဝါေဝါ ထသွားသည်။ စောမာလာသည် အခြေအနေ မဟန်သည်နှင့် မိမိ၏ ပင်တိုင် ကေ၀ဓါးသိုင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။ လေထဲတွင် ဓါးရောင်တလက်လက်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်ကျောက်ဖြို အတွင်းအားက ပြင်းထန်လှရာ ကိုယ်ဟန်ပျက်သည်။ ဓါးလမ်းကြောင်းလဲ လွဲသွားရာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ထိုးမိ မလိုဖြစ်သည်။
"မောင်.. သတိ ထား… ကလေး ထိမယ်…."
အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော နန်းကြာဖြူက လှမ်းအော်သည်။ ကိုယ်တိုင်လဲ တိုက်ပွဲသို့ ၀င်လာသည်။ အမှန်က သူတို့သည် အဖြူရောင် သိုင်းသမားများ ဖြစ်၍ ဒါမျိုး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ညှပ်ပြီး မတိုက်တက်။ အခုတော့ သားဇောနှင့် မို့ မနေနိုင်တော့လေပြီ။ ပဝါဇကို ခါကာ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီး၏ နာမည်ကျော် ပန်းကိုးပွင့်သိုင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
ပဝါစသည်“ ဖြောင်း“ ခနဲ ဆန့်ထွက်လာသည်။ စောမာလာလဲ တစ်ယောက်နှင့် မပြီးခင်မှာပင် နောက်တစ်ယောက် ၀င်လာ၍ တော်တော်အကြပ်တွေ့သွားသည်။ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ထားလေရာ လက်တစ်ဖက်က မအားချေ။ ကြာလျှင် အခြေအနေ မကောင်းဟု တွေးမိကာ နန်းကြာဖြူ၏ ပဝါစကို ကိုယ်လေးယိမ်းကာ ရှောင်ရင်း လှည့်ထွက်သည်။ အမှန်က နန်းကြာဖြူသည် ကလေးမွေးထားတာ မကြာသေးသည့် အတွက် အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်နေရာ သိုင်းအားကို အပြည့်အ၀ မထုတ်နိုင်ရှာပေ။ ဇောနှင့်မို့သာ ၀င်ပါချင်းဖြစ်သည်။ ဒီတော့ အားမရှိ။ စောမာလာကလဲ မခေသည်မို့ အသာပင် ရှောင်သွားနိုင်သည်။
နဂါးနက်သည် ကြည့်နေရင်းနှင့် စိတ်မရှည်တော့ချေ။ မိမိလက်ကယားနေလေပြီ။ ဒီကောင်မ လူလည်ကြကာ ကလေးနှင့် ကာဆီးကာဆီး လုပ်နေ၍ သူ့သားနှင့် ချွေးမ မနိုင်ချင်းဖြစ်သည်။ သူ၀င်ပါချင်သော်လဲ သိုင်းလောက စည်းကမ်းက ရှိသေးသည်။ ဒီိတော့ သူက ဒီကောင်မ မပြေးနိုင်အောင် ဂိတ်၀ တံခါးဘက်သို့ နေရာ ရွှေ့သွားသည်။
စောမာလာသည် အဖိုးကြီး နေရာ ရွှေ ့သွားသည်ကို တွေ့သည်။“ တော်တော်လဲ လည်တဲ့ အဖိုးကြီး။ ငါ့ကို မပြေးနိုင်အောင် လုပ်တာကိုး “ ဟု တွေးမိသည်။ “ဒင်းတို့က ငါ့အကြောင်း မသိသေးပဲ ကိုး။ အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့“ ဟုတွေးကာ နန်းကြာဖြူ သိုင်းကွက်အပြောင်းတွင် နောက်သို့ အသာဆုတ်သည်။ ရန်အောင်မြင်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို လဲ ကလေးကို တည်ပေးလိုက်သည်။ ရန်အောင်မြင် လဲ သားထိမှာ စိုးလို့ လက်ဝါး ပြန်အရုပ်တွင် လက်ကို အကျၤီ အိတ်ထဲ နှိုက်ကာ အသာေ၀့ယှမ်းလိုက်သည်။
“ဖောက် “ခနဲ ဆို သလို အသံမြည်ကာ ခရမ်းရောင် မီးခိုးလုံးများ ထွက်လာသည်။ ၀ိုင်းကြည့်နေသော ပရိတ်သတ်လဲ ”ဟာ“ ခနဲဖြစ်ကာ အဆိပ်ငွေ့တွေ ထင်၍ နောက်သို့ ဆုတ်သည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးသည်။ ဘာမှလဲ မမြင်ရတော့။ ခဏ အကြာတွင်တော့ မီးခိုးလုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြယ်သွားသည်။ မီးခိုးလုံးများ၏ နောက်တွင်တော့ စောမာလာသည် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားလေပြီ။
"သား….သားလေး….မရှိတော့ဘူး…. မောင်"
နန်းကြာဖြူသည် ရန်အောင်မြင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ချုံးပွဲချ ငိုသည်။ အောက်သို့လဲ ဖင်ထိုင်ကြသွားသည်။ ရန်အောင်မြင်လဲ ခေါင်းကြီး ငိုက်စိုက်ကြသည်။ စောစောက စည်ကားနေသော နဂါးမင်းစံအိမ်ကြီးသည်လဲ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်ကာသွားတော့သည်။
အခန်း(၂)........
အချိန်ကာလကား တရွေ ့ရွေ ့ပြောင်းလဲ နေသည်။ တစ်နှစ် တစ်ခါသာ ပွင့်သည် ပန်းပိတောက်သည်ပင် အကြိမ်ကြိမ် အလီလီ ပွင့်လာသည်မှာ ၁၈ ကြိမ်မြောက်တော့မည်။ ……………………
မောရှမ်းပြည်သည် မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် အင်မတန်မှ အေးချမ်းလှသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန် အရိပ်နှင့်လဲ ထာ၀စဉ် အေးချမ်းလှ၏။ အချို့နေရာများတွင် နေပျောက်ထိုးမကျအောင်ပင် သစ်ပင်ကြီးများက ကြီးထွားလှသည်။ အချို့နေရာများတွင်လဲ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တောင်တန်းများ က အစီအရီ ရှိနေကြသည်။
လွန်စွာမြင့်မားသော တောင်တန်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်….
"ဒုတ် ခနဲ… ဒုတ်ခနဲ " အသံက မှန်မှန်ပေါ်ထွက်နေသည်။ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်လျှင်တော့ အသက်၁၈နှစ် အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်သည် အကျၤီမပါ ဘာမပါနှင့် ထင်းခုတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပုဆိန်ကို ကိုင်မြှောက်လိုက်တိုင်း လက်မောင်း ကြွက်သားကြီးများက အထင်းသားပေါ်ထွက်နေသည်။ အရိုးကွဲ မတတ်အေးလှသည့် ဒီရာသီတွင် လူငယ်ခင်ဗျာ အကျၤီမပါ ဘာမပါနှင့် ထင်းခွဲနေသည်မှာ မြင်ရသူ ဂရုဏာသက်ချင်စရာ။
လူငယ် ထင်းခွဲနေသောခြံ၀န်း၏ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်တော့ စံအိမ်ဟောင်းကြီး တစ်လုံးက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေသည်။ ဤမျှမြင့်မားသော တောင်ပေါ်တွင် ဒီလိုမျိုးအိမ်ရှိလိမ့်မယ်ဟု ထင်ရက်စရာပင် မရှိချေ။ အိမ်ကြီးက နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးဖြစ်ကာ အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုတွင်တော့ မီးရောင်များလင်းလျက်ရှိသည်။
ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှ လေစိမ်း အနည်းငယ်တိုး၀င်သည်။ စောမာလာသည် ပြင်ပကို ငေးနေရာမှ ကိုယ်လေးတှုန်အောင် အေးသွားသည်မို့ ပဝါလေးကို အသာလွှားလိုက်သည်။
"နင်တောင်မှ ချမ်းနေလျှင် ကောင်လေးဆို.. ပိုဆိုးမှာပေါ့ဟာ…"
"ဒီလောက်ဆို ထင်းတွေက လောက်လောက်ပြီပဲ… ပြန်ခေါ်လိုက်တော့လေ…"
စောမာလာ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ပညာသင်ဘက် အမဖြူသူ ကေ၀နီကို တွေ့သည်။ ဟုတ်သားပဲ။ အမဖြစ်သူ ရောက်နေတာကိုပင် မေ့နေတာ။ စောမာလာသည် အမဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း မိမိတို့ မောကေ၀ ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားသည်။
ရန်အောင်မြင်၏ သားလေးကို လုလာပြီးနောက် စောမာလာသည် နဂါးမင်းဂိုဏ်းသားများ လက်မှ လွတ်အောင် အသဲအသန်ပြေးရသည်။ အစောပိုင်းက ကလေးငယ်ကို တနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရန် ဖြစ်သော်လဲ ကလေးငယ်၏ ချစ်စရာကောင်းမှုက ဖမ်းစားသွားရာ သူမ မလုပ်ရက်တော့။ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဇာတိဖြစ်ရာ မောကေ၀ဂိုဏ်းသို့ပင် ပြန်ရောက်လာသည်။ မိမိ၏ ဆရာသမားဖြစ်သူ ကေ၀မယ် ဒေါ်သီရိကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြသည်။
စောမာလာမှာ အဆူခံလိုက်ရသည့် ဖြစ်ချင်း။ နောက်ဆုံးတွင် အမဖြစ်သူ ကေ၀နီ စောကလျာက ၀င်ပြောမှသာ သက်သာရသည်။ နောက်ကြောင်းမအေးသဖြင့် ဆရာဖြစ်သူက စောမာလာကို သူမ၏ လျှို့၀ှက်အိမ်တွင် ရှောင်နေခိုင်းသည်။ စောမာလာတို့ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်ပင် ရန်အောင်မြင်တို့ ရောက်လာကြသည်။ ကြာပန်းမယ်တော်ကြီးပါ ပါလာသည်။ အကြိတ်အနယ် စကားများကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး မရှော့ကြ။ နောက်ဆုံး နဂါးနက်နှင့် ကေ၀မယ်တို့ အပြိုင်အဆိုင် သိုင်းယှဉ်ကြရာ နဂါးနက်လဲ ဒဏ်ရာရ၊ ကေ၀မယ် ဒေါ်သီရိလဲ အတွင်းဒဏ်နှင့် အခြေအနေမလှ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရခဲ့သော အတွင်းဒဏ်နှင့် ကေ၀မယ်မှာ သေဆုံးသွားရရှာသည်။
စောမာလာသည် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်နှင့် စိတ်တွေမကျေမချမ်း ဖြစ်လာသည်။ ၁၈ နှစ်ကြာခဲ့ပေမယ့် သူမအတွက်တော့ ဒါတွေက မနေ့တနေ့ကလိုပင်။ မိမိတို့ ဂိုဏ်းသိုင်းလောကအလယ်တွင် မျက်နှာမလှဖြစ်ရသည့် အတွက် ရန်အောင်မြင်တို့ကို မကြည်။ စိတ်မကြည့်တိုင်း ဖိုးသားဟု နာမည်ပေးထားသော ရန်အောင်မြင်သားလေးကို တမျိုးမဟုတ် တမျိုးခိုင်းမိသည်။ ဟို ကလေးခဗျာတော့ အမေလုပ်သူက ခိုင်းသည်ဆိုကာ ဘာမဆို မညင်းဆန်။ အကုန်လုပ်ပေးသည်။ အေးသည် ပူသည် မရှိ။ စောမာလာကို လဲ မေမေလေးဟု ခေါ်သည်။ စောမာလာကို တစ်နှစ် တစ်ခေါက်လောက် လာကြည့်သည့် စောကလျာကိုတော့ မေမေကြီးဟုခေါ်သည်။
စောကလျာသည် ဆရာသခင်မရှိတော့သည့်အတွက် မောကေ၀ ဂိုဏ်းကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းထားရသည်။ သူတို့ဂိုဏ်းသည် အမှောင်ဂိုဏ်းမဟုတ်သော်လဲ ၊ အပေါ်လမ်းသမားများလဲ မဟုတ်ချေ။ မိန်းကလေးများ သီးသန့်ဖွဲ့ထားသော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ ညီမဖြစ်သူ စောမာလာက ယောကျ်ားလေးများနှင့် အတွေ့အကြုံမရှိသော်လဲ သူမကတော့ အတွေ့အကြုံများသည်။ ဂိုဏ်းခေါင်ဆောင် မမျှော်လင့်ပဲ ဖြစ်သွားရ၍သာ အရှိန်သပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလဲ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကြီးထွားလာသော ဖိုးသားလေးကို မြင်သည်နှင့် မျက်စိကြနေသည်။
အိမ်ကြီး၏ အောက်ထပ်တွင်တော့ …….
"သခင်မလေးကလဲနော်…ဘာဖြစ်လို့ ဖိုးသားလေးကို ဒီလောက်တောင် ခိုင်းနေရတယ်လဲ မသိ…"
"အမှန်ဆို မောင်လေးက လိမ္မာသားနဲ့….."
"သူခဗျာ သနားစရာနော်…."
"ငါဆိုရင်တော့…ဒီလောက်အေးတဲ့ အချိန်မှာ ဒါမျိုးခိုင်းနေဘူး …. ရင်ခွင်ထဲပဲ ပွေ့ထားမှာ…."
"ကောင်မနော်…. နင်တော်တော်ရွနေတယ်ပေါ့……."
"ဟိုကဖြင့်…ဗလကြီးက နည်းတာမဟုတ်ဘူး……လူသာငယ်တာ..ဟိုဟာက ငယ်တာမဟုတ်ဘူး…. "
အစ ရှိသော မိန်းမပျိုလေးများ၏ စကားပြောသံများက တိုးတိုးနှင့် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့ကား အခြားမဟုတ်။ မောကေ၀ ဂိုဏ်းမှ စောကလျာ၏ လက်ရွေးစင် သိုင်းသမများဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သခင်မလေး စောမာလာဆီသို့ လိုက်လာနေကြဖြစ်၍ ရောက်နေကြချင်းဖြစ်သည်။ ဖိုးသားဟု အမည်တွင်နေသော တိမ်နဂါးကို တွေ့ကာ ခင်နေကြသူများလဲ ဖြစ်သည်။ အသက်အားဖြင့်မူ ဖိုးသားထက် အနည်းငယ်မျှသာ ကြီးသည့် အရွယ်လေးများ ဖြစ်သည်။
မိန်းမပျိုလေးများသည် စုစုပေါင်း ၆ယောက်ဖြစ်ကာ အမည်အားဖြင့် နန်းဖြူ၊ နန်းဝါ၊ နန်းညို ၊ နန်းမူူ ၊ နန်းစော ၊နန်းခမ်း ဟူ၍ တွင်ကြသည်။ မောရှမ်းသူလေးများ ဖြစ်၍ အသားလေးများ ဖြူ၀င်းသော ချစ်စရာမျက်နှာလေးများဖြင့် လှသွေးကြွယ်သူလေးများဖြစ်သည်။ သွေးသောက်သိုင်းညီအမများ ဖြစ်ကြ၍ တယောက်နှင့်တယောက် အင်မတန်မှ ချစ်ခင်ကြသည်။ မောကေ၀သည် မိန်းကလေးများဖြင့် သီးသန့် ဖွဲ့စည်းထားရာ ဆန့်ကျင်ဘက် ယောကျ်ားသား တို့နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေရချေ။ အခုတော့ သူမတို့မှာ အသက်၁၈နှစ် အရွယ်ရောက်လာ၍ ယောကျာ်းပီသသော တိမ်နဂါးကို မြင်၍ စိတ်တွေလဲ လှုပ်ရှားကြရသည်။
အပေါ်ထပ်တွင်တော့ စောမာလာသည် အမဖြစ်သူ၏ ပြောသံကြားသည်နှင့် တွေေ၀နေရာမှ…
"သြော်… မမ ရယ်… ညီမလေးလဲ …သိပါတယ်…"
"တခါတခါ သူ့အဖေကို မကျေနပ်တာနဲ့… သူ့ကို အပြစ်ရှာချင်နေမိတာ…သူကလဲ အခုတော့ သူ့အဖေနှင့် ပိုပိုတူလာတယ်လေ…….."
"ဗလကြီးကလဲ…..နည်းတာကြီး.. မဟုတ်ဘူး…………."
"မမမြင်တဲ့ အတိုင်းပဲ…………."
ဟု ရင်မောသံလေးနှင့် ပြောသည်။ စောကလျာလဲ စောမာလာ နားသို့ကပ်ကာ အသာထွေးပိုက်လိုက်ရင်း
"ညီမလေး ရင်ထဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ မမသိပါတယ်…………"
"နင်က …. မမ ပြောတဲ့ စကားကို နားမထောင်ပဲ ကိုး……….."
"ဒီနဂါး မျိုးဆက်တွေကို အကောင်းဆုံး လက်စားချေနိုင်တဲ့ နည်းရှိရဲ ့သားနဲ ့….."
"နင်က… ဘာတွေ တွေေ၀နေတာလဲ …. နင်လဲ ကောင်းမယ့်ဟာ…. သူတို့လဲ …ခံစားသွားရမယ့် ကိစ္စ ဟုတ်တာ.....…"
စောမာလာသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချကာ….
"ကောင်းပြီလေ…. မမ ရယ်…. မမ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်….."
"ဒါပေမယ့်…. ဖြေးဖြေးခြင်းပဲ နော်……"
စောကလျာသည် ကျိတ်၍ ပျော်သွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြောသည့် စကားများသည် တခြားသူများ နားလည်ချင်မှ နားလည်မည် ဖြစ်သော်လဲ သူတို့ အချင်းချင်းကတော့ သိသည်။ ဖြစ်ပုံက ဤသို့ဖြစ်သည်။
စောကလျာတို့ ကေ၀ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာသည် အောက်လမ်း အနည်းငယ်နွယ်သည်။ တချို့ကျင့်စဉ်များသည် အများက နှာခေါင်း ရှုံ ့စရာများဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက် တချို ့ ပညာများကို မကျင့်ကြရာ စောကလျာတို့၏ ဆရာ ကေ၀မယ် လက်ထပ် အရောက်တွင် တချို့ သိုင်းများပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ အဲဒီထဲတွင် ၀တ်ရည်စုပ်အတွင်းအားလဲ အပါအ၀င်ဖြစ်သည်။ ကေ၀မယ်ပင်လျှင် ဒီအတွင်းအားရှိသည်ကို ကြားသာကြားဖူးသည်။ မမြင်ဖူးချေ။
ဖြစ်ချင်တော့ ဆရာသမားဖြစ်သူ အတွင်းဒဏ်ရာရပြီး သေဆုံးသွားရာ စောကလျာသည် မကျေမချမ်းဖြစ်သည်နှင့် ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက် ဂိုဏ်းချူပ်များနေထိုင်ရာ အဆောင်ကို ဖြိုဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အခန်းအလယ်ရှိ တိုင်လုံးကြီး၏ အခေါင်းတွင်းမှ ၀တ်ရည်စုပ် အတွင်းအား သိုင်းကျမ်းကို တွေ့သည်။ တပည့်မကြီးဖြစ်သည့် အတွက် ဒီသိုင်းအကြောင်း ကြားဖူးနေရာ ၃ရက်၃ညတိတိ ထိုင်ဖတ်သည်။ ဖတ်ပြီးမှ တော်တော်စိတ်မောသွားသည်။ ကျင့်ဖို့ မလွယ်တဲ့ ကိစ္စ။
၀တ်ရည်စုပ် အတွင်းအားသည် သာမန်အတွင်းအား သိုင်းမျိုးမဟုတ်။ သူက ဖိုမ ကိစ္စကို အခြေခံထားသည်။ ဒီအတွက်တော့ ယောကျ်ား အဖော်ရှိမှ ရမည်။ တူတူကျင့်မှလဲ ဖြစ်နိုင်မည်။ အမှားအယွင်း မခံ။ တစ်ဆင့်မှားသည် နှင့် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။ နောက်ပြီးတော့ အမျိုးသမီးများ အတွက် ပြုစုထားခြင်းဖြစ်ရာ အတူကျင့်သူအမျိုးသား အတွက် ဘာမှအကျိုးမဖြစ်။ အကျိုးမဖြစ်ရုံမက အားအင်ဆုတ်ယုတ်ကာ ဇီ၀န်ပင် ကြွေနိုင်သည်ဟု သတိပေးထားသည်။
ဒီတော့ သူမမှာ အခက်တွေ့သည်။ သူမမှာ ဇတ်လမ်းဟောင်းတွေ ရှိသော်လဲ ဒီလိုမျိုး အနစ်နာခံနိုင်သည့် ယောကျ်ားသား မရှိ။ ဒါနဲ့ပင် ဒီကိစ္စကို မေ့ထားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ကမှ ဖိုးသားလေး ထွားလာသည်ကို မြင်ပြီး အကြံရကာ စောမာလာနှင့် တိုင်ပင်သည်။ စောမာလာက ပြီးခဲ့သော နှစ်က သဘောမတူ။ အခုမှ သူမအလိုကို လိုက်လျောခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီတော့ စောကလျာသည် အောက်ထပ်ကို အမြန်ပြန်ဆင်းသွားသည်။ အဆင့်သင့်တွေ့သော နန်းဖြူကို…
"ဟဲ့..ညီး….ဖိုးသားကို သွားခေါ်လိုက်…."
"တော်ပြီ..ရပြီလို့… အိမ်ထဲ ၀င်လာခိုင်းလိုက်…"
"ပြီးလျှင် … ထမင်းစား ခိုင်း…. ပြီးလျှင်…. အိမ်ပေါ် လွှတ်လိုက်……… ကြားလား….."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ…. သခင်မကြီး………."
နန်းဖြူ ချက်ချင်းပြန်ပြောသည်။ လွှားခနဲ အပြင်ခုန်ထွက် သွားပြီး တိမ်နဂါး ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဆက်ရန်