အပိုင်း ၄
ပန်းရိုင်း ရေးသည်
ဒီတခါ နှုတ်ခမ်းချင်း ပူးကပ်စုတ်ယူလိုက်တဲ့အချိန် ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ အငမ်းမရတွေ ဖြစ်လာကြသည် ။ လျာတွေ
စစ်တိုက်ကုန်ပြီ ။ ရေကူးကန်ဘေးက သဲသဲမဲမဲ အနမ်းတွေက ရပ်လို့မရဘူး ။ သူ့လိုဘဲ အမ်းဘားကလည်း အရှိန်
ပြင်းလာတဲ့ ကာမစိတ်တွေရဲ့ စေစားရာကို ဒီနေရာမှာဘဲ အမြင့်ဆုံး အထိ တက်လှမ်းတော့မယ့်သဘော ရှိသည် ။ ထိုင်နေရာက ထပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို မှောက်ခွပြီး နမ်းသည် ။ ကုလားထိုင်လေး ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်လာသည် ။ သူ့
ပေါင်ခွကြားကို အမ်းဘားရဲ့ လက် ရောက်လာသည် ။ တခုခုကို ရှာဖွေနေသလို ပွတ်သပ်နေသည် ။ သူ့မျက်လုံးတွေက အိမ်အနောက်ဖက်နားက ခြုံပုတ်တခုဘေးကနေ သူတို့ကို မျက်လုံး အ၀ိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေ
တဲ့ အိမ်ဖေါ်မလေးကို တွေ့လိုက်သည် ။
“ အမ်းဘား..အိမ်ထဲသွားကြစို့..”
အမ််းဘားလည်း သူပြောလိုက်တော့ အရှိန်သတ်လိုက်သည် ။ တယောက်ခါးကို တယောက် ဖက်တွယ်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း မထိတထိ ဆက်နမ်းကြရင်း တိုက်ထဲကို လှမ်း၀င်ကြသည် ။
အိပ်ခန်းထဲကို တန်းတန်း မတ်မတ် ရောက်သွားကြသည် ။ သေးမျှင်တဲ့ တူးပိစ် ဘီကီနီ ရေကူး၀တ်စုံလေးကို အမ်းဘားက ကိုယ်ကနေ ချွတ်ခွာလိုက်သလို သူကလည်း ကိုယ်ပေါ်မှာ ၀တ်ထားတဲ့ အ၀တ်အစားတွေကို တခုမ
ကျန် ဖယ်ခွာလိုက်သည် ။ သူနဲ့ အမ်းဘား သည် ကမ္ဘာဦး အစတုံးက ပထမဆုံး မောင်နှံ အာဒံနဲ့ဧ၀ လို မိမွေးတိုင်းကိုယ်ခန္ဓာတွေနဲ့ ရမက်မီးတွေ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လျက် အမ်းဘာရဲ့အိစက်တဲ့ မွေ့ယာထူထူကြီး ခင်းကျင်းထားတဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်ကို အချိန်မဆိုင်းနေဘဲ တက်လှမ်းလိုက်ကြသည် ။
ပုဂံခရီးစဉ်တုံးက အရမ်းကျေနပ်ခဲ့ကြရတဲ့ ချစ်ပွဲတွေကြောင့် အခုလည်း အဲဒီ ပုဂံခရီးချစ်ပွဲတွေထက် မသာတောင်
မလျော့မယ့် ချစ်ပွဲကြမ်းတွေ နွဲစမ်းကြဖို့ ရမက်ပြင်းတဲ့ အနမ်းတွေနဲ့ စတင်ကြပါတော့သည် ။ လျာချင်းထိသလိလိန်ယှက်စုတ်နမ်းကြရင်း အမ်းဘားရဲ့ ကော့ချွန်တင်းမာတဲ့ ရင်စိုင်လှလှတွေကို အားရပါးရ ဆုပ်နယ်သည် ။ အမ်းဘာကလည်း အားကျမခံ သူ့ပေါင်ကြားက ဒုံးပျံကြီးကို လက်ကလေးနဲ့ ကောင်းကောင်းကြီး
ဆော့ကစားသည် ။ ဖျစ်ညှစ်သည် ။ ပွတ်တိုက်သည် ။ ဒုံးပျံကြီးကလည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် တင်းမာလွန်းနေသည် ။ အကြောကြီးတွေ အပြိုင်းပြိုင်းထနေသည် ။ ထိပ်ဖူးကြီးထဲက ချွဲကျိအရည်ကြည်တွေ ထွက်ကျ ယိုစီးနေသည် ။ ဆန့်ကျင်ဖက် တွင်းကို အောင်းချင်လွန်းလို့ တဆတ်ဆတ်တောင် လှုပ်ခါ တုန်နေသည် ။ အမ်းဘားက ဒုံးပျံကြီးကို သူမနှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေနဲ့ ငုံဟတ်လိုက်သည် ။ တကယ်တော့ သူသည် စိတ်တွေ
ထန်လွန်းနေတာကြောင့် အမ်းဘားရဲ့ အစုတ်ကို မခံချင်တော့ ။ တခါထဲ တန်းပြီး အမ်းဘားရဲ့ ရွှေကြုတ်လေးထဲ
သူ့ဒုံးပျံချောင်းကြီး ထိုးထည့် ပစ်ချင်နေသည် ။ အမ်းဘား စုတ်တာကလည်း ပညာပါလှသည် ။ နှုတ်ခမ်းလေး
တွေကို ထော်စူပြီး လျာနဲ့ လှည့်ပေးနေတာ ထိမိလှသည် ။ အိုး..အား...ဟား...အမလေး...နဲ့ အော်ညည်းနေ
ရသည် ။ အမ်းဘားသည် သူ့လိင်တန်အရင်းထိတိုင်းဖမ်းငုံကာ စုတ်ပစ်နေသည် ။ တာ၀န်ကျေ မဟုတ်ဘဲ သူမ
စိတ်ကြိုက် အပီ စုတ်နေတာ ။ အား..ဟား....အမ်းဘားရယ်.....အိုး.......ကောင်းလိုက်တာကွာ....။
ဒုံးတန် တခုလုံး ကျင်တုန်လာပြီး သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်တော့မတတ် ကောင်းလာသည် ။ ရပ်လိုက်ဖို့ အမ်း
ဘားကို ပြောလိုက်ပေမယ့် အမ်းဘားက ဆက်စုတ်နေသည် ။ လျာလေးနဲ့ ထိုးဆွပေးနေသည် ။
“ တော်...တော်ပြီ...အမ်းဘား....ပြီးသွားလိမ့်မယ်....”
သူတားပေမယ့် အမ်းဘားက လက်မခံဘူး ။ သူ့ဂွေးစိတွေကို လက်တဖက်နဲ့ ညှစ်ကိုင်ထားပြီး ထိပ်ပိုင်းအထစ်
ကို တအားစုတ်နေသည် ။
“ အို....အား......အား.....အား......”သုတ်ရည်တွေ ဖျောကနဲ ပန်းထွက်လာတဲ့အချိန် အမ်းဘားက ဒုံးကျံကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်လိုက်တာကြောင့် ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တွေ အမ်းဘား မျက်နှာကို ပက်ဖျန်းသွားကြသည် ။
အမ်းဘားက သဘောကျစွနဲ့ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည် ။ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်တဲ့အချိန် သူတအားကောင်းသွားပေမယ့် အမ်းဘားကို အားနဲ့မာန်နဲ့ ဆောင့်ပစ်ချင်နေတဲ့အချိန် ပုလွေနဲ့ဘဲ ပြီးသွားရတာကို သူ မကျေနပ်ဘူး ။ အမ်းဘားက “ မင်းက အားကောင်းတာဘဲကွာ..ခဏလေးနဲ့ ပြန်တောင်မာ
လာပြီး ထပ်တခါ ဆွဲနိုင်မှာပါ..ကုဋေရယ်....” လို့ နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်ရင်း ဆေးကြောသုတ်စင်ဖို့ ရေချိ ုးခန်းဆီ
ကို လျှောက်လှမ်း သွားလိုက်ပါတော့သည် ။
အမ်းဘားနဲ့ အတူတူ ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေတဲ့အချိန် အမ်းဘားက နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဒို့ ကလပ်တ
ခုကို သွားကြမလား..ဒီဂျေက ငါတို့ အင်္ဂလန်က အင်္ဂလိပ်ကောင်....ခဏသွားရအောင်..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
“ ဒီအချိန်က ကလပ်သွားဖို့ မစောဘူးလား...” လို့ သူက မေးလိုက်သည် ။
“ ဟင့်အင်း....မစောဘူး ...ဒင်နာလည်း အဲ့မှာဘဲ စားလိုက်ကြမယ်လေ..မကောင်းဘူးလား...” လို့ အမ်းဘားက
ပြောတဲ့အခါ သူက “ မင်းနဲ့ တချီလောက် ဆွဲလိုက်ချင်သေးတယ်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
“ မင်း အားကြီးတာ အမ်းဘားသိပါတယ်လေ...မင်းသဘော....လာ..ဆွပေးမယ်....”
အမ်းဘားက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သဲလေးတွေနဲ့ မထိတထိ ဖွဖွရွရွလေး ပွတ်ပေးသလို လျာလေးနဲ့ ယက်ပေး
တော့ သူ့စိတ်တွေ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ပြန်လည် နိုးကြွ လာရသည် ။ အမ်းဘားက ပေါင်ခြံနေရာတွေကိုလည်း လျာလေးနဲ့ လျောက်ယက်ပေးနေသလို ဂွေးစိတွေကိုလည်း ဖွဖွလေး ဆွဲပေးပွတ်ပေး သည် ။
“ ဟော..မင်းဟာကြီး ပြန်ထကြွလာပြီ ….. ”
သူ့ဖွားဖက်တော် လိင်တန်ချောင်းသည် မကြေပွဲနွှဲဖို့ ပြန်လည်တောင်မာလာသည် ။ မြွေဟောက်ကြီးတကောင်ပါး
ပျဉ်းထောင်သလို ခေါင်းတဆတ်ဆတ် တုန်ခါလှုပ်ပြီး ကြီးထွား သန်မာလာသည် ။
အမ်းဘာက နှုတ်ခမ်းပါးရဲရဲလေးနဲ့ ပြွတ်ကနဲ ထိပ်ဖူးကြီးကို စုတ်ပစ်လိုက်ရင်း...“ ဒီတခါတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး
ငါ့ကို လိုးပေးစမ်းပါ ကုဋေ..” လို့ ပြောလိုက်တော့ “ မင်းရဲ့ ပူစီလှလှလေးကိုလည်း တချက်နှစ်ချက်လောက်
တော့ ယက်ပါရစေ...” လို့ သူပြောလိုက်ပြီး ရွှေဝါရောင် အမွှေးလေးတွေနဲ့ အမ်းဘားရဲ့ ရွှေကြုတ်ကို လက်နဲ့
ဖြဲလိုက်ပြီး အစိလေးကို လျာနဲ့ ယက်ပါတော့သည် ။
“ အိုး...ဟူး...အားရှီး....အိုး....ကုဋေ.....အားအား....”
ခေါင်းလေး တရမ်းရမ်းနဲ့ အမ်းဘား အော်ညည်းနေသည် ။ အစိလေးကို စုတ်ပေးတော့ အမ်းဘား ဆတ်ဆတ်ခါ
လူးပျံနေရပြီး...“ တော်ပြီ..ကုဋေ..ငါ့ကို လိုးပေးပါတော့...” လို့ တောင်းခံလာသည် ။
စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အပြတ်လုပ်ကြတာ တဖန်းဖန်းတဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ။
လမ်းဆုံးကို အရောက်လှမ်းလိုက်ကြတာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် “ ပြီး”ခြင်း လမ်းဆုံးကို တက်လှမ်းလိုက်ကြသည် ။
ရေချိုးကန်ထဲမှာ ရေအတူတူချိုးကြပြီး အမ်းဘားကားလေးကို ခေါင်မိုးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်ကြသည် ။
သူတို့ ဦးတည်နေတာက အင်္ဂလိပ် ဒီဂျေလေး ဆီကို ။ ဘလူးအောကစ်ကလပ် ကို ။
ဘလူးအောကစ် ( အပြာရောင် သစ်ခွ ) ကလပ်သည် ဟိုတယ်အသစ်ကြီးမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ ကလပ်တခု ဖြစ်သည် ။
သည်ဟိုတယ်ကြီးမှာ အနောက်တိုင်း အစားအစာ စားနိုင်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တဆိုင်လည်း ရှိတာမို့ အမ်းဘားနဲ့
ညစာ အရင်စားလိုက်ကြဖို့ ကားပေါ်မှာ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း ဟိုတယ်ကြီးထဲလည်း ရောက်ရော သူတို့နှစ်
ယောက် စားသောက်ဆိုင်ထဲကို အရင်ဆုံး ၀င်လိုက်ကြသည် ။ ကြိုတင် ဖုန်းဆက်ထားတာကြောင့် ဆိုင်က ၀န်ထမ်းသာမက မန်နေဂျာတယောက်ကပါ ဆီးကြိုပြီး စားပွဲတလုံးမှာ နေရာချထားပေးသည် ။ ကုဋေတိုးပွားဆိုတဲ့
နံမည်ကို ကြားဖူးနေပေမယ့် လူကို တခါမှ မတွေ့ဖူးကြဘူး..အခုလို ကျနော်တို့ဟိုတယ်ကို လာအားပေးလို့ ကျေးဇူး အထူးတင်ပါကြောင်း မန်နေဂျာက ပြောသည် ။
အမ်းဘားကြိုက်တဲ့ ကျောက်ပုဇွန်ထုပ်ဟင်းကို မှာပေးနေတုံး ဆိုင်ထဲကို မဏိ ၀င်လာတာ သူတွေ့လိုက်သည် ။
“ ဟင်...”
မဏိ အနောက်က ပါလာတဲ့ ချစ်ဦးမောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့ တော်တော် တုန်လှုပ်သွားသည် ။ မဏိက
လည်း သူနဲ့အမ်းဘားကို မြင်သွားသည် ။
မဏိသည် ချစ်ဦးမောင်နဲ့ အခုလို ညပိုင်းမှာ တွဲနေပါလား လို့ သူ မကျေမနပ် တွေးလိုက်သည် ။
သူ မျက်မှောင်ကြုံ့တာတွေ့တဲ့ အမ်းဘားက မင်း ဘာဖြစ်သလဲ..ဘာကို မကြိုက်ဘူးလဲ လို့ သူ့ကို မေးသည် ။
“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..ငါ အလုပ်တခုအကြောင်း တွေးလိုက်မိလို့ပါ...” လို့ အမ်းဘားကို သူဖြေကြားလိုက်တဲ့အချိန်
သူ့ဖုန်းကို တယောက်ယောက် ခေါ်လိုက်လို့ ဖုန်း လှုပ်တုန်သွားတာ သိလိုက်သည် ။
ဟင်....မဏိ ခေါ်တာပါလား....။
“ ဟယ်လို..”
“ ဟိတ် ကုဋေ....နင် ငါနဲ့ နောက်ကို မပတ်သက်နဲ့တော့ဟာ....သူငယ်ချင်းအဖြစ်က ရပ်လိုက်ကြရအောင်..နင့်
ကို ငါ အထင်ကြီးခဲ့မိတာ နောင်တာရတယ်...”
“ ဘာလို့လဲ မဏိ..”
“ ငါ ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ တွဲတာကို နင်မကြိုက်ဘူးလေ..နင်ကျတော့ တွဲနေတယ်...နင်တော်တော် မတရားတဲ့လူ..
နင်တို့ ယောကျ်ားတွေက ဒီလိုဘဲကိုး..နင်တို့ကျ မိန်းမတွေနဲ့ တွဲချင်သလိုတွဲမယ်...ငါတို့တွဲမယ်ဆိုတော့ မကြိုက်ဘူး ..တော်ပြီဟာ....နင့်ကို စိတ်ပျက်တယ် ...”
“ မဏိ...”
မဏိ ဖုန်းချသွားသည် ။
မဏိစန္ဒာ သည် ကုဋေ့ကို ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့ အဖြူမလေးနဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အရမ်းစိတ်တွေ
တိုသွားသည် ။ ဒေါသတွေ ထွက်သည် ။ ကုဋေက နေ့လည်းက ချစ်ဦးမောင်နဲ့ ထမင်းသွားစားမယ်လို့ ပြောလိုက်
တာနဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး ပြန်သွားခဲ့သည် ။
အခု သူကျတော့ မိန်းမတယောက်နဲ့ တွဲခုတ်နေသည် ။ ပါးလ်ကိုကိုနဲ့ မပတ်သက်ဖို့ ပြောနေတဲ့ကြားက အလုပ်
တောင် ခန့်ပစ်လိုက်သည် ။ ဒီကောင် တော်တော်ဆိုးသည် ။ ငွေချမ်းသာတဲ့ ယောကျ်ားတွေဟာ ဒီလိုဘဲလား ။
သူ့ကို မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး ။ ငယ်ငယ်ထဲက သံယောဇဉ်ကြောင့် သူများ တနေ့ ငါ့ကို ချစ်စကား ပြောလာ
လေမလား ဆိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မကြိုက်ဘဲ သူ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ ။
အခုတော့ အဖြူမနဲ့ တွဲနေသည် ။ ငါ့လိုမိန်းမကို မကြိုက်ဘဲ အဖြူမကို ကြိုက်ချင်တဲ့ကောင် ။ ပါးလ်ကိုကိုကို ကြိုက်ချင်တဲ့ကောင် ။ သူ့စာရေးမနဲ့မှ လွတ်ကင်းရဲ့လားမသိဘူး ။ နင့်ကို မုန်းပစ်လိုက်တော့မယ် ။ ကုဋေ လှမ်းကြည့်နေမှန်းတွေ့လို့ မဏိ ချစ်ဦးမောင်ကို အမူအရာတွေ ပိုပြီး တီတီတာတာ လုပ်ပြနေသည် ။ ဒီကောင် မဏိအကြောင်း သိစေရမယ် ။
၀ိုင်ကိုလည်း တခွက်ပြီးတခွက် သောက်ပစ်လိုက်သည် ။ မဏိ သူကြားအောင် တမင် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်
သည် ။ ချစ်ဦးမောင်ရဲ့ လက်ကိုလည်း ကိုင်သည် ။ လက်မောင်းကိုလည်း ခေါင်းနဲ့ မှီသည် ။ ကုဋေသည်
ကောက်ရိုးပုံကိုစောင့်တဲ့ ခွေးတကောင်ပါဘဲ လို့ မဏိ စိတ်ထဲမှာ သတ်မှတ်လိုက်သည် ။ သူလည်းမစား သူ
များစားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်ပြီး ဟောင်လွှတ်ချင်တဲ့ကောင် ။
ကုဋေလည်း အမ်းဘားနဲ့ စကားပြောရင်း မဏိကို တချက်တချက် ကြည့်မိတဲ့အချိန် မဏိက ချစ်ဦးမောင်ကို လုပ်
ပြနေတာတွေကို တွေ့သည် ။ အင်းလေ..မဏိကို ငါ ချစ်မှ မချစ်ဘဲ..ဘာလို့ နှမြောနေမလဲ..ငါချစ်တာ စန်းစန်း
ရီပါ ..။
ကုဋေလည်း မဏိ သူ့ကို ဖုန်းဆက် ဖြတ်စကားပြောပြီးတဲ့အချိန် သူထပ်မှာလိုက်တဲ့ ၀စ်စကီ နှစ်ပက်ကို ဘာမှ မစပ် မရောဘဲ နိ မော့ချပစ်လိုက်သည် ။ တကိုယ်လုံး ထူပူရှိန်းဖိန်းသွားသည် ။ အမ်းဘားကို ဒီဂျေကောင်လေး
ဆီသွားတွေ့ကြမလား မေးလိုက်သည် ။ အမ်းဘားနဲ့ ဒီည အပြတ်ပျော်ပစ်လိုက်မယ် လို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။
မနေ့ညက အမ်းဘားအိမ်မှာ သူ အိပ်သည် ။ တညလုံး အမ်းဘားနဲ့ လိင်ဆက်ဆံကြသည် ။
မနက်ကျတော့ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရုံးခန်းမှာ ရှိနေတာကြောင့် ရုံးခန်းကိုဘဲ တန်းပြီး သွားလိုက်သည် ။ ရုံး အ၀င်၀ရှေ့ကို သူ့ကား ရပ်လိုက်တော့ ဖိုးထောင် ပြေးလာသည် ။
ကားကို ဖိုးထောင်လက်ထဲ ထားခဲ့ပြီး ရုံးထဲကို ၀င်တော့ စုံစမ်းရေးကောင်တာက ၀န်ထမ်းကောင်မလေးနှစ်ယောက်
က ပြာပြာသလဲ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး နုတ်ဆက်ကြသည် ။ ဓါတ်လှေခါးနားကို ရောက်တဲ့အချိန် ဇော်ဇော်ထိုက်နဲ့
တိုးသည် ။
“ မောနင်းအကိုလေး...”
“ မောနင်း...ဘယ်လိုလဲ..ပိတောက်ခင် အိမ်ရွှေ့တာ ပြီးပြီလား...”
“ ပြီးခါနီးဘဲ ဆိုပါတော့ အကိုလေး..ဒီနေ့ နေ့လည်ဆို အကုန် ပြတ်ပါတယ်...”
“ ဇော်ဇော်ထိုက်..မင်း မအားတဲ့ကြားက တခု ခိုင်းလိုက်မယ်....လှိုင်းပြာကို တနေရာရာကို ရွှေ့လိုက်ကွာ..မန်နေဂျာ အလုပ်သင် တနေရာရာပေါ့...”
ဇော်ဇော်ထက် မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ပုံကို သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။
“ ဟုတ်ကဲ့ အကိုလေး..ကျနော်...”
“ အိုကေ..ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ကွာ..မင်း ဘာလုပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကိုလေး...”
ရုံးပေါ်ရောက်တော့ လှိုင်းပြာဇွန် မရောက်သေး ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ အစောကြီး ရောက်နေတာဘဲ ဆိုတာ သိလိုက်သည် ။ သူ့စားပွဲမှာ သူထိုင်ပြီး အီးမေးတွေ ဖွင့်ကြည့်နေတုံး လှိုင်းပြာဇွန် ရောက်လာသည် ။
“ ဆရာ...ဆရာ့အတွက် လှုင်းပြာ မုန့်ဟင်းခါး ပါလာခဲ့တယ်...ဆရာ စားမယ် မဟုတ်လားဟင်....”
“ အင်း..အင်း..စားမယ်...”
လှိုင်းပြာဇွန် အခန်းထဲက ပြန်ထွက်သွားသည် ။ ခါးသေးသေး အောက်က တင်ပါး၀ိုင်း၀ိုင်းတွေက သူ့ကို မြှူနေသ
လိုဘဲ ။ ညက အမ်းဘားနဲ့ ဒီလောက် ဆွဲထားတာတောင် သူ့စိတ်တွေက ပြင်းထန်နေတုံးဘဲ ။
လှိုင်းပြာကို သူ့ရုံးခန်းကနေ ရွှေ့ပစ်ဖို့ ဆိုတာ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပြီ ။ အမ်းဘားနဲ့ ပိတောက်ခင်တို့နဲ့ သူ
ညိပြီးနောက်ပိုင်း နီးစပ်သူမိန်းမတွေနဲ့ သူ ထပ် မညိချင်တော့ဘူး ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူ ကြည့်ကြည့်ပြီး ထိန်နေ
ခဲ့တာ ကြာနေပြီ ။
လှိုင်းပြာဇွန် မုန့်ဟင်းခါးကို ပုဂံလှလှနဲ့ပြင် လင်ပန်းတချပ် နဲ့ မယူလာသည် ။
“ ဆရာ..စားလိုက်ပါအုံး...ဟင်းရည်ပူပူလေးနဲ့..အကြော်ကျွတ်ကျွတ်လေးတွေလည်း အစုံပါတယ်...ဘူးသီးကြော်..ကြက်သွန်ကြော်..ငါးဖယ်ကြော်....”
သူ့မုန့်ဟင်းခါးပုဂံထဲကို ငါးဖယ်ကြော် အတုံးလေးတွေ ဇွန်းနဲ့ ခပ်ယူပြီး ထည့်ပေးနေတဲ့ လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ လည်
ဟိုက်အကျၤ ီကြောင့် မို့တင်းတဲ့ ရင်စိုင်တွေရဲ့ အပေါ်ပိုင်းကို သူတွေ့နေရသည် ။ ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ ဒီ
မိန်းကလေးနဲ့ နီးနီးစပ်စပ် နေနေရတာ စိတ်တွေ ခဏခဏ ဖေါက်ပြားမိရသည် ။
မလိုအပ်ဘဲနဲ့ ငါးဖယ်ကြော်တွေ ခပ်ထည့်ပေးနေလို့ “ တော်ပြီ..လှိုင်းပြာ..” လို့ သူပြောလိုက်ဆဲအချိန်မှာ ငါး
ဖယ်ကြော်တုံးလေးတွေက မုန့်ဟင်းခါး ပုဂံထဲကို မရောက်ဘဲ သူ့ပေါင်ကြားနေရာကို ဖိတ်စင်ကျကုန်သည် ။
“ အို..ဆောရီး..ဆောရီး...ဆရာ....”
လှိုင်းပြာဇွန်က လက်သုတ်ပုဝါနဲ့ သူ့ပေါင်ကြားကို သုတ်ပေးသည် ။ သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ပုဆိုးပေါ်ကနေ လှိုင်း
ပြာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ထိမိ စမ်းမိသွားသည် ။
“ လှိုင်းပြာ...”
“ ရှန်...ဆရာ....”
“ လှိုင်းပြာ.ကို ဒီထက် လစာကောင်းပြီး တိုးတက်လမ်းရှိမယ့် တနေရာရာကို ပြောင်းပေးမလို့...”
“ အို.....တကယ်လား ဆရာ....”
“ အေးပေါ့...ဒါ ပရိုမိုးရှင်း သဘောပေါ့..လှိုင်းပြာလည်း အလုပ်တွေ ပိုတတ်လာမယ်..အခွင့်အရေးတွေလည်း ပွင့်လာမယ်....လစာလည်း ပိုကောင်းလာမယ်လေ ...”
လှိုင်းပြာဇွန်က မပျော်တဲ့အပြင် သူ့အနားကို တိုးကပ်လာပြီး...“ ဆရာ..လှိုင်းပြာ ဘာလုပ်မိလို့လဲဟင်..ဆရာ မ
ကြိုက်တာ ဘာများ လုပ်မိလဲ..လှိုင်းပြာကို ဆရာ့အနားမှာ မရှိစေချင်လို့လား..” လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ လာမေး
သည် ။
“ ဒီလိုသဘော မဟုတ်...”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ လှိုင်းပြာက သူထိုင်နေတဲ့ ဘေးကို ဒူးလေးတုပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူ့ပေါင်ငေ်္တအပေါ်ကို လက်နှစ်ဖက်တင်ပြီး...“ လှိုင်းပြာ ဆရာနဲ့ ေ၀းတဲ့နေရာတွေကို ဘယ်လိုမှ မသွားချင်ဘူး...” လို့ ပြောလိုက်ပြီး
သူ့ပေါင်တန်တွေကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်သည် ။
“ လှိုင်းပြာက ဆရာ့ကို ဘာမှ ဒုက္ခပေးမယ့် မိန်းမတယောက် မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ..ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်လွန်း
လို့ ဆရာ လိုအပ်မယ့်ဟာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တဲ့သူ ပါ..ဆရာ့ဆီက ဘာမှလည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး...”
လှိိုင်းပြာက ဖွားဖက်တော်ကြီး ငေါထနေတဲ့သူ့ပေါင်ကြားဆီကို လက်ကလေးနှစ်ဖက် နဲ့ ပွတ်သပ်လာသည်
“ လှိုင်းပြာ....ဟိတ်....”
လှိုင်းပြာက နှုတ်ခမ်းဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေ အပေါ်ကို လက်ညှိုးလေး ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်လိုက်ပြီး...“ ရှူး....တိုး
တိုး...ဆရာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ...” လို့ ပြောလိုက်သည် .။
“ လှိုင်းပြာ....ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ.....”
လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ လက်တဖက်က သူ့ပါးစပ်ကို လာကာပိတ်လိုက်သလို နောက်လက်တဖက်က သူ့ပုဆိုးထဲကနေ ထိုးထောင်ထနေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကို ကိုင်ညှစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် နဲ့ ညိစွန်းမှာ စိုးလို့
သူရှောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကို တနေရာရာကို ရွှေ့လုပ်ခိုင်းမလို့ ဇော်ဇော်ထိုက်ကိုတောင် ပြောပြီးပြီ ။ အခုလို လှိုင်းပြာဇွန်ဖက်က သူ့ပစ္စည်းကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ
မတားနိုင်တော့ ။ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်မိတဲ့အချိန် လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့ပုဆိုးကို အသာအယာလေး ဆွဲဖြေလိုက်သည် ။ မနက်စောစော အမ်းဘာရဲ့ အိပ်ရာထဲက သူ ထလာတဲ့အချိန် သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူ ရှာလို့ မတွေ့ဘူး ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ၀တ်မထားလို့ လှိုင်းပြာဇွန်လည်း ပုဆိုးကို ဖြေချွတ်လိုက်ရော သူ့အကောင်ကြီးက ဒေါင်းကနဲ မတ်မတ်ထောင်ရက်ကြီး ပေါ်လာ
သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က အကြောအပြိုင်းပြိုင်းနဲ့ မတ်မတ်ကြီး တောင်နေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကြီးကို တုန်ရီတဲ့ လက်ကလေးတွေနဲ့ ဆုပ်ညှစ် ပွတ်သပ်နေသည် ။
ဒစ်လုံးကြီးကို ဖိပွတ်နေတာကြောင့် ထူးခြားတဲ့ အရသာကို သူ ရရှိခံစားနေရလို့ နုတ်ကနေ တအင်အင် ညည်းမိရသည် ။ လှိုင်းပြာက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဒစ်လုံးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံသွင်း စုတ်လိုက်သည် ။
“ အိုး......ဟင်း...”
ပြွတ်ကနဲ ပြတ်ကနဲ အသံတွေ မြည်အောင် စုတ်ပေးနေသည် ။ တချက်တချက် ဒစ်လုံးကို လျာနဲ့လည်း ယက်ပေးသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့လက်တဖက်ကို လာဖမ်းဆုပ်ပြီး နို့ကြီးတွေအပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်သည် ။ နို့တွေကို ကိုင်ကစားပါ ဆိုတဲ့ သဘော ပေါ့ ..။
နို့ကြီးတွေကို အကျၤ ီပေါ်ကဘဲ ကိုင်ဆုပ်ကြည့်နေဆဲ သူ့စားပွဲဘေးက မော်နီတာလေးထဲမှာ သူ့ရုံးခန်း အပြင်ဖက်ကို ရောက်လာတဲ့ လူတွေကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သူ လှိုင်းပြာဇွန်ကို စုတ်တာတွေကို ရပ်လိုက်ဖို့ ပြောလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကလည်း မော်နီတာကို ကြည့်လိုက်သည် ။
ကြက်ကြော်ဆိုင်က ထူးခြားနဲ့စိန်ခြယ်မဲသန့်တို့ ဖြစ်နေသည် ။ မနေ့က ထူးခြား ဖုန်းဆက်တာ သတိရလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်လည်း ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး “ ဆရာ လှိုင်းပြာကို အေ၀းကို မနှင်ပါနဲ့နော် ..လှိုင်းပြာ ဆရာ့နားမှာဘဲ နေပါရစေ...” လို့ ပြောပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါသည် ။
ခဏကြာတော့ ဖုန်းစပီကာကနေ လှိုင်းပြာရဲ့ အသံ ပေါ်လာသည် ။
“ ဆရာ..မစိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ကိုထူးခြားက ဆရာနဲ့ တွေ့ဖို့ ရောက်လာပါတယ်..လွှတ်လိုက်ရမလား....”
သူ “ လွှတ်လိုက်ပါ..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
စိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ထူးခြား ၀င်လာသည် ။ စိန်ခြယ်မဲသန့်သည် သူတို့မိသားစုတွေရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ လုပ်ကိုင်နေတာ ကြာပြီ ။ လုပ်ငန်းကျွမ်ကျင်သလို ရိုးဖြောင့် သစ္စာရှိတာကြောင့် သူ့မိဘတွေက သဘောကျပြီး ထောက်ခံတာနဲ့ သူ့ကြက်ကြော်ဆိုင်မှာ မန်နေဂျာ သူ ခန့်ခဲ့တာ ။ ထူးခြားကတော့ ဒက်ဒီ့ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ လူယုံတယောက် ဖြစ်တဲ့ ဦးခြားရဲ့ သား ..။ သူ ထူးခြား
ငယ်ငယ်ထဲက ရုပ်သန့်ပြီး အမြဲ ပြုံးချိ ုနေတဲ့ ကောင်လေးမို့ သဘောကျပြီး အမြဲလို ပေးကျွေးခဲ့တဲ့ ငယ်မွေးခြံပေါက် တပည့်လေး ။
စိန်ခြယ်မဲသန့် မျက်နှာသိပ်မကောင်းဘူး ။ ဘာအခက်အခဲတွေ ရှိနေသလဲ မသိဘူး ။
“ လာ..ထိုင်ကြ....”
စိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ထူးခြား သူ့စားပွဲရှေ့က ထိုင်ခုံတွေမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်ကြသည် ။
စိန်ခြယ်မဲသန့် အပြုံးက အားမပါလှဘူး ။
“ ကဲ..ဆို စိန်ခြယ်..ညည်း ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ...မိသားစု အဆင်ပြေရဲ့လား....”
“ မပြေဘူး..ဆရာ..စိန်ခြယ်လည်း ဆရာ့ကို မတင်ပြချင်တာက ဆရာ့ကို အားလည်းနာ....”
“ တော်..တော်..စိန်ခြယ်...လိုရင်းကိုပြော..ညည်း ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ....ငါ ဘာ လုပ်ပေးနိုင်မလဲ ...”
ထူးခြားက ..“ မစိန်ခြယ် ကျနော် အပြင် ထွက်ပေးမယ်နော်....” လို့ ပြောပြီး သူ့ကိုလည်း..“ ကျနော် အပြင်မှာ ရှိပါမယ်..” လို့ ပြောပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားသည် ။
“ ဆရာ...ကျမတို့ မိသားစု ဒုက္ခတွေ တခုပြီး တခု ရောက်တယ်....ကျမလည်း တော်ရုံနဲ့ စိတ်ဓါတ်ကျတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး ..ရင်ဆိုင်တာဘဲ..ဒါပေမယ့် ကံက နိမ့်လွန်းတယ်..အဖေရော အမေရာ
နေမကောင်းဖြစ်..ညီမကလည်း ကားတိုက်ခံရ ...ကျမတယောက်ထဲနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနိုင်ဘဲ အရူးမီး၀ိုင်း ဆိုသလို တော်တော့်ကို ခက်ခဲနေပါတယ်..ငွေကလည်း မလုံမလောက် ဖြစ်လာတယ်..”
“ ကဲ စိန်ခြယ်..ညည်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒါတွေ စဖြစ်ကထဲက မပြောလဲ ..ဘာမှ မပူနဲ့တော့ ..နင့်ကိစ္စတွေ အားလုံး အဆင်ပြေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်..နင့်ကို ငါ ခွင့်လဲ ပေးမယ်..မိသားစုကို ဂရုစိုက်ပြီး
လုပ်ကိုင်ပေး..ငွေလည်း ပေးမယ်....ဟုတ်ပြီလား...လတ်တလော ထူးခြားကို နင့်နေရာမှာ ခဏ လုပ်ခိုင်းမယ်..အလုပ်အတွက် စိတ်မပူနဲ့ ..ကြက်ကြော်ဆိုင် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ....”
“ ကြက်ကြော်ဆိုင် က အရမ်း ရောင်းအားကောင်းပါတယ် ဆရာ....”
“ အိုကေ...ညည်းကို မန်နေဂျာ ေ၀ယံက အစစအရာရာ လိုက်လုပ်ပေးလိမ့်မယ်..ညည်း စိတ်အေးပေတော့..”
“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ...ကျေးဇူး အများကြီးပါ ဆရာ..ဆရာဟာ ကျမရဲ့ ကယ်တင်ရှင် ကျေးဇူးရှင် အစစ်ပါ...”
“ တော်..တော်...ကဲ သွားတော့..ညည်း အပြင်ရောက်ရင် ထူးခြားကို လွှတ်လိုက်..”
“ ဟုတ်ကဲ့့ပါ ဆရာ....”
စိန်ခြယ်မဲသန့် သူ့ရှေ့ကနေ ထထွက်သွားတော့ အမှတ်တမဲ့ စိန်ခြယ်မဲသန့်ရဲ့ တင်ပါးတွေကို ကြည့်လိုက်မိသည် ။ စိန်ခြယ်မဲသန့်သည် လှိုင်းပြာဇွန်လိုဘဲ ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ မိန်းမတယောက်
ပါ ။ ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောက်က စွင့်ကား၀ိုင်းနေတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တင်းမာပြီး လျှောက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်တွေမှာ တုန်ခါသွားနေကြသည် ။
ထူးခြား ၀င်လာတော့ ထူးခြားကို ကြက်ကြော်ဆိုင်နဲ့ ပတ်သက်တာတွေ သူ ဆွေးနွေးသည် ။
ကြက်ကြော်ဆိုင်ကို သူ သွားကြည့်ချင်လို့ ထူးခြားကို ခေါ်ပြီး ရုံးခန်းထဲက အထွက် လှိုင်းပြာဇွန်ကို “ ထူးခြားနဲ့ ကြက်ကြော်ဆိုင်ကို သွားအုံးမယ်..အရေးကြီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက် လှိုင်းပြာ...ညည်းနဲ့လည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ပြီး စကားပြောမယ်..” လို့ သူပြောခဲ့လိုက်ပြီး ထူးခြားနဲ့အတူ ရုံးပေါ်က ဓါတ်လှေခါးနဲ့ ဆင်းခဲ့လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ ပုလွေ တ၀က်တပျက်နဲ့
ရပ်ဆိုင်းးသွားရတာကို ပြန် စဉ်းစားမိပြီး ပြုံးလိုက်မိသည် ။
*************************************
စန်းစန်းရီ အလုပ်ကို ရောက်တော့ ဦးပေါ်လွင်က ညည်းအမေကို ဆေးကုဖို့ ညည်း အလုပ်များမှာမို့ ခွင့်၂ပတ်ပေးမယ်..စန်းစန်းရီ လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ဆရာဦးပေါ်လွင် တယ် သဘောကောင်းပါလား လို့ ထင်မိလိုက်သည် ။ ကျေးဇူးတင်ကြောင့် အထပ်ထပ် ပြောမိနေတဲ့အချိန် ဆိုင်ထဲကို ဦးကုဋေရဲ့ တပည့် ကိုရဲထွန်းသန်း ဆိုတဲ့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း လူကြီး ၀င်
လာသည် ။ မနေ့က လုပ်တဲ့ ပါ့စ်ပို့ကိစ္စ အဆင်ပြေတဲ့အကြောင်း လာပြောပြတာ ။ နောက် သုံးရက်လောက်မှာ ဘန်ကောက်ကို ထွက်ကြရမယ် လို့ ပြောပြသည် ။
စန်းစန်းရီ အရမ်း ကျေနပ်တာဘဲ ။ အမေ့ကို ဆေးကုဖို့ အဆင်ပြေလို့ ။
ဦးကုဋေရဲ့ အကူအညီကို မယူချင်ပေမယ့် ရွေးစရာ လမ်းက မရှိဘူးလေ ..။ ဘန်ကောက်ကို သွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အ၀တ်အစား အသုံးအဆောင်လေးတွေ သွား၀ယ်ကြရအောင်လို့ ကိုရဲထွန်းသန်းက ပြောသည် ။
*************************************************************
မဏိစန္ဒာ ဒီနေ့ ရုံးမသွားချင်ဘူး ။
မနေ့ညက ကုဋေ့ကို ရွဲ့ပြီး ၀ိုင်မူးမူးနဲ့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန် မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး ။ ရုံးတက်ရင် ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကိုလည်း ၀န်လေးနေသည် ။ ရှက်နေသည် ။ ကိုချစ်ဦးမောင်ကလည်း
ဆိုးသည် ။ မကောင်းဘူး ။ ပွဲလန့်တုံး ဖျာခင်းတယ် ပြောမလား ..။ လက်မြန်တဲ့လူ ။ မဏိ မူးနေတာကို သူ အခွင့်အရေးယူသည် ။ နိုက်ကလပ်ထဲမှာ ကရင်း ကိုင်ရုံမကဘူး ။ အပြန် ကားထဲလည်း ရောက်ရော မဏိကို အပီအပြင် ကြံစည်သည် ။ သူနဲ့ ချစ်သူတွေလည်း မဟုတ်ကြဘဲနဲ့ မဏိကို အပီ နှိုက်သည် ။ အဖုတ်ကိုရော ဖင်ကိုရော နှိုက်တာ ။ သူ့လက်ချောင်းတွေက မဏိအဖုတ်ထဲ မွှေနှောက် ကစားတာမှ ရေလည်ဘဲ ..။ နို့တွေကိုလည်း ရေလည် သမသည် ။ ကိုင်ဆုပ်ညှစ်သည် ။ စို့သည် ။ ယက်သည် ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့လီးကြီးကို မဏိကို ကိုင်ခိုင်းတာပါဘဲ ။ ချစ်သူတွေ အဆင့်ကို ကျော်သွားပြီး တော်တော့်ကို ပွင့်လင်းတဲ့ လိင်ဆက်ဆံကြတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားသည် ။
တကယ်တော့ ကုဋေက ဖွင့်ပြောလာလေမလား..မျှော်ရင်း စောင့်ရင်း မဏိလည်း အပျိ ုကြီးမမ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာသည် ။ ကာမနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလည်း စာတွေ့တွေ များခဲ့ပြီးတဲ့ မဏိသည် လက်တွေ့ ဘာမှ မရှိလို့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့သည် လို့လည်း ပြောနိုင်သည် ။ အခုလို ချစ်ဦးမောင်က အပိုင်ကြမ်းလိုက်တော့ မဏိ သူ့နဲ့အတူ ကာမရေယဉ်ကြောမှာ မျောပါသွားခဲ့ရတာ ..။
ကြိုတင် မတွေးထင် ထားတဲ့ မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်ပျက်ကုန်သည် ။ သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်နယ် ကွင်းတိုက်ပေးခဲ့မိတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ မဏ ိအရမ်း ရှက်မိနေသည် ။
သူက မဏိကို အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လိုက်မပို့သေးဘဲ လူရှင်းတဲ့ ကွင်းပြင် ကွက်လပ်ကြီးတခုကို မောင်းသွားပြီး ကားထဲမှာ အပီ ကိုင်တာ နှိုက်တာ ။ အမှန်က သူက မဏိကို စပ်ယှက်ဖို့ဘဲ ။ လူမလစ်လို့ မလုပ်ဖြစ်တာ ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သူကြမ်းတာတွေကို မကြိုက်ပေမယ့် သူကိုင်တာ နှိုက်တာတွေ နို့စို့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်တွေ ခုံနေသလို ကြိုက်သလိုလို ထပ် လိုချင်သလိုလို
စိတ်တွေ ဖြစ်မိရသည် ။
ည ခုနစ်နာရီ တိတိ ...။
“ တင်းတောင်..တင်းတောင်....”
လူခေါ်ဘဲလ်အသံကြောင့် ကုဋေတိုးပွား တံခါးဆီကို လျှောက်ခဲ့သည် ။
အပြင်ဆိုင်တွေမှာဘဲ စားစားနေတာ ကြာပြီမို့ ဒီနေ့ညနေ ကိုယ့်ဖါသာ တခုခု ချက်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း
သူ ချက်သည် ။ အုန်းထမင်း..ကြက်သားဆီပြန်..ချဉ်ပေါင်ရွက်ဟင်းချို...။
ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ သူမျှော်နေတဲ့ သူတယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ ပျော်သွားသည် ။
တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီ မျှော်နေသူက သူ့ကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး “ အကို..အိမ်ပြောင်းတာ ပြီးသွားပြီ...ပိတောက်
ကို လွမ်းလားဟင်...” လို့ တိုးတိုးလေး မေးသည် ။
“ လွမ်းတယ် အရမ်းဘဲ...”
ပိတောက်ခင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကို ငုံခဲစုတ်ယူလိုက်သည် ။ ပိတောက်ခင်ကလည်း သူ့ကို တုံ့ပြန်စုတ်သည် ။
အကြာကြီး နမ်းစုတ်ကြပြီးမှ နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ကြသည် ။ လူချင်းတော့ မခွာကြသေးဘူး ။
“ ချစ်တယ် အကိုရယ်...ပိတောက် အကို့ကို အရမ်းချစ်မိနေတယ် ..အရမ်းချစ်မိသွားတယ်...” လို့ ပြောရင်း သူ့ပုခုံးပေါ် ခေါင်းလေး မှီချရင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားတဲ့ ပိတောက်ခင်ကို သူ ပြန်ဖက်ထားရင်း..“ အတော်ဘဲ..ကိုယ် ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ထားတယ်...စားမလား...” လို့ မေးလိုက်သည် ။
ပိတောက်ခင်က “ ဟယ် အကိုက ထမင်းဟင်း ချက်တယ် ..ဟုတ်လား...ပြ..ပြ..ကြည့်ရအောင် ဘာတွေ ဘယ်လို ချက်ထားတယ် ဆိုတာ ပိတောက် တွေ့ချင်တယ်...” လို့ ၀မ်းသာအားရ ပြောလိုက်လို့ ပိတောက်ခင်ကို
မီးဖိုခန်းထဲကို သူ ခေါ်သွားလိုက်သည် ။
“ ဟင်းမ်.....မွှေးလိုက်တာ...အုန်းထမင်းလား....”
“ ဟုတ်တယ်..ကဲ..အတူတူ စားရအောင်...”
“ အိုကေ...စားမယ်..အကို ထိုင်နေ..ပိတောက် ထမင်းပွဲ ပြင်လိုက်မယ်..”
“ ရပါတယ်..ပိတောက်ရယ်..ကိုယ် လုပ်မယ်....”
နှစ်ယောက် အတူတူ ထမင်းပွဲ ပြင်ကြတော့ ပိတောက်ခင်က “ အကိုက အရမ်းတော်တာဘဲကွာ...ထမင်းဟင်း
လည်း ကောင်းကောင်း ချက်တတ်တယ်...” လို့ ပြောတဲ့အချိန် ချစ်စရာ အမူအရာလေးနဲ့ ပိတောက်ခင်ကို သူ
နီးနီးကပ်ကပ်လေး တွေ့နေရတာ မချင့်မရဲ ဖြစ်လာပြီး ဆွဲဖက် နမ်းမိရပြန်သည် ။
“ အကိုချက်တာတွေ အရမ်းကောင်းတာဘဲ...”
ပိတောက်ခင်က ထမင်းစားနေရင်း ချီးမွမ်းလိုက်သည် ။
“ အကို...”
“ ပိတောက်....”
“ အကိုနဲ့ နေရတာ သိပ်ပျော်တာဘဲ အကိုရယ်...တိုက်ခန်း ပြောင်းပေးလိုက်တာလည်း အရမ်းကျေးဇူး တင်တယ်..ပိတောက် ဒီမှာ နေရတော့ အကို့ဆီ လာဖို့ အရမ်းနီးသွားတယ် ...”
“ ဒီညရော..ဒီမှာ အိပ်မလားဟင်..ပိတောက်...”
“ အကို့လုံခြုံရေးအတွက်ရယ်..အကို အဖေါ်ရအောင်ရယ် ပိတောက် အကိုနဲ့ အိပ်နိုင်ပါတယ်...ဒါပေမယ့်လေ..
ပိတောက် ဒီနေ့ မီးနီပြနေတယ် အကို...”
ထမင်းစားအပြီး ပိတောက်ခင်ကို မလိုင်အချိ ုမုန့် ထုတ်ကျွေးနေတုံး တံခါးဘဲလ် မြည်လာသည် ။
ပိတောက်ခင်က တံခါးဆီကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်သည် ။
“ အကို...လှိုင်းပြာဇွန် ...”
“ ဟင်...ဟုတ်လား....”
ပိတောက်ခင်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် ၀င်လာသည် ။ “ ပိတောက်ခင် ..ဆရာ ရှိလား ..”
လို့ မေးလိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူက ထမင်းစားခန်းထဲကနေ “ ရှိတယ်..လှိုင်းပြာ..လာ...လာ...” လို့ လှမ်း
ခေါ်လိုက်သည် ။
“ ထိုင်..လှိုင်းပြာ..ထမင်းစားမလား...”
“ မစားတော့ဘူး ဆရာ..စားခဲ့ပြီးပါပြီ...”
သူ ပိတောက်ခင်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး..“ ပိတောက်..သူ ဘာအရေးတကြီး ပြောချင်လဲ မသိဘူး ..ပိတောက် အခန်းမှာ ခဏသွားနေလိုက်..အကို ဖုန်းဆက်ခေါ်မယ်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
ပိတောက်ခင်က “ ဟုတ်ကဲ့အကို...အကို လိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်..ပိတောက် အခန်းပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ နေရာ
ချထားလိုက်အုံးမယ်...” လို့ ပြန်ပြောသည် ။
ပိတောက်ခင် သူ့အခန်းက ထွက်သွားပြီးနောက် လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူက..“ လှိုင်းပြာ...ဘာအရေးတကြီး ကိစ္စရှိလဲ...” လို့ မေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က “ ဆရာ့ကို လှိုင်းပြာ မပြီးပြတ်ဘဲ တန်းလန်းကြီး ရပ်ခဲ့ရတဲ့ကိစ္စကို ဆက်လုပ်ပေးချင်လို့ပါ....” လို့ ပြောသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့ဆီကို တလှမ်းချင်းလျှောက်လာသည် ။
လှိုင်းပြာဇွန် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူသိသည် ။ ရုံးခန်းမှာတုံးက လှိုင်းပြာ သူ့ကို ပုလွေကိုင်ပေးနေတုံးက ထူးခြားနဲ့ စိန်ခြယ်မဲသန့် ရောက်လာလို့ လှိုင်းပြာက သူ့ကို ပုလွေ မှုတ်ပေးတာ ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်ပစ်လိုက်ရတယ်လေ..။
“ လှိုင်းပြာ.အုန်းထမင်းနဲ့ ကြက်သားဟင်း ချက်ထားတယ်..စားပါလား...လာ...လာကြည့်...”
“ ဟင့်အင်း..လှိုင်းပြာ မစားချင်ဘူး....”
လှိုင်းပြာက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို အတင်း တိုး၀င်လာသည် ။ သူ့ကို ဖက်သည် ။ “ ဆရာ..လှိုင်းပြာကို ဆရာ သဘောကျတယ် ဆိုတာ လှိုင်းပြာသိတယ်..သိနေတယ် ...သိခဲ့တယ်..ဆရာ့အနေနဲ့ လှိုင်းပြာ
ကို ကြည့်ပြီး ရင်ခုံပေမယ့် စွဲမက်ပေမယ့် လှိုင်းပြာလို မိန်းကလေးတယောက်ကို အတည်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ဆရာ စိတ်ထိန်းပြီး ရှောင်ရှောင်နေတာ မဟုတ်လား..ဆရာ...လှိုင်းပြာလေ...
ဆရာ့ကို ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိဘဲ လှိုင်းပြာမှာ ရှိတာတွေ အားလုံးကို ပေးချင်နေတာ ..လှိုင်းပြာ လုပ်ပေးနိုင်တာတွေလည်း အကုန်လုံး လုပ်ပေးချင်တာ...သိလား.....” လို့ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေရင်း သူ့ကျောပြင်ကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ လက်သဲလေးတွေနဲ့လည်း ကုတ်ခြစ်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ နို့လုံး ထွားထွားကြီးတွေကလည်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်နေကြသည် ။
သူ့စိတ်တွေက လှိုင်းပြာရဲ့ စွင့်ကားလုံးနေတဲ့ ဖင်တုန်းကြီးတွေကို ကြည့်ကြည့်ပြီး ထန်နေခဲ့ရတာ အမှန်ပါဘဲ ။
အခုလို လူချင်း ပူးကပ် ဖက်မိနေတော့ သူ့ပေါင်ကြားက ဒုတ်က မာကျောထောင်လာသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ဖင်တုန်းအိအိကြီးတွေကိုလည်း လက်တွေက အလိုလို ပွတ်သပ်မိရတော့သည် ။
လှိုင်းပြာ ၀တ်ထားတဲ့ ထမိန်ပါးပါး အထဲမှာ ဘာမှ ခံ၀တ်မထားတာကို တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ သူ့လက်တွေက သိလိုက်သည် ။ တင်ပါးနှစ်လုံးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်နေရာက တင်ပါးနှစ်လုံးရဲ့ ကြားထဲကို သူ့လက်ချောင်းတွေ ရောက်သွားသည် ။ လှိုင်းပြာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည် ။ ခရေပွင့် တွန့်တွန့်လေးကို သူ စမ်းပွတ်လိုက်လို့ ဖြစ်မည် ။ သတိတရား လွတ်ထွက်သွားရပြီး ဒီလောက်တောင် သူ့အိမ်အထိ လာကုန်းချင်တဲ့ ကောင်မလေးကို ခရေပွင့်လေးကိုပါ ချွေပစ်လိုက်မည်လို့ ၀ုန်းကနဲ ထကြွလာတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေနဲ့ စဉ်းစားလိုက်မိသည် ။
ဒီအချိန်မှာ လှိုင်းပြာရဲ့ လက်တဖက်ကလည်း သူ့ပစ္စည်းဆီကို ရောက်နေသည် ။ ပုဆိုးပေါ်ကနေဘဲ သူ့ဒုတ်ကို ပွတ်နေသည် ။ ဒုတ်ကလည်း ဒီလောက် တောင့်တင်းစိုပြေတဲ့ မိန်းမပျိ ုယောက်ကို ဖက်ထားပြီး ဖင်တုန်းတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် နှိုက်နေကိုင်ဆုပ်နေတော့ မတောင်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ ။ အစွမ်းကုန် မာတောင့် ထောင်မတ်နေသည် ။
“ လာ..လှိုင်းပြာ...ငါ့ အိပ်ခန်းထဲကို သွားကြရအောင်....”
လှိုင်းပြာ ပျော်သွားတဲ့ ပုံဘဲ ..။ လှိုင်းပြာရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို သူ ၀င်သွားလိုက်သည် ။ “ ဟား.....ဆရာ့အိပ်ခန်းက အရမ်း သားနားတာဘဲ....” လှိုင်းပြာက အံ့သြစွာနဲ့
အိပ်ခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။
ကျယ်၀န်းတဲ့ အိပ်ခန်းကြီးအလည်မှာ သားနား ထယ်ဝါတဲ့ ကုတင်ကြီးတလုံး ရှိနေသည် ။ ကုတင်ရဲ့ အနောက်ဖက် နံရံကြီး တခုလုံးမှာ ရှိနေတဲ့ သရီးဒီ စိမ်းစိုတဲ့ တောတောင်ရှုခင်းပုံကြီးက တကယ့်ကို ပြတ်သား ကြည်လင်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဒီတောကြီးထဲမှာ ရောက်နေသလို ထင်မှတ်ရသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် အိပ်ခန်း ပတ်ပတ်လည်ကို ငေးမောကြည့်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကုဋေတိုးပွားက
လျော့ရည်းရည်း ထမိန်လေးကို ဖျတ်ကနဲ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး အကျၤ ီ လည်း ချွတ်လိုက် လှိုင်းပြာ လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ထမိန်ပျော့ပါးပါးလေး ပြောင်လက်နေတဲ့ လျာထိုးခင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကွင်းလိုက်လေး ကျွတ်ကျသွားတဲ့အချိန် ၀င်းဝါတဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့ အောက်ပိုင်း အလှအပတွေကို ပြင်တွေ့လိုက်ရသည် ။ အချိ ုးကျလှပတဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ချောင်း..စွင့်ကား၀ိုင်းပြီး ခပ်ကော့ကော့ တင်စိုင်နှစ်လုံး ..တြိဂံပုံနေရာလေးက အမွှေးပါးပါးလေး ဖုံးနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးက သူ့စိတ်တွေကို တဟုန်ထိုး ထကြွသွားစေတဲ့ အချိန်မှာ လှိုင်းပြာက အပေါ်ပိုင်းက အကျၤ ီလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်တော့
ဘရာစီယာအနက်ကလေးဘဲ လှိုင်းပြာကိုယ်ပေါ်မှာ ကျန်ရှိနေတော့သည် ။ ၀င်းမွတ်တဲ့ ရင်သားစိုင်တွေက ဘရာစီယာသေးမျှင်မျှင်အောက်ထဲက အတင်းကြီးဘဲ ရုန်းကန်ထွက်ချင်နေကြသည် ။
လှိုင်းပြာက လက်နောက်ပြန်နဲ့ ဘရာစီယာ ချိတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဘရာစီယာလေးကို ဖယ်ခွာလိုက်တော့ လုံး၀န်းပြီး အဖျားနားမှာ ကော့နေတဲ့ ရင်သားတွေ ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည် ။ ရင်သီးနီညိုညိုလေး
တွေက ထင်းနေသည် ။ အိုး...လှလိုက်တဲ့ နို့တွေပါလား ...။ အင်း ပစ္စည်းကောင်းလေး ဆိုတာ သိနေတာ ကြာပေမယ့် အခုမှဘဲ အတွင်းကျကျ တွေ့ရ မြင်ရတော့တာကိုး ..။
လှိုင်းပြာက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး..“ ဆရာလည်း ချွတ်လိုက်လေ ..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ သူလည်း အ၀တ်တွေကို တခုပြီးတခု ချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာက အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန် အတွင်းက ကန်ထွက်လာတဲ့ ထောင်နေတဲ့ လိင်တန်မာမာရှည်ရှည်ကြီးကိုလည်းတွေ့ရော...“ အို..လှလိုက်တာကွယ်..” လို့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ ရပ်နေ
တဲ့ အရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်ချလိုက်ပြီး လိင်တန်ကို လက်ကလေး နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ဆုပ်လိုက်သည် ။
“ ဆရာ..လှိုင်းပြာ စုတ်ချင်တယ်...စုတ်မယ်နော်....”
သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ခွင့်တောင်းနေတဲ့ လှိုင်းပြာကိုလည်း သူငုံ့ကြည့်နေသည် ။ တင်းမာကော့ထောင်နေတဲ့ ရင်သားစိုင်တွေက လှလွန်းနေသည် ။ “ စုတ်..လှိုင်းပြာ..နင် အစုတ်သိပ်ကောင်းတာ ငါ ရုံးခန်းမှာ စုတ်ပေးတုံးက သိပြီးပြီ...” လို့ သူပြောလိုက်တော့ လှိုင်းပြာ သဘောကျစွာနဲ့ ပြုံးလိုက်တာ တွေ့ရသည် ။ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲ ဆိုးထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ လိင်တန်ဒစ်လုံးကို ငုံတော့မယ့် ဆဲဆဲ သူက “ လှိုင်းပြာ..နေအုံး..ငါသိချင်တာလေးတွေ မေးချင်သေးတယ် ....” လို့ ပြောလိုက်တော့ လှိုင်းပြာ ပါးစပ်လေး ပွင့်ဟရက်နဲ့ မစုတ်လိုက်သေးဘဲ သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး သူ့အပြောကို
စောင့်နေသည် ။ “ နင် ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ အာသာဖြေဘူးတယ် မဟုတ်လား....” လို့ သူမေးလိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာ အရမ်း တုန်လှုပ်သွားသည် ။ “ ဟယ် ..ဆရာ ဘယ်လိုသိနေလဲ..” လို့မေးသည် ။
“ ငါ့အံဆွဲထဲမှာ ထားတဲ့ “ စတစ် ” ကို တိတ်တိတ်လေး ဖွင့်ကြည့်ပြီး အဲဒီအထဲက ပုံတွေကြောင့် နင် စိတ်တွေ တအားထသွားတာ မဟုတ်လား...” လို့ သူမေးရင်း လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားတွေကို ဆုပ်ညှစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာက ပြုံးစိစိနဲ့ “ အင်း..ဟုတ်တယ်..ဆရာ...စတစ်ထဲက ပုံတွေက တအားဟော့တာနဲ့..ဆရာကလည်း နိုင်ငံခြား သွားနေတော့ ခိခိ ..လွတ်လပ်ပြီး.....” လို့ ပြောလိုက်
သည် ။ လိင်တန်ကိုလည်း အမျိ ုး မျိ ုး ကိုင်ကစား ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်ရင်း ရင်သီးမာမာလုံးလုံးလေးတွေကို ချေနယ်မိပြီး စိတ်တွေ တအား ထကြွလာတာနဲ့“ လှိုင်းပြာ...စုတ်တော့...”လို့ ပြောလိုက်သည် ။
လှိုင်းပြာလည်း လိင်တန်ကို အသာငုံလိုက်ပြီး စုတ်ပေးသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ နှုတ်ခမ်းသား အိအိလေးတွေက သူ့လိင်တန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ငုံထားနေတဲ့အချိန်မှာ လျာလေးက လိင်တန်ထိပ်ဖူးကို တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ လူးလာခတ် ကလိပေးလိုက်တာကြောင့်..“ အင်း..အင်း...အင်း..” လို့ နုတ်ဖျားက အသံထွက်လာရတဲ့အထိ ကောင်းသွားရသည် ။ လှိုင်းပြာလည်း သူ့ဂွေးစိနှစ်လုံးကို လက်တဖက်နဲ့
ပွတ်သပ်ဆုပ်ကစားရင်း လိင်တန်တဆုံး ငုံချလိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည် ။ သူ့အမွှေးတွေနဲ့ လှိုင်းပြာ နှာခေါင်းလေး ထိကပ်နေသည် ။ အကြာကြီ လိင်တန်ကို တဆုံး ငုံထားနေသည် ။ သူက
“ စုတ်တော့..” လို့ ပြောလိုက်မှ လိင်တန်ကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ အားရပါးရ စုတ်ပေးသည် ။
လှိုင်းပြာ စိတ်ပါလက်ပါ စုတ်နေတဲ့ ပြွတ်ပြွတ် ပြွတ်ပြွတ် အသံတွေသည် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ
ကျယ်လောင်သလို ထင်ရသည် ။
လှိုင်းပြာ စုတ်နေတဲ့အချိန် သူကလည်း လိင်တန်ကို နှုတ်ခမ်းအိအိလေးတွေထဲကို ထိုးညှောင့်လိုက်သည် ။ တော်တော်ကြာကြာ အစုတ်ခံပြီးတဲ့နောက် “ တော်ပြီ ..လှိုင်းပြာ...ရပ်တော့..” လို့ သူပြောလိုက်သည် ။ “ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်အိပ်လိုက်...” လို့ သူပြောလိုက်တဲ့အတိုင်း လှိုင်းပြာက ကုတင်ပေါ်က မွေ့ရာထူထူကြီးပေါ်မှာ
ကန့်လန့်ဖြတ် ပက်လက်အိပ်ချလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့ရသည် ။ ခြေထောက်တွေကို ဘေးကို ဆွဲကားလိုက်ပြီး ပေါင်တန်တွေ ခလယ်ဂွဆုံနေရာကို သူ့ခေါင်းတိုးကပ်သွားလိုက်ပြီးလှိုင်းပြာရဲ့ အင်္ဂါစပ် အကွဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးကို နမ်းရှူလိုက်သည် ။ ညှီစို့စို့ အနံ့အသက်က သူ့ကာမရာဂစိတ်တွေကို ပိုပြီး ပြင်းထန် ထကြွစေသည် ။ သူ့လိင်တန်သည် ပိုပြီး တင်းကားကြီးမား ထွားလာသလို ထင်မှတ်ရသည် ။ “ ဆရာရယ်...ဘာလို့ နမ်းနေတာလဲ....” လို့ လှိုင်းပြာရဲ့ တုန်ခါတဲ့အသံလေးကို ကြားလိုက်ရသည် ။
အင်္ဂါစပ်ရဲ့ အပြင်နှုတ်ခမ်းကို သူ့လက်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး လျာနဲ့ ပင့်ကော်ယက်လိုက်တော့ လှိုင်းပြာရဲ့ အော်သံလေး
ကြားလိုက်ရသည် ။ လျာနဲ့ သုံးလေးချက်လောက် ယက်လိုက်ပြီး လျာကို အထဲကို ထိုးသွင်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။ “ အင့်ဟင် အကို...အား.........အီး.......အမလေး.....အာ့.....အိုးအိုး.......” လှိုင်းပြာ ထွန့်ထွန့်လူးနေသည် ။ ပေါင်ကြားမှာ ရောက်နေတဲ့ သူ့ခေါင်းကို လှိုင်းပြာက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အတင်း တွန်းသည် ။သူက လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေအောက်ကို လက်ထိုးသွင်းပြီး တင်ပါးကြီးတွေကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ထားလို့လှိုင်းပြာ ဆုတ်ပြေးလို့ မရဘူး ။ အင်္ဂါစပ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ယက်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန် လှိုင်းပြာရဲ့ အော်လိုက်တဲ့အ
သံတွေက တော်တော့်ကို ကျယ်လောင်လှသည် ။
သူ့လက်တွေက လှိုင်းပြာရဲ့ ကော့တင်းလုံးနေတဲ့ ရင်သားတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်ဆုပ်နေသည် ။ ရင်သီးမာမာလေးတွေကို ပွတ်သည် ။ “ အိုး...ဟင်း...ဆရာရယ်.....လှိုင်းပြာ ဆက် မခံနိုင်တော့ဘူး....ဆရာ့ဟာနဲ့လှိုင်းပြာကို ထည့်ပေးလိုက်ပါတော့...” လို့ လှိုင်းပြာ တောင်းခံလာသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို သူတက်လိုက်တော့ လှိုင်းပြာသည် ပေါင်တန်တွေကို အစွမ်းကုန်ဖြဲကားပေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ အရည်တွေ စိုစိုရွှပြီး အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားထူထူနှစ်ချပ် ကြားထဲကို သူ့လိင်တန်တေ့လိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာ
က “ အကြီးကြီးဘဲ..ကြောက်တယ်..” လို့ တုန်ခါတဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တာ ကြားလိုက်ရသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ အဲဒီအသံလေးက အရမ်း စိတ်ကို ကြွထစေတယ်လို့ သူထင်မိရသည် ။ လိင်တန်ထိပ်ဖူးဒစ်လုံးကြီးသည် အိစက်စိုနေတဲ့ အသားနု မိန်းမကိုယ်အတွင်းသားတွေနဲ့ ထိတွေ့သွားသည် ။
“ အိုး.....”
လှိုင်းပြာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသလို နုတ်ဖျားက အသံလေး ထွက်လာသည် ။ လိင်တန်ထိပ်ပိုင်း သည် တင်းကြပ်နေတဲ့ အ၈ၤါစပ်အခေါင်းထဲကို စပြီး ၀င်ရောက်ပြီလေ ။ သည် တင်းကြပ်တဲ့ ခံစားမှုက သူ့ကို ထပ်ပြီး ထိုးသွင်းစေသည် ။ နောက်နဲနဲဆုတ် ပြန်ဖိသွင်းလိုက်တဲ့အချိန် တင်းကြပ်စီးပိုင်စွာနဲ့ လိင်တန်သည် အတွင်းနက်နက်ကို
ထပ်မံ တိုး၀င်သွားသည် ။ ကော့ထောင်ပြီး ထွားလှတဲ့ ရင်စိုင်ကြီးတွေဆီက ရင်သီးလုံးကလေးတွေကို ဘယ်ပြီးညာ တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးရင်း လျာနဲ့ ရစ်၀ိုက်ကစားပေး နေမိသည် ။
“ အင်း...အင်း....ဟင်း....ဆရာရယ် ...”
“ ဘာဖြစ်လဲဟင်....အဆင်ပြေရဲ့လား...”
“ အင်း..ပြေတယ်....ကောင်းလို့...”
အ၈ၤါတခုထဲ နောက်အ၈ၤါတခုက ပုံမှန်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ၀င်ထွက် စပ်ယှက်နေပြီ ။ ကာမရှေ့ပြေး အရည်ကြည်ကျိချွဲတွေကြောင့် ပွတ်တိုက်မှုတွေ အဆင်ချောလို့ ခဏအတွင်း ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန်ကနေ မြန်ဆန် သွက်လက်တဲ့ဆောင့်ချက် ညှောင့်ချက်တွေအဖြစ် ကူးပြောင်းလာသည် ။
အသားချင်းထိရိုက်သံ တဖတ်ဖတ် နဲ့ တချက်တချက် အော်လိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့အသံတွေက သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ
သိသိသာသာ ကျယ်လောင်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို လက်တဖက်နဲ့အောက်ကနေ ပင့်ကိုင်ဆုပ်ရင်း အားနဲ့ ဆောင့်ထည့်နေသည် ။
“ အို..ကောင်း..ကောင်းတယ်....ဆရာ.....လုပ်ပါလုပ်ပါ....အိုး......ကောင်းတယ်....အိ.....အမလေး......”
လှိုင်းပြာ သူ့ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ရင်း ကော့တက်ကာ လမ်းဆုံးရောက်သွားသည် ။ သူ့တကိုယ်လုံးလည်း တုန်ခါလာပြီး တအားကောင်းတက်လာလို့ ပြီးတော့မယ် ဆိုတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ လိင်တန်ကို လှိုင်းပြာရဲ့ အ၈ၤါစပ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိပ်ဖူးဒစ်ပိုင်းကို လက်နဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သုတ်ရည် ပျစ်ပျစ်တွေ တသောသော ပန်းထွက်သွားသည် ။ ၀မ်းဘိုက်သား ဖြူဖြူလေး အပေါ်ကို သုတ်ရည် နွေးနွေးတွေ ကျလာတာကိုလှိုင်းပြာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည် ။
“ အို..ဆရာ..အများကြီးဘဲ....”
လှိုင်းပြာက သူ့ဘိုက်သား ချပ်ချပ် လေးပေါ်က သုတ်ရည်တွေကို လက်ညှိုးနဲ့ တို့ကြည့်နေသည် ။
“ ဆရာကောင်းလားဟင်..လှိုင်းပြာတော့ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ….” လို့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးရင်း သူ့ပုခုံးတဖက်ကို လာနမ်းလိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်စိုင်သားတလုံးကို သူ ဆုပ်ညှစ်လိုက်ပြီး..“ ကောင်းတာပေါ့..အရမ်းကောင်းတယ်...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။
“ လှိုင်းပြာ နို့တွေကို ကြိုက်လားဟင် ...”
“ အင်း..ကြိုက်တယ်...”
“ ဆရာ့စိတ်ကြိုက် ကိုင်ပါ ဆရာရယ်...လှိုင်းပြာ တကိုယ်လုံးက ဆရာ့အတွက်...”
ရင်သားတင်းတင်းတွေက ချောမွတ်အိစက်နေသည် ။ ရင်သီးလေးတွေကို လက်မနဲ့ လက်ညှိုးသုံးပြီး ချေပေး
လိုက်တော့ လှိုင်းပြာ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးစင်းကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေ မဟတဟနဲ့ “ အင်း...အင်း...
အင်း....အင်း...” နဲ့ ညည်းနေသည် ။
“ မှောက်လိုက် ..လှိုင်းပြာ....”
သူ့အသံက တိုးပြီး ညင်သာသည် ။
လှိုင်းပြာသည် သူ့အမိန့်စကားကို တသွေမတိမ်း နားထောင်သည် ။ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း မှောက်အိပ်လိုက်သည် ။
“ လေးဖက်ထောက်လိုက် ...ဖင်တွေကို ထောင်လိုက် လှိုင်းပြာ....”
လှိုင်းပြာ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်လိုက်သည် ။
သည်လိုပုံစံ နေလိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက ပိုကြီးမား စွင့်ကားသွားသလိုဘဲ ထင်ရသည် ။
တင်ပါးကြီးတွေ ကြားက အင်္ဂါစပ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက ပြူးထွက်နေသည် ။ ထူထဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေက နဲနဲ
ပွင့်ဟနေပြီး အတွင်းသား ပန်းနုရောင် တပိုင်းတစကို သူတွေ့နေရသည် ။
အင်္ဂါစပ်နဲ့ စအိုပေါက်လေးက သူ့စိတ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထကြွစေပြီ ။
သည်နေရာတွေကို သူ့လက်ချောင်တွေက ထပ်ခါထပ်ခါ စမ်းသည် ။ ကိုင်သည် ။ ပွတ်ကြည့်နေသည် ။
သူ့လိင်တန်က ငိုက်နေရာက တစစ ထွားလာသည် ။ မာလာသည် ။ တောင်တော့မတောင်မတ်သေး ။ အရှေ့
ဆီကို ခပ်ငေါငေါကြီး ထလာနေသည် ။
“ကြိုက်လား..ဆရာ..”
“ အင်း...”
“ ဆရာ လုပ်မလား..လှိုင်းပြာ ပိုသန့်သွားအောင် ရေချိုးလိုက်ရမလား...”
“ အင်း..ချိုးချင် ချိုးလိုက်လေ...”
လှိုင်းပြာ ထပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်သွားသည် ။
တေဝါေဝါ ဖြာကျနေတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာ လှိုင်းပြာ ရေချိုးနေတဲ့အချိန် သူ ရေချိုးခန်းထဲကို လိုက်၀င်သွားလိုက်
သည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားကြီး နှစ်မွှာက တင်းလုံးပြီး ကော့နေကြသည် ။ သည်ရင်သားကြီးတွေက သူ့ကာမ
စိတ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထကြွစေခဲ့သလို သူလည်း စိတ်ကြိုက် ကိုင်ချေနယ်ဖတ်ခဲ့သည် ။ အခုလည်း
ရေချိုးနေတဲ့အချိန် ရင်သီးနီညိုညိုလေးတွေက တင်းထောင်နေပြီး ဆပ်ပြာပွတ်တိုက်နေတဲ့အချိန် ရင်သားစိုင်တွေ
က တုန်ခါ လှုပ်နေကြတာကို တွေ့ရလို့ စောစောက ငြိမ်းသေသွားခဲ့ရတဲ့ ကာမမီးတောက်တွေက ပြန်လည် ထ
ရှင်လာရပြန်သည် ။ လှိုင်းပြာ ရှိရာကို သူ လှမ်း၀င်သွားလိုက်မိသည် ။
လှိုင်းပြာက သူ၀င်လာတာလည်း တွေ့ရော သူမရဲ့ ရင်ထွားထွားတင်းတင်းတွေ အပေါ်ကို ဆပ်ပြာရည်ဘူးထဲက
ဆပ်ပြာရည်တွေ ညှစ်ချလိုက်ပြီး ဒီရင်သားစိုင်ကြီးတွေနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ် ပွတ်တိုက်ပေးလာသည် ။
ရင်သားအိတင်းတင်းကြီးတွေနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးတာတွေကြောင့် ရင်သီးမာမာလေးတွေက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်မိနေတာကြောင့် သူ့စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ပြန်ထကြွသွားရသည် ။
သူ့လိင်တန်လည်း တအား မတ်ထောင်ပြီး နောက်တချီ ပွဲကြမ်းဖို့ အဆင်သင့် ပြန်ဖြစ်နေပြီ ။ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါး
ထယ်ထယ်ကြီးတွေကို အားရပါးရကို ဆုပ်နယ်မိသည် ။ သူ့လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်က တင်ပါးကြီးတွေ ကြားထဲ
က ခရေပွင့်လေးကို ပွတ်သပ်နေရင်း အထဲကို နှိုက်သည် ။
“ ကဲ..လှိုင်းပြာရေ...နောက်ထပ် တချီလောက် ဆွဲလိုက်ကြရအောင် ...”
“ ဆရာ့သဘော...လှိုင်းပြာကို ဆရာ့စိတ်ကြိုက်သာ ဆွဲ....လှိုင်းပြာ ကြိုက်တယ်....”
မျက်နှာသုတ်ပုဝါနဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ရေတွေကို သုတ်ပစ်လိုက်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်ကို တက်လိုက်ကြတဲ့အချိန် သူ့
လက်ထဲမှာ ကိုင်လာတဲ့ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီဘူးလေးကို လှိုင်းပြာ တွေ့သွားသည် ။
“ ဆရာ....လှိုင်းပြာ နောက်ပေါက်ကို ဖွင့်မလို့လားဟင်....”လို့ မေးသည် ။ သူ ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်သည် ။
“ ဘယ်လိုပုံနေပေးရမလဲဟင်..ဆရာ....”
“ စောစောကလိုဘဲ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်လိုက်...”
လှိုင်းပြာက သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်း လုပ်လိုက်သည် ။ နီညိုညို စအိုပေါက်လေးကို ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီ နဲ့သုတ်လိမ်းသလို အတွင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးသွင်း လိမ်းကျံလိုက်သည် ။ သူ့လက်ညှိုးထိပ်လေး ဖင်ပေါက်လေးထဲကို ၀င်၀င်သွားတိုင်း လှိုင်းပြာရဲ့ ကိုယ်လုံးလေး ဆတ်ကနဲ တုန်တုန်သွားသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ အကွဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးက ထင်းထင်းကြီး ပြူးထွက်နေသည် ။ ကပ်ရက်က စအိုပေါက် ခရေပွင့်
လေးကလည်း ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ သုတ်လိမ့်ထည့်ထားလို့ စိုပြောင်နေသည် ။ သူ့လက်မနဲ့ ပွတ်ချေပေးနေရင်း လက်မကို ထိုးသွင်းလိုက်သည် ။
“ အိ.....အ.....”
လက်မကို အသွင်းအထုတ်လုပ်နေတဲ့အချိန် ဒီခရေပွင့်တွင်းကြပ်ကြပ်လေးထဲကို တိုးအောင်းရတော့မယ့် ဖွားဖက်
တော်ချောင်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရှိန်တွေကြောင့် အသားကုန် မာကျောကြီးထွားလွန်းပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတာကို ခံစား တွေ့ရှိနေရသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ ညည်းသံလေးနဲ့ စီးချက်ညီညီ သူ့လက်မက ဖင်ပေါက်ထဲကို ၀င်ထွက်နေသည် ။
“ လှိုင်းပြာ..”
“ ရှန်....”
“ နင် နင့်ဘဲ ဂျော်ဂျီနဲ့ ဖင်ကော လုပ်ဖူးခဲ့လား...”
“ ဟင့်အင်း ...”
“ ဒါဆို ဒါ ပထမဆုံးပေါ့..ဟုတ်လား...”
“ ဟုတ်..”
လှိုင်းပြာသည် သူ့ဆီမှာ အလုပ် ၀င်စက ရည်းစား ရှိခဲ့တာ သူသိသည် ။ လှိုင်းပြာနဲ့ ဒီဂျော်ဂျီ ဆိုတဲ့ လူကရည်းစားမက လင်မယားလို နေခဲ့ကြတာလည်း သူသိခဲ့သည် ။
ဂျော်ဂျီက နိုင်ငံခြား သငေ်္ဘာသား တယောက် ဖြစ်သည် ။ လှိုင်းပြာ ထက်သာတဲ့ သူဌေးသမီးတယောက် နဲ့ ညိသွားတော့ လှိုင်းပြာကို ဖြတ်သွားခဲ့သည် ။ လှိုင်းပြာက သူ့အနီးကပ် ၀န်ထမ်းမို့ လှိုင်းပြာ အကြောင်း သူ သိတာများသည် ။ ဂျော်ဂျီ ဖြတ်သွားတုံးကလည်း လှိုင်းပြာ အလူးအလဲ ခံရတာတွေ သူ မှတ်မိနေဆဲလေ ။
လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကားကားကြီးတွေ အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပြီး လှိုင်းပြာကို ..“ လျော့ထား...တင်းမထားနဲ့
” လို့ ပြောလိုက်ပြီး တင်ပါးကြီးတွေ ခလယ်က ဖင်ပေါက်ညိုညိုလေးထဲကို သူ့ဖွားဖက်တော်ကို တေ့လိုက်သည်။
ဖွားဖက်တော် အတန်မှာလည်း သူ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ ကျကျနန သုတ်လူးထားသည် ။ သူဖိသွင်းလိုက်တော့သူ့လိင်တန်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အနေအထားနဲ့ တိုး၀င်သွားသည် ။ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ လိင်တန်မှာရော စအိုပေါက်မှာရော ကျကျနန သုတ်လိမ်းထားလို့ ဖြစ်မည် ။ လှိုင်းပြာဆီက ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။
“ အိုကေလား...လှိုင်းပြာ...”
“ အင်း...”
ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက် ထိုးသွင်းသည် ။ သူ့ရဲ့ လိင်တန်သည် မတရား တင်းကြပ်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ စအို
ကြွက်သားတွေက လိင်တန်ကို တအားနင်း ဆုပ်ညှစ်ထားနေသည် ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်သွင်းသည် ။
“ အာ....ဟာ....အိုး....ရှီး....အင်..အင်..အင်.....အီး....”
လှိုင်းပြာရဲ့ ခရေပွင့်ထဲကို သူ့အတန်ထိုးသွင်းထားတာကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ရတာ တအားစိတ်
ကြွဖို့ကောင်းသည် ။ တင်ပါးကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သည် ။
“ ကြိုက်..ကြိုက်လားဟင်...”
“ အင်း ကြိုက်တယ်..လှိုင်းပြာ... လှိုင်းပြာရော ခံနိုင်ရဲ့လား....”
“ ဆရာ့ပစ္စည်းက သိပ်တုတ်တာဘဲ ...လှိုင်းပြာ ဖင်ပေါက် ကွဲမလား မသိဘူး....ဟင့်...”
“ မကွဲပါဘူး...”
လှိုင်းပြာရဲ့ ကြပ်တည်းလှတဲ့ ဖင်ပေါက်လေးကို လုပ်ရတာ ခဏလေးနဲ့ သူ လမ်းဆုံး ရောက်သွားရသည် ။
တင်ပါးဖြူဖြူဖွေးဖွေးကားကားကြီးတွေအပေါ်မှာ သူ့သုတ်ရည်တွေကို တဖျတ်ဖျတ် ပန်းလွှတ်ရင်း ကောင်းခြင်း
အထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းသွားရသည် ။
လှိုင်းပြာ လည်း သူ့ကို ပေးချင်တာတွေ ပေးနိုင်တာတွေ ပေးလိုက်ရလို့ ကျေနပ်သွားသည် ။ မနက်ဖန်မနက် ရုံးကို ရောက်တဲ့အခါ အထွေထွေမန်နေဂျာက လှိုင်းပြာကို ခေါ်ပြီး မေမြို့က နို့ဆီချက်စက်ရုံမှာ မန်နေဂျာ ရာထူး
နဲ့ အလုပ်ပြောင်းဖို့ ပြောတာကို လှိုင်းပြာ သိရင် ကျေနပ်မလား...မကျေနပ်ဘူးလား ဆိုတာ သူ နားထောင်ကြည့်
ရဦးမည် ။ ကျေနပ်မည်လို့ ထင်တာဘဲ ။ ဘာလို့လည်း ဆိုတော့ မေမြို့ စက်ရုံက မန်နေဂျာနေဖို့ ပေးထားတာ
က တထပ်တိုက် အကောင်းစားလေး ဖြစ်သလို ကားတစီးလည်း ရမှာ ဖြစ်သည် ။
လှိုင်းပြာ ပြန်သွားပြီးနောက် သူ ပိတောက်ခင်ရဲ့ အခန်းကို သွားလိုက်သည် ။ ပိတောက်ခင်ရဲ့ အခန်းက သူနေ
တဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ရဲ့ အောက်က အထပ်မှာမို့ ဓါတ်လှေခါးက မဆင်းတော့ဘဲ လှေခါးကဘဲ သူ ဆင်းသွားလိုက်
သည် ။
လျှပ်စစ်တံခါးခေါင်းလောင်းကို သူနှိပ်လိုက်တော့ ချက်ချင်းဆိုသလို တံခါး ပွင့်လာသည် ။
“ အကို...ခေါ်လိုက်ရောပေါ့..ပိတောက် တက်လာမှာပေါ့လို့..”
ချစ်စရာ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ပိတောက် ဖွင့်ပေးတဲ့ တံခါးကနေ အခန်းထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။ ပိတောက်
ကို ပေးထားတဲ့ အခန်းသည် အသစ်စက်စက် ။ လူမနေဘူးသေးဘူး ။ သန့်ရှင်း သစ်လွင်နေသည် ။ အနံ့အသက် ကောင်းသည် ။
အခန်းတခုလုံးကို သူ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည် ။ ဇော်ဇော်ထိုက်သည် သူမှာထားတဲ့အတိုင်း ကျကျနန ပြင်
ဆင်ထားပေးတာကို တွေ့ရသည် ။ လက်မ၇၀ တီဗီအပြားကြီး လည်း တပ်ဆင်ပေးထားသည် ။
“ အခန်း သဘောကျရဲ့လား...”
“ ကျတယ် အကို..”
“ ဒီအခန်းက ပိတောက်ကို အပိုင်ပေးတာ..”
“ ဟင်...”
ပိတောက်ခင် အံ့သြသွားသည် ။
“ လာ..ကိုယ့်ကို နဲနဲ ဇက်ကျောဆွဲပေးမလား..”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို....လာ...လာ..အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်...”
ပိတောက်ခင်သည် ရှပ်အကျၤ ီ လက်တိုပါးပါးကို ၀တ်ထားသည် ။ အတွင်းမှာ ဘာမှ ခံ၀တ်မထားဘူးဆိုတာ သူ
တွေ့နေရသည် ။ ရင်သီးအရာလေးတွေက ထင်းနေသည် ။ ပိတောက်ခင် နှိပ်ပေးတာကို ခံဖို့ အိပ်ခန်းလေးထဲကို သူ၀င်လိုက်သည် ။
စန်းစန်းရီ အလုပ်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ။ အမေ့ကို ကူဖို့ လာနေပေးတဲ့ ဒေါ်လေးကို အမေ့ကို ဆေးတိုက်ဖို့
သေသေချာချာ ထပ် ပြပေး လိုက်သည် ။ အမေက ဘန်ကောက်မှာ ဆေးသွားကုရမှာမို့ စိတ်ဓါတ်နဲနဲ တက်နေပုံဘဲ ။
ဒီအချိန်မှာ စန်းစန်းရီတို့ အိမ်လေး အရှေ့ကို တောက်ပြောင် သစ်လွင်တဲ့ ကားကြီးတစီး ဆိုက်လာသည် ။
စန်းစန်းရီ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုရဲထွန်းသန်း ဆိုတဲ့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း လူကြီး ကားပေါ်က ဆင်းလာတာကို တွေ့ရသည် ။
သူ့လက်ထဲမှာ အညိုရောင် ရုံးသုံး စက္ကူအိတ်ကြီးတအိတ် ကိုင်လာသည် ။ သူ အိမ်ဆီကို လျှောက်လာတဲ့အချိန် စန်းစန်းရီလည်း အိမ်ရှေ့ သံစကာတံခါးကို ပြေးဖွင့်သည် ။
“ မစန်းစန်းရီ..ပါ့စ်ပို့တွေ ရပြီဗျ...သဘက်ခါ ထွက်ရမယ်...”
ကိုရဲထွန်းသန်းက နိုင်ငံကူးလက်မှတ်တွေ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေနဲ့ ငွေကျပ်သုံးသိန်း စန်းစန်းရီ လက်ထဲကို ထည့်သည် ။
“ ငွေက ဘာအတွက်လဲဟင်...”
“ လိုတာလေးတွေ ၀ယ်ဖို့ပါ..ခရီးဆောင်သေတ္တာတို့ အိတ်တို့ပေါ့...”
“ ဘယ်သူက ပေးခိုင်းလိုက်တာလဲ..”
“ ကျနော့်ဘော့စ်ကပါ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ..ကိုရဲထွန်းသန်း...”
“ သဘက်ခါ မနက် ၅နာရီ ကျနော်တို့ ကားနဲ့ လာကြိုပါမယ်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
စန်းစန်းရီ ဒီနေ့ ထမင်းဗူး မပါလာဘူး ။
ညက ဘန်ကောက်ကို သွားတဲ့အခါ လိုအပ်တဲ့ လက်ဆွဲသေတ္တာ နဲ့ အိတ်အငယ်စား သွား၀ယ်တယ် ။ ပြန်လာတဲ့အချိန် အမေ့ညီမနဲ့ တူမတွေ က အမေ ဘန်ကောက်မှာ ဆေးစစ်ဆေးကုသွားမယ်လို့ သတင်းကြား
လို့ လာကြတာနဲ့ ဘာမှ နောက်တနေ့ ထမင်းဗူးထည့်ဖို့ မလုပ်နိုင်ဘူး ။
မနက်ပိုင်း အလုပ်နဲနဲ များတာနဲ့ ခါတိုင်းလို ထမင်း စောစော စားချိန် မရဘူး ။
နေ့လည် တနာရီထိုးမှ ဆိုင်အနီးအနားက တခုခု ၀ယ်စားဖို့ ဆိုင်ထဲက ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။
နံရံကပ် အမဲအူပြုတ်ဆိုင်လေးဆီက အနံ့က ေ၀့လာသည် ။
ဒီဆိုင်က နံမည်ကြီးသည် ။ လူအမြဲ ပြည့်နေတတ်သည် ။ စန်းစန်းရီ အမဲအူပြုတ် ခွက်သေးတခွက်နဲ့ ထမင်းဖြူလေးနဲ့ စားလိုက်မည် လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်လေးထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။
ဆိုင်က ကောင်လေးကို မှာလိုက်ပြီး ခွေးခြေသေးသေးလေးတွေ ချထားတဲ့ စားပွဲလေးမှာ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့
ဘေးကို သူနဲ့ မရှေးမနှောင်း လာထိုင်လိုက်တဲ့လူကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိသည် ။
အိုး...သူ..သူ....ဦးကုဋေ...ဘာသဘောလဲ..ငါသွားတာလာတာကိုများ ချောင်းနေရော့သလား...။
မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်တဲ့ စန်းစန်းရီကို ကုဋေတိုးပွားက “ ဟာ..စန်းစန်းရီပါလား....တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဗျာ...” လို့
နုတ်ဆက်သလို ပြောလိုက်သည် ။
ဟွန်း..သူက တိုက်ဆိုင်လို့ဘဲ လာတိုးနေသလိုလို ဟန်လုပ်နေသည် ။
သူလို ဘီလျံနာက ဒီလို လမ်းဘေးဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ လာစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..။ အလကား အပိုတွေ ..။
တနည်းအားဖြင့် စန်းစန်းရီရဲ့ မသိစိတ်မှာ သူ့ကို စိတ်၀င်စားနေလို့ ချောင်းမြောင်းနေတာကို ကျေနပ်သလို ဖြစ်
မိနေသည် ။ သို့ပေမယ့် ဒီလိုလူနဲ့ သူမနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး လို့ စန်းစန်းရီ ခေါင်းထဲမှာ သတ်မှတ်လက်ခံထားဆဲပါ ။ စန်းစန်းရီက “ ဦးကုဋေ...ဒီဆိုင်လေးမှာ စားဘူးလို့လား...” လို့ မေးလိုက်သည် ။
“ အင်း...အဲ...မစားဖူးဘူး ...”
“ ဘာစားမလဲ..အမဲအူပြုတ်နဲ့ ထမင်းဖြူ ရောင်းတာ..မှာပေးရမလား...”
“ အင်း..ဟုတ်ကဲ့...”
“ ကိုရဲထွန်းသန်း မနက်က ကျမအိမ် လာသွားတယ် ...နိုင်ငံကူးလက်မှတ်တွေနဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေ လာပေး
သွားတယ်..အဲ..ငွေသုံးသိန်းရော...အဲဒါ ကျေးဇူးဘဲနော်..ကျမ တနေ့ ပြန်ဆပ်ပါမယ်...ကျမ ဘယ်လိုမှ မတတ်သာလို့..နောက် အမေ့သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နေလို့ အခုလို အကူယူရတာပါ....”
“ ဟုတ်ကဲ့...”
အမှန်က ကုဋေတိုးပွားက “ စန်းစန်းရီ အတွက် ဆိုရင် တသက်လုံး တာ၀န်ယူ လုပ်ပေးကိုင်ပေးချင်တာပါ စန်းစန်းရီ ” လို့ပြောလိုက်ချင်တာ ။ သို့ပေမယ့် စန်းစန်းရီရဲ့ စွာတဲ့ ပါးစပ်လေးကို သူ ကြောက်လို့ “ ဟုတ်ကဲ့..” လို့ဘဲ ပြောလိုက်တာ ။ စန်းစန်းရီနဲ့ သူ့အတွက် အမဲအူပြုတ်နဲ့ ထမင်းဖြူတွေ လာချပေးလို့ စပြီး စားဖို့ ပြင်ကြသည် ။
စန်းစန်းရီ စားရင်း သူ့ဖက်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်သည် ။
သူ စားတတ်သားဘဲ ။ နိုင်ငံကျော် သူဌေးကြီးမို့ ဒါမျိုး စားနိုင်ပါ့မလားလို့ ။
“ စန်းစန်းရီ...”
သူခေါ်လိုက်တဲ့အချိန် စန်းစန်းရီ ပါးစပ်ထဲမှာ ထမင်းလုပ် ဝါးနေတဲ့အချိန်မို့ ပြန်မထူးမိပေမယ့် သူ့ဖက်ကို လှည့်
ကြည့်လိုက်သည် ။
“ စားလို့ကောင်းတယ်နော်...”
“ ဟုတ်တယ်..ကောင်းတယ်...ကြိုက်ရဲ့လား..”
“ ကြိုက်တယ်..အရမ်းကောင်းတယ်...နောက်ကို လာစားရအောင်နော်...”
အံမယ်..အဖေါ်စပ်နေသေးတယ်...အတူတူ လာစားမယ့်သဘောတွေ လုပ်နေတယ် ။ စန်းစန်းရီလည်း သူ့ကိုဘာ
မှ ပြန်မစွာတော့ပါဘူး ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့အကူအညီကို ယူထားမိတယ် မဟုတ်လား ..။
“ မနက်ဖန် မနက်ကျရင်လေ...ကျနော့်လူတွေ စန်းစန်းရီတို့ကို လေယာဉ်ကွင်းဆင်းဖို့ လာကြိုပေးကြမယ်..ဘန်
ကောက်ကိုလည်း ကျနော့်ရုံးက ဇော်ဇော်ထိုက် ဆိုတဲ့ တယောက်က လိုက်ပို့ပေးမယ်..အစစ လုပ်ပေးကြမယ်..
စန်းစန်းရီ စိတ်အေးအေးထား...ဘာမှ မပူနဲ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့..”
စန်းစန်းရီက ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ လုပ်တော့ သူက မပေးနဲ့တော့..ကျနော် ပေးပြီးပြီ လို့ ပြောသည် ။ ဆိုင်လေးထဲက ထွက်လာတော့ “ အကုန်အဆင်ပြေမှာပါ...စန်းစန်းရီ...ဒါ ကျနော့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ..ဘာဘဲ လိုလို တခုခု အခက်အခဲ ရှိရင် ဆက်လိုက်..” ဆိုပြီး ကပ်ပြားလေး ထုတ်ပေးသည် ။
“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးဘဲ ...”
သူ စန်းစန်းရီကို ဆိုင်အပေါက်၀အထိ လိုက်ပို့ပေးသည် ။
“ ကျမ အလုပ်ပြန်၀င်လိုက်အုံးမယ်...”
“ ဟုတ်ပြီ...စန်းစန်းရီ...”
စန်းစန်းရီ အလုပ်ခွင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ရင်တွေ တုန်နေသည် ။ စိတ်တွေက ကယောက်ကရက် နဲ့ ။ သူ ငါ့ကို တကယ် ကြိုက်နေတာလား ..ငါ ထမင်းစား ထွက်တဲ့အချိန်ကလည်း နောက်ကျတယ် သူ ဘယ်လိုသိမလဲ..ငါ ဘယ်အချိန် ထွက်စားမယ် ဆိုတာ...ဒီနေ့ ထမင်းဗူး မထည့်လာနိုင်လို့သာ ထွက်စားတာလေ.....သူ ငါ့ကို လာစောင့်နေတာဘဲ...အခြေအနေချင်းက မိုးနဲ့မြေ ကွာခြားနေလို့ သူ့ကို မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ငြင်းဆန် ငြင်းပယ်နေရတာ..သူတို့လို ငွေတအားနင်း ချမ်းသာတဲ့ လူတွေက မိန်းမတွေ ပွေချင်တိုင်း ရှုပ်ချင်တိုင်း ပွေရှုပ် နေမှာဘဲ ဆိုပြီး ငါ မယုံတာ...။
အခုတော့ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကုဋေတိုးပွားက သူ့အပေါ် အလေးအနက်ထားတာ ဂရုစိုက်တာတွေကို စန်းစန်းရီ မြင်လာသည် ။ အမေ့ကို ဆေးစစ်ဆေးကုပေးတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိသည် ။ သူ့ဖါသာ လာပြီး ကူညီမယ် ပြောရင် လက်ခံဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ အခု လက်ခံဖြစ်သွားရတာက ဆရာဦးပေါ်လွင်က တိုက်တွန်းလို့လဲ လက်ခံဖြစ်သွားတာ ။ သူ ဆရာဦးပေါ်လွင်ကို အလုပ်တွေ ပေးတာလည်း စန်းစန်းရီ ၀မ်းသာကျေးဇူးတင်မိသည် ။
ချစ်ဦးမောင် မဏိကို အရေးတကြီး တိုင်ပင်စရာ ရှိတယ် ဆိုပြီး ချိန်းလိုက်သည် ။
လူမနေသေးတဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းလွတ်ကို ချိန်းလိုက်တာ ။
မဏိ ရောက်လာသည် ။
တွေ့တွေ့ချင်း “ လွမ်းလိုက်ရတာ မဏိရယ်...”လို့ ပြောပြီးတာနဲ့ လက်မြန်ခြေမြန် မဏိကို ဖက်ပြီး ဖူးကြွနီရဲ
တဲ့ မဏိရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းစုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။
ပွဲလန့်တုံး ဖျာခင်းတဲ့ ချစ်ဦးမောင်သည် အခုလည်း လက်သွက်သည် ။ မဏိလည်း သူ့ကို ပြန်တွန်းပစ်ပြီး..“ ကို
ချစ်ဦးမောင်..ဒါကဘာလဲ...” လို့ စိတ်ဆိုးတဲ့ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်သည် ။ ချစ်ဦးမောင်က “ နမ်းတာလေ..ကိုယ့်ချစ်သူ
ကို ကိုယ် မနမ်းရဘူးလား...” လို့ ညုတုတု ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်သည် ။ ချစ်ဦးမောင် ပုံစံက ဟိုးတခေတ်မှာ
ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဒီဇိုင်း စတိုင် ။
“ ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ မဏိက ချစ်သူတွေ ဘယ်တုံးက ဖြစ်သွားတာလဲ....”
“ ဟင်..မဏိရယ်....ပြောရက်လိုက်တာ...”
“ ဟုတ်တယ်လေ...ကိုချစ်ဦးမောင်က မဏိကို ချစ်တယ်လို့ ဘယ်တုံးကများ ပြောခဲ့ဘူးလို့လဲ..မဏိကိုရော ပြန်
ချစ်မလားလို့ မေးဘူးခဲ့လို့လား...”
“ အို...အာ..မဏိကလည်း ကိုယ်တို့ ဟိုညက ဘယ်အခြေအနေထိတောင် ရင်းနှီးခဲ့..ဖြစ်ခဲ့...”
“ ကိုချစ်ဦးမောင်ရယ်..ရှင်က အမှုတွေနိုင်အောင် လိုက်နိုင်တဲ့ တရားရုံးချုပ်ရှေ့နေကြီးတယောက်ပါ..ခုထိ အချစ်နဲ့
ဆက်စ် ကို ခွဲခြားပြီး မသိသေးဘူးလား...”
“ ဒါ..ဒါ...ဒါပေမယ့်...”
“ ရှင်ကိုင်တာကို ခံတာနဲ့..ရှင့်ကို ပြန်ကိုင်တာနဲ့ ကျမက ရှင့်ချစ်သူ ဖြစ်သွားရောလား....”
“ မဏိရယ်..ကိုယ်က မဏိကို တဖက်သတ် ချစ်မိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ....မဏိကို ချစ်စကား မပြောရသေးပေမယ့်
ကိုယ် မဏိကို ချစ်နေတာ မဏိ သိမှာပါ....မဏိ ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်ပါကွာ...”
ချစ်ဦးမောင်က မဏိကို ဖက်လိုက်ပြီး လည်တိုင်နဲ့ ပါးတဖက်ကို နမ်းရှုံ့သည် ။
“ အို..လွှတ်..လွှတ်....မကဲနဲ့...”
ချစ်ဦးမောင်က မလွှတ်တော့ ။ အနားက တလုံးထဲ ရှိနေတဲ့ နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖါကြီးပေါ်ကို ဖက်ရက်သား ထိုင်
ချလိုက်သည် ။
မဏိရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ် စုတ်ယူသည် ။ သူ့လက်တွေက ဟိုတနေ့ညကလိုဘဲ မြန်
ဆန်စွာနဲ့ မဏိခါးလေးကို ဖက်ထားရာကနေ တင်ပါးတွေကို ကိုင်သည် ။ ပွတ်သည် ။ မဏိရဲ့ စိတ်တွေ လှုပ်ရှား
ယိမ်းယိုင်ကုန်သည် ။ ချစ်ဦးမောင်နဲ့ ဟိုတနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရသွားသည် ။ ချစ်ဦးမောင်က
မဏိရဲ့ ပေါင်တွေ တင်ပါးတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကို်င်တွယ်နေတဲ့အပြင် မဏိလက်ကလေးတဖက်ထဲကို သူ့
လိင်တန်ကြီး ထိုးထည့်ပေးပြီး ကိုင်တွယ်ခိုင်းသည် ။ ဘယ်အချိန်က သူ့ပုဆိုးက ကျွတ်ကျနေသလဲ မသိဘူး ။
သူ့လိင်တန်ကြီးက တော်တော့်ကို ရှည်လည်းရှည် ကြီးလည်း ကြီးသည် ။ မဏိ မြင်လိုက်ရတာ ရင်တသိမ့်သိမ့်
တုန်သွားရသည် ။ အားပါးပါး....တော်တော် ကြီးတာဘဲ...။
သူ့လိင်တန်ချောင်း ပူပူနွေးနွေးကြီးကို မဏိကိုင်မိရက်သားကြီး ဖြစ်နေသည် ။ လိင်တန်ကြီးက အကြောအပြိုင်းပြိုင်း
ထပြီး တုတ်တုတ်ခဲခဲကြီး ။ သူ့လျာကြီးက မဏိပါးစပ်လေးထဲ ရောက်နေသည် ။ မဏိလျာလေးကို သူ့လျာကြီးက
လိုက်တိုးေ၀့ှဆော့ကစားနေသည် ။ သူ့လက်တွေကလည်း ဘာမြန်သလဲ မမေးနဲ့ .။ မဏိ ၀တ်ထားတဲ့ အကျၤ ီ
ကို ချွတ်ပစ်သည် ။ ဘရာကို မတင်ပြီး ရင်စိုင်တွေကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်တော့သည် ။ ရင်သားစိုင်တွေ
ကို အနယ်ခံရတာ တော်တော် စိတ်ထကြွဖို့ကောင်းသည် ။ သူက ကိုင်ဆုပ်ရင်း ရင်သီးအဖုလေးတွေကိုလည်း
ပွတ်သပ်ချေနယ်သွားတာ ။ လူတကိုယ်လုံး တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်းနဲ့..။ ကြက်သီးတွေ ထလိုက်တာ အရမ်းဘဲ ။
သူ့အကိုင်အတွယ် အပွတ်အသပ်တွေမှာ မိန်းမော သာယာနေမိပြီး သူဘာလုပ်လုပ် မတားဆီးနိုင်တော့တဲ့အပြင်
သူခိုင်းတာတွေကိုပါ စိတ်အညှို့ခံနေရတဲ့ လူတယောက်လိုဘဲ လုပ်နေမိရသည် ။ သူက တိုးတိုးလေး မဏိရဲ့ အ
၀တ်အစားတွေကို တခုမကျန်အောင် ချွတ်ပစ်လိုက်ပါ လို့ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရလို့ တုန်သွားရသည် ။
နေ့ခင်းကြောင်တောင် လင်းလင်းထင်းထင်းကြီးထဲ အ၀တ်အစား အကုန် ချွတ်ပစ်ဖို့က ရှက်စရာကြီးဆလ ။ သို့
ပေမယ့် သူ့အမိန့်တွေကို မလွန်ဆန်၀န့်သလိုကြီး ဖြစ်ပြီး သူခိုင်းတာကို နားထောင်ပြီး လုပ်မိနေရသည် ။
သူ့လက်ချောင်းတွေက မဏိရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်ကိုင်နေသည် ။ တရွေ့ရွေ့နဲ့ ပေါင်ရင်းကို ရောက်လာသည်။
ပေါင်ကြားကို ထိုးနှိုက်ပြီး မို့ဖေါင်းဖေါင်း ဆီးခုံကြီးကို ပွတ်နေသည် ။ အကွဲကြောင်းကိုလည် ကိုင်လိုက် ပွတ်လိုက်။
အ၀တ်အစားတွေ တခုပြီးတခု ကိုယ်ပေါ်က ကွာကျကုန်သည် ။
သူ့လက်ညှိုး တုတ်တုတ်ကြီးကလည်း မဏိ အင်္ဂါစပ်အကွဲကြောင်းကို လိုင်းဆွဲနေသည် ။ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လိုင်းဆွဲ ပွတ်သပ်နေတာ ..။ လက်ညှိုး တုတ်တုတ်ကြီးက အတွင်းထဲကို တချက်တချက်
၀င်သွားသည် ။
မဏိ သူ့ရှေ့မှာ ဗလာကျင်းသွားသည် ။ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်သွားသည် ။ ရင်စိုင်ထွားထွားတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဘွားကနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ ချစ်ဦးမောင် ပါးစပ်အဟောင်းသာနဲ့ ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း အကွဲကြောင်းထဲ ထိုးနှစ်ထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဆူတင်းထောင်ထနေတဲ့ ရင်သီးဖုလေးတွေဆီကို ပြောင်းလဲရောက်ရှိသွားကြသည် ။ ဖြူ၀င်းစိုပြေနေတဲ့
အချိုးအဆက် ပြေပြစ်လွန်းတဲ့ မဏိရဲ့ ကိုယ်လုံးအမိုက်စားကို ပါးစပ်က ထုတ်ဖေါ်ပြီး ချီးမွမ်းမိသည် ။
“ လှလိုက်တာ မဏိရယ်....”
ရင်သားအိအိတင်းတင်းတွေကို အငမ်းမရ ကိုင်တွယ်လိုက်သည် ။
“ အို....ကိုချစ်ဦးမောင် ....”
ဆက်ရန်
ပန်းရိုင်း ရေးသည်
ဒီတခါ နှုတ်ခမ်းချင်း ပူးကပ်စုတ်ယူလိုက်တဲ့အချိန် ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ အငမ်းမရတွေ ဖြစ်လာကြသည် ။ လျာတွေ
စစ်တိုက်ကုန်ပြီ ။ ရေကူးကန်ဘေးက သဲသဲမဲမဲ အနမ်းတွေက ရပ်လို့မရဘူး ။ သူ့လိုဘဲ အမ်းဘားကလည်း အရှိန်
ပြင်းလာတဲ့ ကာမစိတ်တွေရဲ့ စေစားရာကို ဒီနေရာမှာဘဲ အမြင့်ဆုံး အထိ တက်လှမ်းတော့မယ့်သဘော ရှိသည် ။ ထိုင်နေရာက ထပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို မှောက်ခွပြီး နမ်းသည် ။ ကုလားထိုင်လေး ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်လာသည် ။ သူ့
ပေါင်ခွကြားကို အမ်းဘားရဲ့ လက် ရောက်လာသည် ။ တခုခုကို ရှာဖွေနေသလို ပွတ်သပ်နေသည် ။ သူ့မျက်လုံးတွေက အိမ်အနောက်ဖက်နားက ခြုံပုတ်တခုဘေးကနေ သူတို့ကို မျက်လုံး အ၀ိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေ
တဲ့ အိမ်ဖေါ်မလေးကို တွေ့လိုက်သည် ။
“ အမ်းဘား..အိမ်ထဲသွားကြစို့..”
အမ််းဘားလည်း သူပြောလိုက်တော့ အရှိန်သတ်လိုက်သည် ။ တယောက်ခါးကို တယောက် ဖက်တွယ်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း မထိတထိ ဆက်နမ်းကြရင်း တိုက်ထဲကို လှမ်း၀င်ကြသည် ။
အိပ်ခန်းထဲကို တန်းတန်း မတ်မတ် ရောက်သွားကြသည် ။ သေးမျှင်တဲ့ တူးပိစ် ဘီကီနီ ရေကူး၀တ်စုံလေးကို အမ်းဘားက ကိုယ်ကနေ ချွတ်ခွာလိုက်သလို သူကလည်း ကိုယ်ပေါ်မှာ ၀တ်ထားတဲ့ အ၀တ်အစားတွေကို တခုမ
ကျန် ဖယ်ခွာလိုက်သည် ။ သူနဲ့ အမ်းဘား သည် ကမ္ဘာဦး အစတုံးက ပထမဆုံး မောင်နှံ အာဒံနဲ့ဧ၀ လို မိမွေးတိုင်းကိုယ်ခန္ဓာတွေနဲ့ ရမက်မီးတွေ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လျက် အမ်းဘာရဲ့အိစက်တဲ့ မွေ့ယာထူထူကြီး ခင်းကျင်းထားတဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်ကို အချိန်မဆိုင်းနေဘဲ တက်လှမ်းလိုက်ကြသည် ။
ပုဂံခရီးစဉ်တုံးက အရမ်းကျေနပ်ခဲ့ကြရတဲ့ ချစ်ပွဲတွေကြောင့် အခုလည်း အဲဒီ ပုဂံခရီးချစ်ပွဲတွေထက် မသာတောင်
မလျော့မယ့် ချစ်ပွဲကြမ်းတွေ နွဲစမ်းကြဖို့ ရမက်ပြင်းတဲ့ အနမ်းတွေနဲ့ စတင်ကြပါတော့သည် ။ လျာချင်းထိသလိလိန်ယှက်စုတ်နမ်းကြရင်း အမ်းဘားရဲ့ ကော့ချွန်တင်းမာတဲ့ ရင်စိုင်လှလှတွေကို အားရပါးရ ဆုပ်နယ်သည် ။ အမ်းဘာကလည်း အားကျမခံ သူ့ပေါင်ကြားက ဒုံးပျံကြီးကို လက်ကလေးနဲ့ ကောင်းကောင်းကြီး
ဆော့ကစားသည် ။ ဖျစ်ညှစ်သည် ။ ပွတ်တိုက်သည် ။ ဒုံးပျံကြီးကလည်း ပေါက်ကွဲလုမတတ် တင်းမာလွန်းနေသည် ။ အကြောကြီးတွေ အပြိုင်းပြိုင်းထနေသည် ။ ထိပ်ဖူးကြီးထဲက ချွဲကျိအရည်ကြည်တွေ ထွက်ကျ ယိုစီးနေသည် ။ ဆန့်ကျင်ဖက် တွင်းကို အောင်းချင်လွန်းလို့ တဆတ်ဆတ်တောင် လှုပ်ခါ တုန်နေသည် ။ အမ်းဘားက ဒုံးပျံကြီးကို သူမနှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေနဲ့ ငုံဟတ်လိုက်သည် ။ တကယ်တော့ သူသည် စိတ်တွေ
ထန်လွန်းနေတာကြောင့် အမ်းဘားရဲ့ အစုတ်ကို မခံချင်တော့ ။ တခါထဲ တန်းပြီး အမ်းဘားရဲ့ ရွှေကြုတ်လေးထဲ
သူ့ဒုံးပျံချောင်းကြီး ထိုးထည့် ပစ်ချင်နေသည် ။ အမ်းဘား စုတ်တာကလည်း ပညာပါလှသည် ။ နှုတ်ခမ်းလေး
တွေကို ထော်စူပြီး လျာနဲ့ လှည့်ပေးနေတာ ထိမိလှသည် ။ အိုး..အား...ဟား...အမလေး...နဲ့ အော်ညည်းနေ
ရသည် ။ အမ်းဘားသည် သူ့လိင်တန်အရင်းထိတိုင်းဖမ်းငုံကာ စုတ်ပစ်နေသည် ။ တာ၀န်ကျေ မဟုတ်ဘဲ သူမ
စိတ်ကြိုက် အပီ စုတ်နေတာ ။ အား..ဟား....အမ်းဘားရယ်.....အိုး.......ကောင်းလိုက်တာကွာ....။
ဒုံးတန် တခုလုံး ကျင်တုန်လာပြီး သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်တော့မတတ် ကောင်းလာသည် ။ ရပ်လိုက်ဖို့ အမ်း
ဘားကို ပြောလိုက်ပေမယ့် အမ်းဘားက ဆက်စုတ်နေသည် ။ လျာလေးနဲ့ ထိုးဆွပေးနေသည် ။
“ တော်...တော်ပြီ...အမ်းဘား....ပြီးသွားလိမ့်မယ်....”
သူတားပေမယ့် အမ်းဘားက လက်မခံဘူး ။ သူ့ဂွေးစိတွေကို လက်တဖက်နဲ့ ညှစ်ကိုင်ထားပြီး ထိပ်ပိုင်းအထစ်
ကို တအားစုတ်နေသည် ။
“ အို....အား......အား.....အား......”သုတ်ရည်တွေ ဖျောကနဲ ပန်းထွက်လာတဲ့အချိန် အမ်းဘားက ဒုံးကျံကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်လိုက်တာကြောင့် ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တွေ အမ်းဘား မျက်နှာကို ပက်ဖျန်းသွားကြသည် ။
အမ်းဘားက သဘောကျစွနဲ့ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည် ။ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထွက်တဲ့အချိန် သူတအားကောင်းသွားပေမယ့် အမ်းဘားကို အားနဲ့မာန်နဲ့ ဆောင့်ပစ်ချင်နေတဲ့အချိန် ပုလွေနဲ့ဘဲ ပြီးသွားရတာကို သူ မကျေနပ်ဘူး ။ အမ်းဘားက “ မင်းက အားကောင်းတာဘဲကွာ..ခဏလေးနဲ့ ပြန်တောင်မာ
လာပြီး ထပ်တခါ ဆွဲနိုင်မှာပါ..ကုဋေရယ်....” လို့ နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်ရင်း ဆေးကြောသုတ်စင်ဖို့ ရေချိ ုးခန်းဆီ
ကို လျှောက်လှမ်း သွားလိုက်ပါတော့သည် ။
အမ်းဘားနဲ့ အတူတူ ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းနေတဲ့အချိန် အမ်းဘားက နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဒို့ ကလပ်တ
ခုကို သွားကြမလား..ဒီဂျေက ငါတို့ အင်္ဂလန်က အင်္ဂလိပ်ကောင်....ခဏသွားရအောင်..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
“ ဒီအချိန်က ကလပ်သွားဖို့ မစောဘူးလား...” လို့ သူက မေးလိုက်သည် ။
“ ဟင့်အင်း....မစောဘူး ...ဒင်နာလည်း အဲ့မှာဘဲ စားလိုက်ကြမယ်လေ..မကောင်းဘူးလား...” လို့ အမ်းဘားက
ပြောတဲ့အခါ သူက “ မင်းနဲ့ တချီလောက် ဆွဲလိုက်ချင်သေးတယ်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
“ မင်း အားကြီးတာ အမ်းဘားသိပါတယ်လေ...မင်းသဘော....လာ..ဆွပေးမယ်....”
အမ်းဘားက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သဲလေးတွေနဲ့ မထိတထိ ဖွဖွရွရွလေး ပွတ်ပေးသလို လျာလေးနဲ့ ယက်ပေး
တော့ သူ့စိတ်တွေ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ပြန်လည် နိုးကြွ လာရသည် ။ အမ်းဘားက ပေါင်ခြံနေရာတွေကိုလည်း လျာလေးနဲ့ လျောက်ယက်ပေးနေသလို ဂွေးစိတွေကိုလည်း ဖွဖွလေး ဆွဲပေးပွတ်ပေး သည် ။
“ ဟော..မင်းဟာကြီး ပြန်ထကြွလာပြီ ….. ”
သူ့ဖွားဖက်တော် လိင်တန်ချောင်းသည် မကြေပွဲနွှဲဖို့ ပြန်လည်တောင်မာလာသည် ။ မြွေဟောက်ကြီးတကောင်ပါး
ပျဉ်းထောင်သလို ခေါင်းတဆတ်ဆတ် တုန်ခါလှုပ်ပြီး ကြီးထွား သန်မာလာသည် ။
အမ်းဘာက နှုတ်ခမ်းပါးရဲရဲလေးနဲ့ ပြွတ်ကနဲ ထိပ်ဖူးကြီးကို စုတ်ပစ်လိုက်ရင်း...“ ဒီတခါတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး
ငါ့ကို လိုးပေးစမ်းပါ ကုဋေ..” လို့ ပြောလိုက်တော့ “ မင်းရဲ့ ပူစီလှလှလေးကိုလည်း တချက်နှစ်ချက်လောက်
တော့ ယက်ပါရစေ...” လို့ သူပြောလိုက်ပြီး ရွှေဝါရောင် အမွှေးလေးတွေနဲ့ အမ်းဘားရဲ့ ရွှေကြုတ်ကို လက်နဲ့
ဖြဲလိုက်ပြီး အစိလေးကို လျာနဲ့ ယက်ပါတော့သည် ။
“ အိုး...ဟူး...အားရှီး....အိုး....ကုဋေ.....အားအား....”
ခေါင်းလေး တရမ်းရမ်းနဲ့ အမ်းဘား အော်ညည်းနေသည် ။ အစိလေးကို စုတ်ပေးတော့ အမ်းဘား ဆတ်ဆတ်ခါ
လူးပျံနေရပြီး...“ တော်ပြီ..ကုဋေ..ငါ့ကို လိုးပေးပါတော့...” လို့ တောင်းခံလာသည် ။
စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အပြတ်လုပ်ကြတာ တဖန်းဖန်းတဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ။
လမ်းဆုံးကို အရောက်လှမ်းလိုက်ကြတာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် “ ပြီး”ခြင်း လမ်းဆုံးကို တက်လှမ်းလိုက်ကြသည် ။
ရေချိုးကန်ထဲမှာ ရေအတူတူချိုးကြပြီး အမ်းဘားကားလေးကို ခေါင်မိုးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်ကြသည် ။
သူတို့ ဦးတည်နေတာက အင်္ဂလိပ် ဒီဂျေလေး ဆီကို ။ ဘလူးအောကစ်ကလပ် ကို ။
ဘလူးအောကစ် ( အပြာရောင် သစ်ခွ ) ကလပ်သည် ဟိုတယ်အသစ်ကြီးမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ ကလပ်တခု ဖြစ်သည် ။
သည်ဟိုတယ်ကြီးမှာ အနောက်တိုင်း အစားအစာ စားနိုင်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တဆိုင်လည်း ရှိတာမို့ အမ်းဘားနဲ့
ညစာ အရင်စားလိုက်ကြဖို့ ကားပေါ်မှာ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း ဟိုတယ်ကြီးထဲလည်း ရောက်ရော သူတို့နှစ်
ယောက် စားသောက်ဆိုင်ထဲကို အရင်ဆုံး ၀င်လိုက်ကြသည် ။ ကြိုတင် ဖုန်းဆက်ထားတာကြောင့် ဆိုင်က ၀န်ထမ်းသာမက မန်နေဂျာတယောက်ကပါ ဆီးကြိုပြီး စားပွဲတလုံးမှာ နေရာချထားပေးသည် ။ ကုဋေတိုးပွားဆိုတဲ့
နံမည်ကို ကြားဖူးနေပေမယ့် လူကို တခါမှ မတွေ့ဖူးကြဘူး..အခုလို ကျနော်တို့ဟိုတယ်ကို လာအားပေးလို့ ကျေးဇူး အထူးတင်ပါကြောင်း မန်နေဂျာက ပြောသည် ။
အမ်းဘားကြိုက်တဲ့ ကျောက်ပုဇွန်ထုပ်ဟင်းကို မှာပေးနေတုံး ဆိုင်ထဲကို မဏိ ၀င်လာတာ သူတွေ့လိုက်သည် ။
“ ဟင်...”
မဏိ အနောက်က ပါလာတဲ့ ချစ်ဦးမောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့ တော်တော် တုန်လှုပ်သွားသည် ။ မဏိက
လည်း သူနဲ့အမ်းဘားကို မြင်သွားသည် ။
မဏိသည် ချစ်ဦးမောင်နဲ့ အခုလို ညပိုင်းမှာ တွဲနေပါလား လို့ သူ မကျေမနပ် တွေးလိုက်သည် ။
သူ မျက်မှောင်ကြုံ့တာတွေ့တဲ့ အမ်းဘားက မင်း ဘာဖြစ်သလဲ..ဘာကို မကြိုက်ဘူးလဲ လို့ သူ့ကို မေးသည် ။
“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..ငါ အလုပ်တခုအကြောင်း တွေးလိုက်မိလို့ပါ...” လို့ အမ်းဘားကို သူဖြေကြားလိုက်တဲ့အချိန်
သူ့ဖုန်းကို တယောက်ယောက် ခေါ်လိုက်လို့ ဖုန်း လှုပ်တုန်သွားတာ သိလိုက်သည် ။
ဟင်....မဏိ ခေါ်တာပါလား....။
“ ဟယ်လို..”
“ ဟိတ် ကုဋေ....နင် ငါနဲ့ နောက်ကို မပတ်သက်နဲ့တော့ဟာ....သူငယ်ချင်းအဖြစ်က ရပ်လိုက်ကြရအောင်..နင့်
ကို ငါ အထင်ကြီးခဲ့မိတာ နောင်တာရတယ်...”
“ ဘာလို့လဲ မဏိ..”
“ ငါ ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ တွဲတာကို နင်မကြိုက်ဘူးလေ..နင်ကျတော့ တွဲနေတယ်...နင်တော်တော် မတရားတဲ့လူ..
နင်တို့ ယောကျ်ားတွေက ဒီလိုဘဲကိုး..နင်တို့ကျ မိန်းမတွေနဲ့ တွဲချင်သလိုတွဲမယ်...ငါတို့တွဲမယ်ဆိုတော့ မကြိုက်ဘူး ..တော်ပြီဟာ....နင့်ကို စိတ်ပျက်တယ် ...”
“ မဏိ...”
မဏိ ဖုန်းချသွားသည် ။
မဏိစန္ဒာ သည် ကုဋေ့ကို ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့ အဖြူမလေးနဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အရမ်းစိတ်တွေ
တိုသွားသည် ။ ဒေါသတွေ ထွက်သည် ။ ကုဋေက နေ့လည်းက ချစ်ဦးမောင်နဲ့ ထမင်းသွားစားမယ်လို့ ပြောလိုက်
တာနဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး ပြန်သွားခဲ့သည် ။
အခု သူကျတော့ မိန်းမတယောက်နဲ့ တွဲခုတ်နေသည် ။ ပါးလ်ကိုကိုနဲ့ မပတ်သက်ဖို့ ပြောနေတဲ့ကြားက အလုပ်
တောင် ခန့်ပစ်လိုက်သည် ။ ဒီကောင် တော်တော်ဆိုးသည် ။ ငွေချမ်းသာတဲ့ ယောကျ်ားတွေဟာ ဒီလိုဘဲလား ။
သူ့ကို မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး ။ ငယ်ငယ်ထဲက သံယောဇဉ်ကြောင့် သူများ တနေ့ ငါ့ကို ချစ်စကား ပြောလာ
လေမလား ဆိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မကြိုက်ဘဲ သူ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ ။
အခုတော့ အဖြူမနဲ့ တွဲနေသည် ။ ငါ့လိုမိန်းမကို မကြိုက်ဘဲ အဖြူမကို ကြိုက်ချင်တဲ့ကောင် ။ ပါးလ်ကိုကိုကို ကြိုက်ချင်တဲ့ကောင် ။ သူ့စာရေးမနဲ့မှ လွတ်ကင်းရဲ့လားမသိဘူး ။ နင့်ကို မုန်းပစ်လိုက်တော့မယ် ။ ကုဋေ လှမ်းကြည့်နေမှန်းတွေ့လို့ မဏိ ချစ်ဦးမောင်ကို အမူအရာတွေ ပိုပြီး တီတီတာတာ လုပ်ပြနေသည် ။ ဒီကောင် မဏိအကြောင်း သိစေရမယ် ။
၀ိုင်ကိုလည်း တခွက်ပြီးတခွက် သောက်ပစ်လိုက်သည် ။ မဏိ သူကြားအောင် တမင် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်
သည် ။ ချစ်ဦးမောင်ရဲ့ လက်ကိုလည်း ကိုင်သည် ။ လက်မောင်းကိုလည်း ခေါင်းနဲ့ မှီသည် ။ ကုဋေသည်
ကောက်ရိုးပုံကိုစောင့်တဲ့ ခွေးတကောင်ပါဘဲ လို့ မဏိ စိတ်ထဲမှာ သတ်မှတ်လိုက်သည် ။ သူလည်းမစား သူ
များစားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်ပြီး ဟောင်လွှတ်ချင်တဲ့ကောင် ။
ကုဋေလည်း အမ်းဘားနဲ့ စကားပြောရင်း မဏိကို တချက်တချက် ကြည့်မိတဲ့အချိန် မဏိက ချစ်ဦးမောင်ကို လုပ်
ပြနေတာတွေကို တွေ့သည် ။ အင်းလေ..မဏိကို ငါ ချစ်မှ မချစ်ဘဲ..ဘာလို့ နှမြောနေမလဲ..ငါချစ်တာ စန်းစန်း
ရီပါ ..။
ကုဋေလည်း မဏိ သူ့ကို ဖုန်းဆက် ဖြတ်စကားပြောပြီးတဲ့အချိန် သူထပ်မှာလိုက်တဲ့ ၀စ်စကီ နှစ်ပက်ကို ဘာမှ မစပ် မရောဘဲ နိ မော့ချပစ်လိုက်သည် ။ တကိုယ်လုံး ထူပူရှိန်းဖိန်းသွားသည် ။ အမ်းဘားကို ဒီဂျေကောင်လေး
ဆီသွားတွေ့ကြမလား မေးလိုက်သည် ။ အမ်းဘားနဲ့ ဒီည အပြတ်ပျော်ပစ်လိုက်မယ် လို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။
မနေ့ညက အမ်းဘားအိမ်မှာ သူ အိပ်သည် ။ တညလုံး အမ်းဘားနဲ့ လိင်ဆက်ဆံကြသည် ။
မနက်ကျတော့ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရုံးခန်းမှာ ရှိနေတာကြောင့် ရုံးခန်းကိုဘဲ တန်းပြီး သွားလိုက်သည် ။ ရုံး အ၀င်၀ရှေ့ကို သူ့ကား ရပ်လိုက်တော့ ဖိုးထောင် ပြေးလာသည် ။
ကားကို ဖိုးထောင်လက်ထဲ ထားခဲ့ပြီး ရုံးထဲကို ၀င်တော့ စုံစမ်းရေးကောင်တာက ၀န်ထမ်းကောင်မလေးနှစ်ယောက်
က ပြာပြာသလဲ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး နုတ်ဆက်ကြသည် ။ ဓါတ်လှေခါးနားကို ရောက်တဲ့အချိန် ဇော်ဇော်ထိုက်နဲ့
တိုးသည် ။
“ မောနင်းအကိုလေး...”
“ မောနင်း...ဘယ်လိုလဲ..ပိတောက်ခင် အိမ်ရွှေ့တာ ပြီးပြီလား...”
“ ပြီးခါနီးဘဲ ဆိုပါတော့ အကိုလေး..ဒီနေ့ နေ့လည်ဆို အကုန် ပြတ်ပါတယ်...”
“ ဇော်ဇော်ထိုက်..မင်း မအားတဲ့ကြားက တခု ခိုင်းလိုက်မယ်....လှိုင်းပြာကို တနေရာရာကို ရွှေ့လိုက်ကွာ..မန်နေဂျာ အလုပ်သင် တနေရာရာပေါ့...”
ဇော်ဇော်ထက် မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ပုံကို သူ တွေ့လိုက်ရသည် ။
“ ဟုတ်ကဲ့ အကိုလေး..ကျနော်...”
“ အိုကေ..ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ကွာ..မင်း ဘာလုပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကိုလေး...”
ရုံးပေါ်ရောက်တော့ လှိုင်းပြာဇွန် မရောက်သေး ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ အစောကြီး ရောက်နေတာဘဲ ဆိုတာ သိလိုက်သည် ။ သူ့စားပွဲမှာ သူထိုင်ပြီး အီးမေးတွေ ဖွင့်ကြည့်နေတုံး လှိုင်းပြာဇွန် ရောက်လာသည် ။
“ ဆရာ...ဆရာ့အတွက် လှုင်းပြာ မုန့်ဟင်းခါး ပါလာခဲ့တယ်...ဆရာ စားမယ် မဟုတ်လားဟင်....”
“ အင်း..အင်း..စားမယ်...”
လှိုင်းပြာဇွန် အခန်းထဲက ပြန်ထွက်သွားသည် ။ ခါးသေးသေး အောက်က တင်ပါး၀ိုင်း၀ိုင်းတွေက သူ့ကို မြှူနေသ
လိုဘဲ ။ ညက အမ်းဘားနဲ့ ဒီလောက် ဆွဲထားတာတောင် သူ့စိတ်တွေက ပြင်းထန်နေတုံးဘဲ ။
လှိုင်းပြာကို သူ့ရုံးခန်းကနေ ရွှေ့ပစ်ဖို့ ဆိုတာ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပြီ ။ အမ်းဘားနဲ့ ပိတောက်ခင်တို့နဲ့ သူ
ညိပြီးနောက်ပိုင်း နီးစပ်သူမိန်းမတွေနဲ့ သူ ထပ် မညိချင်တော့ဘူး ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူ ကြည့်ကြည့်ပြီး ထိန်နေ
ခဲ့တာ ကြာနေပြီ ။
လှိုင်းပြာဇွန် မုန့်ဟင်းခါးကို ပုဂံလှလှနဲ့ပြင် လင်ပန်းတချပ် နဲ့ မယူလာသည် ။
“ ဆရာ..စားလိုက်ပါအုံး...ဟင်းရည်ပူပူလေးနဲ့..အကြော်ကျွတ်ကျွတ်လေးတွေလည်း အစုံပါတယ်...ဘူးသီးကြော်..ကြက်သွန်ကြော်..ငါးဖယ်ကြော်....”
သူ့မုန့်ဟင်းခါးပုဂံထဲကို ငါးဖယ်ကြော် အတုံးလေးတွေ ဇွန်းနဲ့ ခပ်ယူပြီး ထည့်ပေးနေတဲ့ လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ လည်
ဟိုက်အကျၤ ီကြောင့် မို့တင်းတဲ့ ရင်စိုင်တွေရဲ့ အပေါ်ပိုင်းကို သူတွေ့နေရသည် ။ ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ ဒီ
မိန်းကလေးနဲ့ နီးနီးစပ်စပ် နေနေရတာ စိတ်တွေ ခဏခဏ ဖေါက်ပြားမိရသည် ။
မလိုအပ်ဘဲနဲ့ ငါးဖယ်ကြော်တွေ ခပ်ထည့်ပေးနေလို့ “ တော်ပြီ..လှိုင်းပြာ..” လို့ သူပြောလိုက်ဆဲအချိန်မှာ ငါး
ဖယ်ကြော်တုံးလေးတွေက မုန့်ဟင်းခါး ပုဂံထဲကို မရောက်ဘဲ သူ့ပေါင်ကြားနေရာကို ဖိတ်စင်ကျကုန်သည် ။
“ အို..ဆောရီး..ဆောရီး...ဆရာ....”
လှိုင်းပြာဇွန်က လက်သုတ်ပုဝါနဲ့ သူ့ပေါင်ကြားကို သုတ်ပေးသည် ။ သူ့ဖွားဖက်တော်ကို ပုဆိုးပေါ်ကနေ လှိုင်း
ပြာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ထိမိ စမ်းမိသွားသည် ။
“ လှိုင်းပြာ...”
“ ရှန်...ဆရာ....”
“ လှိုင်းပြာ.ကို ဒီထက် လစာကောင်းပြီး တိုးတက်လမ်းရှိမယ့် တနေရာရာကို ပြောင်းပေးမလို့...”
“ အို.....တကယ်လား ဆရာ....”
“ အေးပေါ့...ဒါ ပရိုမိုးရှင်း သဘောပေါ့..လှိုင်းပြာလည်း အလုပ်တွေ ပိုတတ်လာမယ်..အခွင့်အရေးတွေလည်း ပွင့်လာမယ်....လစာလည်း ပိုကောင်းလာမယ်လေ ...”
လှိုင်းပြာဇွန်က မပျော်တဲ့အပြင် သူ့အနားကို တိုးကပ်လာပြီး...“ ဆရာ..လှိုင်းပြာ ဘာလုပ်မိလို့လဲဟင်..ဆရာ မ
ကြိုက်တာ ဘာများ လုပ်မိလဲ..လှိုင်းပြာကို ဆရာ့အနားမှာ မရှိစေချင်လို့လား..” လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ လာမေး
သည် ။
“ ဒီလိုသဘော မဟုတ်...”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ လှိုင်းပြာက သူထိုင်နေတဲ့ ဘေးကို ဒူးလေးတုပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူ့ပေါင်ငေ်္တအပေါ်ကို လက်နှစ်ဖက်တင်ပြီး...“ လှိုင်းပြာ ဆရာနဲ့ ေ၀းတဲ့နေရာတွေကို ဘယ်လိုမှ မသွားချင်ဘူး...” လို့ ပြောလိုက်ပြီး
သူ့ပေါင်တန်တွေကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်သည် ။
“ လှိုင်းပြာက ဆရာ့ကို ဘာမှ ဒုက္ခပေးမယ့် မိန်းမတယောက် မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ..ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်လွန်း
လို့ ဆရာ လိုအပ်မယ့်ဟာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တဲ့သူ ပါ..ဆရာ့ဆီက ဘာမှလည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး...”
လှိိုင်းပြာက ဖွားဖက်တော်ကြီး ငေါထနေတဲ့သူ့ပေါင်ကြားဆီကို လက်ကလေးနှစ်ဖက် နဲ့ ပွတ်သပ်လာသည်
“ လှိုင်းပြာ....ဟိတ်....”
လှိုင်းပြာက နှုတ်ခမ်းဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေ အပေါ်ကို လက်ညှိုးလေး ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်လိုက်ပြီး...“ ရှူး....တိုး
တိုး...ဆရာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ...” လို့ ပြောလိုက်သည် .။
“ လှိုင်းပြာ....ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ.....”
လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ လက်တဖက်က သူ့ပါးစပ်ကို လာကာပိတ်လိုက်သလို နောက်လက်တဖက်က သူ့ပုဆိုးထဲကနေ ထိုးထောင်ထနေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကို ကိုင်ညှစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် နဲ့ ညိစွန်းမှာ စိုးလို့
သူရှောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကို တနေရာရာကို ရွှေ့လုပ်ခိုင်းမလို့ ဇော်ဇော်ထိုက်ကိုတောင် ပြောပြီးပြီ ။ အခုလို လှိုင်းပြာဇွန်ဖက်က သူ့ပစ္စည်းကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ
မတားနိုင်တော့ ။ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်မိတဲ့အချိန် လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့ပုဆိုးကို အသာအယာလေး ဆွဲဖြေလိုက်သည် ။ မနက်စောစော အမ်းဘာရဲ့ အိပ်ရာထဲက သူ ထလာတဲ့အချိန် သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူ ရှာလို့ မတွေ့ဘူး ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ၀တ်မထားလို့ လှိုင်းပြာဇွန်လည်း ပုဆိုးကို ဖြေချွတ်လိုက်ရော သူ့အကောင်ကြီးက ဒေါင်းကနဲ မတ်မတ်ထောင်ရက်ကြီး ပေါ်လာ
သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က အကြောအပြိုင်းပြိုင်းနဲ့ မတ်မတ်ကြီး တောင်နေတဲ့ သူ့ဒုတ်ကြီးကို တုန်ရီတဲ့ လက်ကလေးတွေနဲ့ ဆုပ်ညှစ် ပွတ်သပ်နေသည် ။
ဒစ်လုံးကြီးကို ဖိပွတ်နေတာကြောင့် ထူးခြားတဲ့ အရသာကို သူ ရရှိခံစားနေရလို့ နုတ်ကနေ တအင်အင် ညည်းမိရသည် ။ လှိုင်းပြာက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဒစ်လုံးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံသွင်း စုတ်လိုက်သည် ။
“ အိုး......ဟင်း...”
ပြွတ်ကနဲ ပြတ်ကနဲ အသံတွေ မြည်အောင် စုတ်ပေးနေသည် ။ တချက်တချက် ဒစ်လုံးကို လျာနဲ့လည်း ယက်ပေးသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့လက်တဖက်ကို လာဖမ်းဆုပ်ပြီး နို့ကြီးတွေအပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်သည် ။ နို့တွေကို ကိုင်ကစားပါ ဆိုတဲ့ သဘော ပေါ့ ..။
နို့ကြီးတွေကို အကျၤ ီပေါ်ကဘဲ ကိုင်ဆုပ်ကြည့်နေဆဲ သူ့စားပွဲဘေးက မော်နီတာလေးထဲမှာ သူ့ရုံးခန်း အပြင်ဖက်ကို ရောက်လာတဲ့ လူတွေကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သူ လှိုင်းပြာဇွန်ကို စုတ်တာတွေကို ရပ်လိုက်ဖို့ ပြောလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ကလည်း မော်နီတာကို ကြည့်လိုက်သည် ။
ကြက်ကြော်ဆိုင်က ထူးခြားနဲ့စိန်ခြယ်မဲသန့်တို့ ဖြစ်နေသည် ။ မနေ့က ထူးခြား ဖုန်းဆက်တာ သတိရလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်လည်း ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး “ ဆရာ လှိုင်းပြာကို အေ၀းကို မနှင်ပါနဲ့နော် ..လှိုင်းပြာ ဆရာ့နားမှာဘဲ နေပါရစေ...” လို့ ပြောပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါသည် ။
ခဏကြာတော့ ဖုန်းစပီကာကနေ လှိုင်းပြာရဲ့ အသံ ပေါ်လာသည် ။
“ ဆရာ..မစိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ကိုထူးခြားက ဆရာနဲ့ တွေ့ဖို့ ရောက်လာပါတယ်..လွှတ်လိုက်ရမလား....”
သူ “ လွှတ်လိုက်ပါ..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
စိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ထူးခြား ၀င်လာသည် ။ စိန်ခြယ်မဲသန့်သည် သူတို့မိသားစုတွေရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ လုပ်ကိုင်နေတာ ကြာပြီ ။ လုပ်ငန်းကျွမ်ကျင်သလို ရိုးဖြောင့် သစ္စာရှိတာကြောင့် သူ့မိဘတွေက သဘောကျပြီး ထောက်ခံတာနဲ့ သူ့ကြက်ကြော်ဆိုင်မှာ မန်နေဂျာ သူ ခန့်ခဲ့တာ ။ ထူးခြားကတော့ ဒက်ဒီ့ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ လူယုံတယောက် ဖြစ်တဲ့ ဦးခြားရဲ့ သား ..။ သူ ထူးခြား
ငယ်ငယ်ထဲက ရုပ်သန့်ပြီး အမြဲ ပြုံးချိ ုနေတဲ့ ကောင်လေးမို့ သဘောကျပြီး အမြဲလို ပေးကျွေးခဲ့တဲ့ ငယ်မွေးခြံပေါက် တပည့်လေး ။
စိန်ခြယ်မဲသန့် မျက်နှာသိပ်မကောင်းဘူး ။ ဘာအခက်အခဲတွေ ရှိနေသလဲ မသိဘူး ။
“ လာ..ထိုင်ကြ....”
စိန်ခြယ်မဲသန့်နဲ့ ထူးခြား သူ့စားပွဲရှေ့က ထိုင်ခုံတွေမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်ကြသည် ။
စိန်ခြယ်မဲသန့် အပြုံးက အားမပါလှဘူး ။
“ ကဲ..ဆို စိန်ခြယ်..ညည်း ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ...မိသားစု အဆင်ပြေရဲ့လား....”
“ မပြေဘူး..ဆရာ..စိန်ခြယ်လည်း ဆရာ့ကို မတင်ပြချင်တာက ဆရာ့ကို အားလည်းနာ....”
“ တော်..တော်..စိန်ခြယ်...လိုရင်းကိုပြော..ညည်း ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ....ငါ ဘာ လုပ်ပေးနိုင်မလဲ ...”
ထူးခြားက ..“ မစိန်ခြယ် ကျနော် အပြင် ထွက်ပေးမယ်နော်....” လို့ ပြောပြီး သူ့ကိုလည်း..“ ကျနော် အပြင်မှာ ရှိပါမယ်..” လို့ ပြောပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားသည် ။
“ ဆရာ...ကျမတို့ မိသားစု ဒုက္ခတွေ တခုပြီး တခု ရောက်တယ်....ကျမလည်း တော်ရုံနဲ့ စိတ်ဓါတ်ကျတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး ..ရင်ဆိုင်တာဘဲ..ဒါပေမယ့် ကံက နိမ့်လွန်းတယ်..အဖေရော အမေရာ
နေမကောင်းဖြစ်..ညီမကလည်း ကားတိုက်ခံရ ...ကျမတယောက်ထဲနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနိုင်ဘဲ အရူးမီး၀ိုင်း ဆိုသလို တော်တော့်ကို ခက်ခဲနေပါတယ်..ငွေကလည်း မလုံမလောက် ဖြစ်လာတယ်..”
“ ကဲ စိန်ခြယ်..ညည်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒါတွေ စဖြစ်ကထဲက မပြောလဲ ..ဘာမှ မပူနဲ့တော့ ..နင့်ကိစ္စတွေ အားလုံး အဆင်ပြေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်..နင့်ကို ငါ ခွင့်လဲ ပေးမယ်..မိသားစုကို ဂရုစိုက်ပြီး
လုပ်ကိုင်ပေး..ငွေလည်း ပေးမယ်....ဟုတ်ပြီလား...လတ်တလော ထူးခြားကို နင့်နေရာမှာ ခဏ လုပ်ခိုင်းမယ်..အလုပ်အတွက် စိတ်မပူနဲ့ ..ကြက်ကြော်ဆိုင် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ....”
“ ကြက်ကြော်ဆိုင် က အရမ်း ရောင်းအားကောင်းပါတယ် ဆရာ....”
“ အိုကေ...ညည်းကို မန်နေဂျာ ေ၀ယံက အစစအရာရာ လိုက်လုပ်ပေးလိမ့်မယ်..ညည်း စိတ်အေးပေတော့..”
“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ...ကျေးဇူး အများကြီးပါ ဆရာ..ဆရာဟာ ကျမရဲ့ ကယ်တင်ရှင် ကျေးဇူးရှင် အစစ်ပါ...”
“ တော်..တော်...ကဲ သွားတော့..ညည်း အပြင်ရောက်ရင် ထူးခြားကို လွှတ်လိုက်..”
“ ဟုတ်ကဲ့့ပါ ဆရာ....”
စိန်ခြယ်မဲသန့် သူ့ရှေ့ကနေ ထထွက်သွားတော့ အမှတ်တမဲ့ စိန်ခြယ်မဲသန့်ရဲ့ တင်ပါးတွေကို ကြည့်လိုက်မိသည် ။ စိန်ခြယ်မဲသန့်သည် လှိုင်းပြာဇွန်လိုဘဲ ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ မိန်းမတယောက်
ပါ ။ ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောက်က စွင့်ကား၀ိုင်းနေတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တင်းမာပြီး လျှောက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်တွေမှာ တုန်ခါသွားနေကြသည် ။
ထူးခြား ၀င်လာတော့ ထူးခြားကို ကြက်ကြော်ဆိုင်နဲ့ ပတ်သက်တာတွေ သူ ဆွေးနွေးသည် ။
ကြက်ကြော်ဆိုင်ကို သူ သွားကြည့်ချင်လို့ ထူးခြားကို ခေါ်ပြီး ရုံးခန်းထဲက အထွက် လှိုင်းပြာဇွန်ကို “ ထူးခြားနဲ့ ကြက်ကြော်ဆိုင်ကို သွားအုံးမယ်..အရေးကြီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက် လှိုင်းပြာ...ညည်းနဲ့လည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ပြီး စကားပြောမယ်..” လို့ သူပြောခဲ့လိုက်ပြီး ထူးခြားနဲ့အတူ ရုံးပေါ်က ဓါတ်လှေခါးနဲ့ ဆင်းခဲ့လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်ရဲ့ ပုလွေ တ၀က်တပျက်နဲ့
ရပ်ဆိုင်းးသွားရတာကို ပြန် စဉ်းစားမိပြီး ပြုံးလိုက်မိသည် ။
*************************************
စန်းစန်းရီ အလုပ်ကို ရောက်တော့ ဦးပေါ်လွင်က ညည်းအမေကို ဆေးကုဖို့ ညည်း အလုပ်များမှာမို့ ခွင့်၂ပတ်ပေးမယ်..စန်းစန်းရီ လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ဆရာဦးပေါ်လွင် တယ် သဘောကောင်းပါလား လို့ ထင်မိလိုက်သည် ။ ကျေးဇူးတင်ကြောင့် အထပ်ထပ် ပြောမိနေတဲ့အချိန် ဆိုင်ထဲကို ဦးကုဋေရဲ့ တပည့် ကိုရဲထွန်းသန်း ဆိုတဲ့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း လူကြီး ၀င်
လာသည် ။ မနေ့က လုပ်တဲ့ ပါ့စ်ပို့ကိစ္စ အဆင်ပြေတဲ့အကြောင်း လာပြောပြတာ ။ နောက် သုံးရက်လောက်မှာ ဘန်ကောက်ကို ထွက်ကြရမယ် လို့ ပြောပြသည် ။
စန်းစန်းရီ အရမ်း ကျေနပ်တာဘဲ ။ အမေ့ကို ဆေးကုဖို့ အဆင်ပြေလို့ ။
ဦးကုဋေရဲ့ အကူအညီကို မယူချင်ပေမယ့် ရွေးစရာ လမ်းက မရှိဘူးလေ ..။ ဘန်ကောက်ကို သွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အ၀တ်အစား အသုံးအဆောင်လေးတွေ သွား၀ယ်ကြရအောင်လို့ ကိုရဲထွန်းသန်းက ပြောသည် ။
*************************************************************
မဏိစန္ဒာ ဒီနေ့ ရုံးမသွားချင်ဘူး ။
မနေ့ညက ကုဋေ့ကို ရွဲ့ပြီး ၀ိုင်မူးမူးနဲ့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန် မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး ။ ရုံးတက်ရင် ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကိုလည်း ၀န်လေးနေသည် ။ ရှက်နေသည် ။ ကိုချစ်ဦးမောင်ကလည်း
ဆိုးသည် ။ မကောင်းဘူး ။ ပွဲလန့်တုံး ဖျာခင်းတယ် ပြောမလား ..။ လက်မြန်တဲ့လူ ။ မဏိ မူးနေတာကို သူ အခွင့်အရေးယူသည် ။ နိုက်ကလပ်ထဲမှာ ကရင်း ကိုင်ရုံမကဘူး ။ အပြန် ကားထဲလည်း ရောက်ရော မဏိကို အပီအပြင် ကြံစည်သည် ။ သူနဲ့ ချစ်သူတွေလည်း မဟုတ်ကြဘဲနဲ့ မဏိကို အပီ နှိုက်သည် ။ အဖုတ်ကိုရော ဖင်ကိုရော နှိုက်တာ ။ သူ့လက်ချောင်းတွေက မဏိအဖုတ်ထဲ မွှေနှောက် ကစားတာမှ ရေလည်ဘဲ ..။ နို့တွေကိုလည်း ရေလည် သမသည် ။ ကိုင်ဆုပ်ညှစ်သည် ။ စို့သည် ။ ယက်သည် ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့လီးကြီးကို မဏိကို ကိုင်ခိုင်းတာပါဘဲ ။ ချစ်သူတွေ အဆင့်ကို ကျော်သွားပြီး တော်တော့်ကို ပွင့်လင်းတဲ့ လိင်ဆက်ဆံကြတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားသည် ။
တကယ်တော့ ကုဋေက ဖွင့်ပြောလာလေမလား..မျှော်ရင်း စောင့်ရင်း မဏိလည်း အပျိ ုကြီးမမ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာသည် ။ ကာမနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလည်း စာတွေ့တွေ များခဲ့ပြီးတဲ့ မဏိသည် လက်တွေ့ ဘာမှ မရှိလို့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့သည် လို့လည်း ပြောနိုင်သည် ။ အခုလို ချစ်ဦးမောင်က အပိုင်ကြမ်းလိုက်တော့ မဏိ သူ့နဲ့အတူ ကာမရေယဉ်ကြောမှာ မျောပါသွားခဲ့ရတာ ..။
ကြိုတင် မတွေးထင် ထားတဲ့ မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်ပျက်ကုန်သည် ။ သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်နယ် ကွင်းတိုက်ပေးခဲ့မိတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ မဏ ိအရမ်း ရှက်မိနေသည် ။
သူက မဏိကို အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လိုက်မပို့သေးဘဲ လူရှင်းတဲ့ ကွင်းပြင် ကွက်လပ်ကြီးတခုကို မောင်းသွားပြီး ကားထဲမှာ အပီ ကိုင်တာ နှိုက်တာ ။ အမှန်က သူက မဏိကို စပ်ယှက်ဖို့ဘဲ ။ လူမလစ်လို့ မလုပ်ဖြစ်တာ ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သူကြမ်းတာတွေကို မကြိုက်ပေမယ့် သူကိုင်တာ နှိုက်တာတွေ နို့စို့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်တွေ ခုံနေသလို ကြိုက်သလိုလို ထပ် လိုချင်သလိုလို
စိတ်တွေ ဖြစ်မိရသည် ။
ည ခုနစ်နာရီ တိတိ ...။
“ တင်းတောင်..တင်းတောင်....”
လူခေါ်ဘဲလ်အသံကြောင့် ကုဋေတိုးပွား တံခါးဆီကို လျှောက်ခဲ့သည် ။
အပြင်ဆိုင်တွေမှာဘဲ စားစားနေတာ ကြာပြီမို့ ဒီနေ့ညနေ ကိုယ့်ဖါသာ တခုခု ချက်စားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း
သူ ချက်သည် ။ အုန်းထမင်း..ကြက်သားဆီပြန်..ချဉ်ပေါင်ရွက်ဟင်းချို...။
ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ သူမျှော်နေတဲ့ သူတယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ ပျော်သွားသည် ။
တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီ မျှော်နေသူက သူ့ကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး “ အကို..အိမ်ပြောင်းတာ ပြီးသွားပြီ...ပိတောက်
ကို လွမ်းလားဟင်...” လို့ တိုးတိုးလေး မေးသည် ။
“ လွမ်းတယ် အရမ်းဘဲ...”
ပိတောက်ခင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကို ငုံခဲစုတ်ယူလိုက်သည် ။ ပိတောက်ခင်ကလည်း သူ့ကို တုံ့ပြန်စုတ်သည် ။
အကြာကြီး နမ်းစုတ်ကြပြီးမှ နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ကြသည် ။ လူချင်းတော့ မခွာကြသေးဘူး ။
“ ချစ်တယ် အကိုရယ်...ပိတောက် အကို့ကို အရမ်းချစ်မိနေတယ် ..အရမ်းချစ်မိသွားတယ်...” လို့ ပြောရင်း သူ့ပုခုံးပေါ် ခေါင်းလေး မှီချရင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားတဲ့ ပိတောက်ခင်ကို သူ ပြန်ဖက်ထားရင်း..“ အတော်ဘဲ..ကိုယ် ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ထားတယ်...စားမလား...” လို့ မေးလိုက်သည် ။
ပိတောက်ခင်က “ ဟယ် အကိုက ထမင်းဟင်း ချက်တယ် ..ဟုတ်လား...ပြ..ပြ..ကြည့်ရအောင် ဘာတွေ ဘယ်လို ချက်ထားတယ် ဆိုတာ ပိတောက် တွေ့ချင်တယ်...” လို့ ၀မ်းသာအားရ ပြောလိုက်လို့ ပိတောက်ခင်ကို
မီးဖိုခန်းထဲကို သူ ခေါ်သွားလိုက်သည် ။
“ ဟင်းမ်.....မွှေးလိုက်တာ...အုန်းထမင်းလား....”
“ ဟုတ်တယ်..ကဲ..အတူတူ စားရအောင်...”
“ အိုကေ...စားမယ်..အကို ထိုင်နေ..ပိတောက် ထမင်းပွဲ ပြင်လိုက်မယ်..”
“ ရပါတယ်..ပိတောက်ရယ်..ကိုယ် လုပ်မယ်....”
နှစ်ယောက် အတူတူ ထမင်းပွဲ ပြင်ကြတော့ ပိတောက်ခင်က “ အကိုက အရမ်းတော်တာဘဲကွာ...ထမင်းဟင်း
လည်း ကောင်းကောင်း ချက်တတ်တယ်...” လို့ ပြောတဲ့အချိန် ချစ်စရာ အမူအရာလေးနဲ့ ပိတောက်ခင်ကို သူ
နီးနီးကပ်ကပ်လေး တွေ့နေရတာ မချင့်မရဲ ဖြစ်လာပြီး ဆွဲဖက် နမ်းမိရပြန်သည် ။
“ အကိုချက်တာတွေ အရမ်းကောင်းတာဘဲ...”
ပိတောက်ခင်က ထမင်းစားနေရင်း ချီးမွမ်းလိုက်သည် ။
“ အကို...”
“ ပိတောက်....”
“ အကိုနဲ့ နေရတာ သိပ်ပျော်တာဘဲ အကိုရယ်...တိုက်ခန်း ပြောင်းပေးလိုက်တာလည်း အရမ်းကျေးဇူး တင်တယ်..ပိတောက် ဒီမှာ နေရတော့ အကို့ဆီ လာဖို့ အရမ်းနီးသွားတယ် ...”
“ ဒီညရော..ဒီမှာ အိပ်မလားဟင်..ပိတောက်...”
“ အကို့လုံခြုံရေးအတွက်ရယ်..အကို အဖေါ်ရအောင်ရယ် ပိတောက် အကိုနဲ့ အိပ်နိုင်ပါတယ်...ဒါပေမယ့်လေ..
ပိတောက် ဒီနေ့ မီးနီပြနေတယ် အကို...”
ထမင်းစားအပြီး ပိတောက်ခင်ကို မလိုင်အချိ ုမုန့် ထုတ်ကျွေးနေတုံး တံခါးဘဲလ် မြည်လာသည် ။
ပိတောက်ခင်က တံခါးဆီကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်သည် ။
“ အကို...လှိုင်းပြာဇွန် ...”
“ ဟင်...ဟုတ်လား....”
ပိတောက်ခင်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် ၀င်လာသည် ။ “ ပိတောက်ခင် ..ဆရာ ရှိလား ..”
လို့ မေးလိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူက ထမင်းစားခန်းထဲကနေ “ ရှိတယ်..လှိုင်းပြာ..လာ...လာ...” လို့ လှမ်း
ခေါ်လိုက်သည် ။
“ ထိုင်..လှိုင်းပြာ..ထမင်းစားမလား...”
“ မစားတော့ဘူး ဆရာ..စားခဲ့ပြီးပါပြီ...”
သူ ပိတောက်ခင်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး..“ ပိတောက်..သူ ဘာအရေးတကြီး ပြောချင်လဲ မသိဘူး ..ပိတောက် အခန်းမှာ ခဏသွားနေလိုက်..အကို ဖုန်းဆက်ခေါ်မယ်...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
ပိတောက်ခင်က “ ဟုတ်ကဲ့အကို...အကို လိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်..ပိတောက် အခန်းပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ နေရာ
ချထားလိုက်အုံးမယ်...” လို့ ပြန်ပြောသည် ။
ပိတောက်ခင် သူ့အခန်းက ထွက်သွားပြီးနောက် လှိုင်းပြာဇွန်ကို သူက..“ လှိုင်းပြာ...ဘာအရေးတကြီး ကိစ္စရှိလဲ...” လို့ မေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က “ ဆရာ့ကို လှိုင်းပြာ မပြီးပြတ်ဘဲ တန်းလန်းကြီး ရပ်ခဲ့ရတဲ့ကိစ္စကို ဆက်လုပ်ပေးချင်လို့ပါ....” လို့ ပြောသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန်က သူ့ဆီကို တလှမ်းချင်းလျှောက်လာသည် ။
လှိုင်းပြာဇွန် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူသိသည် ။ ရုံးခန်းမှာတုံးက လှိုင်းပြာ သူ့ကို ပုလွေကိုင်ပေးနေတုံးက ထူးခြားနဲ့ စိန်ခြယ်မဲသန့် ရောက်လာလို့ လှိုင်းပြာက သူ့ကို ပုလွေ မှုတ်ပေးတာ ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်ပစ်လိုက်ရတယ်လေ..။
“ လှိုင်းပြာ.အုန်းထမင်းနဲ့ ကြက်သားဟင်း ချက်ထားတယ်..စားပါလား...လာ...လာကြည့်...”
“ ဟင့်အင်း..လှိုင်းပြာ မစားချင်ဘူး....”
လှိုင်းပြာက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို အတင်း တိုး၀င်လာသည် ။ သူ့ကို ဖက်သည် ။ “ ဆရာ..လှိုင်းပြာကို ဆရာ သဘောကျတယ် ဆိုတာ လှိုင်းပြာသိတယ်..သိနေတယ် ...သိခဲ့တယ်..ဆရာ့အနေနဲ့ လှိုင်းပြာ
ကို ကြည့်ပြီး ရင်ခုံပေမယ့် စွဲမက်ပေမယ့် လှိုင်းပြာလို မိန်းကလေးတယောက်ကို အတည်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ဆရာ စိတ်ထိန်းပြီး ရှောင်ရှောင်နေတာ မဟုတ်လား..ဆရာ...လှိုင်းပြာလေ...
ဆရာ့ကို ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိဘဲ လှိုင်းပြာမှာ ရှိတာတွေ အားလုံးကို ပေးချင်နေတာ ..လှိုင်းပြာ လုပ်ပေးနိုင်တာတွေလည်း အကုန်လုံး လုပ်ပေးချင်တာ...သိလား.....” လို့ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေရင်း သူ့ကျောပြင်ကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ လက်သဲလေးတွေနဲ့လည်း ကုတ်ခြစ်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ နို့လုံး ထွားထွားကြီးတွေကလည်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်နေကြသည် ။
သူ့စိတ်တွေက လှိုင်းပြာရဲ့ စွင့်ကားလုံးနေတဲ့ ဖင်တုန်းကြီးတွေကို ကြည့်ကြည့်ပြီး ထန်နေခဲ့ရတာ အမှန်ပါဘဲ ။
အခုလို လူချင်း ပူးကပ် ဖက်မိနေတော့ သူ့ပေါင်ကြားက ဒုတ်က မာကျောထောင်လာသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ဖင်တုန်းအိအိကြီးတွေကိုလည်း လက်တွေက အလိုလို ပွတ်သပ်မိရတော့သည် ။
လှိုင်းပြာ ၀တ်ထားတဲ့ ထမိန်ပါးပါး အထဲမှာ ဘာမှ ခံ၀တ်မထားတာကို တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ သူ့လက်တွေက သိလိုက်သည် ။ တင်ပါးနှစ်လုံးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်နေရာက တင်ပါးနှစ်လုံးရဲ့ ကြားထဲကို သူ့လက်ချောင်းတွေ ရောက်သွားသည် ။ လှိုင်းပြာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည် ။ ခရေပွင့် တွန့်တွန့်လေးကို သူ စမ်းပွတ်လိုက်လို့ ဖြစ်မည် ။ သတိတရား လွတ်ထွက်သွားရပြီး ဒီလောက်တောင် သူ့အိမ်အထိ လာကုန်းချင်တဲ့ ကောင်မလေးကို ခရေပွင့်လေးကိုပါ ချွေပစ်လိုက်မည်လို့ ၀ုန်းကနဲ ထကြွလာတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေနဲ့ စဉ်းစားလိုက်မိသည် ။
ဒီအချိန်မှာ လှိုင်းပြာရဲ့ လက်တဖက်ကလည်း သူ့ပစ္စည်းဆီကို ရောက်နေသည် ။ ပုဆိုးပေါ်ကနေဘဲ သူ့ဒုတ်ကို ပွတ်နေသည် ။ ဒုတ်ကလည်း ဒီလောက် တောင့်တင်းစိုပြေတဲ့ မိန်းမပျိ ုယောက်ကို ဖက်ထားပြီး ဖင်တုန်းတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် နှိုက်နေကိုင်ဆုပ်နေတော့ မတောင်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ ။ အစွမ်းကုန် မာတောင့် ထောင်မတ်နေသည် ။
“ လာ..လှိုင်းပြာ...ငါ့ အိပ်ခန်းထဲကို သွားကြရအောင်....”
လှိုင်းပြာ ပျော်သွားတဲ့ ပုံဘဲ ..။ လှိုင်းပြာရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို သူ ၀င်သွားလိုက်သည် ။ “ ဟား.....ဆရာ့အိပ်ခန်းက အရမ်း သားနားတာဘဲ....” လှိုင်းပြာက အံ့သြစွာနဲ့
အိပ်ခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။
ကျယ်၀န်းတဲ့ အိပ်ခန်းကြီးအလည်မှာ သားနား ထယ်ဝါတဲ့ ကုတင်ကြီးတလုံး ရှိနေသည် ။ ကုတင်ရဲ့ အနောက်ဖက် နံရံကြီး တခုလုံးမှာ ရှိနေတဲ့ သရီးဒီ စိမ်းစိုတဲ့ တောတောင်ရှုခင်းပုံကြီးက တကယ့်ကို ပြတ်သား ကြည်လင်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဒီတောကြီးထဲမှာ ရောက်နေသလို ထင်မှတ်ရသည် ။ လှိုင်းပြာဇွန် အိပ်ခန်း ပတ်ပတ်လည်ကို ငေးမောကြည့်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကုဋေတိုးပွားက
လျော့ရည်းရည်း ထမိန်လေးကို ဖျတ်ကနဲ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး အကျၤ ီ လည်း ချွတ်လိုက် လှိုင်းပြာ လို့ ပြောလိုက်သည် ။ ထမိန်ပျော့ပါးပါးလေး ပြောင်လက်နေတဲ့ လျာထိုးခင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကွင်းလိုက်လေး ကျွတ်ကျသွားတဲ့အချိန် ၀င်းဝါတဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့ အောက်ပိုင်း အလှအပတွေကို ပြင်တွေ့လိုက်ရသည် ။ အချိ ုးကျလှပတဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ချောင်း..စွင့်ကား၀ိုင်းပြီး ခပ်ကော့ကော့ တင်စိုင်နှစ်လုံး ..တြိဂံပုံနေရာလေးက အမွှေးပါးပါးလေး ဖုံးနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးက သူ့စိတ်တွေကို တဟုန်ထိုး ထကြွသွားစေတဲ့ အချိန်မှာ လှိုင်းပြာက အပေါ်ပိုင်းက အကျၤ ီလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်တော့
ဘရာစီယာအနက်ကလေးဘဲ လှိုင်းပြာကိုယ်ပေါ်မှာ ကျန်ရှိနေတော့သည် ။ ၀င်းမွတ်တဲ့ ရင်သားစိုင်တွေက ဘရာစီယာသေးမျှင်မျှင်အောက်ထဲက အတင်းကြီးဘဲ ရုန်းကန်ထွက်ချင်နေကြသည် ။
လှိုင်းပြာက လက်နောက်ပြန်နဲ့ ဘရာစီယာ ချိတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဘရာစီယာလေးကို ဖယ်ခွာလိုက်တော့ လုံး၀န်းပြီး အဖျားနားမှာ ကော့နေတဲ့ ရင်သားတွေ ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည် ။ ရင်သီးနီညိုညိုလေး
တွေက ထင်းနေသည် ။ အိုး...လှလိုက်တဲ့ နို့တွေပါလား ...။ အင်း ပစ္စည်းကောင်းလေး ဆိုတာ သိနေတာ ကြာပေမယ့် အခုမှဘဲ အတွင်းကျကျ တွေ့ရ မြင်ရတော့တာကိုး ..။
လှိုင်းပြာက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး..“ ဆရာလည်း ချွတ်လိုက်လေ ..” လို့ ပြောလိုက်သည် ။ သူလည်း အ၀တ်တွေကို တခုပြီးတခု ချွတ်ပစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာက အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန် အတွင်းက ကန်ထွက်လာတဲ့ ထောင်နေတဲ့ လိင်တန်မာမာရှည်ရှည်ကြီးကိုလည်းတွေ့ရော...“ အို..လှလိုက်တာကွယ်..” လို့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ ရပ်နေ
တဲ့ အရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်ချလိုက်ပြီး လိင်တန်ကို လက်ကလေး နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ဆုပ်လိုက်သည် ။
“ ဆရာ..လှိုင်းပြာ စုတ်ချင်တယ်...စုတ်မယ်နော်....”
သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ခွင့်တောင်းနေတဲ့ လှိုင်းပြာကိုလည်း သူငုံ့ကြည့်နေသည် ။ တင်းမာကော့ထောင်နေတဲ့ ရင်သားစိုင်တွေက လှလွန်းနေသည် ။ “ စုတ်..လှိုင်းပြာ..နင် အစုတ်သိပ်ကောင်းတာ ငါ ရုံးခန်းမှာ စုတ်ပေးတုံးက သိပြီးပြီ...” လို့ သူပြောလိုက်တော့ လှိုင်းပြာ သဘောကျစွာနဲ့ ပြုံးလိုက်တာ တွေ့ရသည် ။ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲ ဆိုးထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ လိင်တန်ဒစ်လုံးကို ငုံတော့မယ့် ဆဲဆဲ သူက “ လှိုင်းပြာ..နေအုံး..ငါသိချင်တာလေးတွေ မေးချင်သေးတယ် ....” လို့ ပြောလိုက်တော့ လှိုင်းပြာ ပါးစပ်လေး ပွင့်ဟရက်နဲ့ မစုတ်လိုက်သေးဘဲ သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး သူ့အပြောကို
စောင့်နေသည် ။ “ နင် ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ အာသာဖြေဘူးတယ် မဟုတ်လား....” လို့ သူမေးလိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာ အရမ်း တုန်လှုပ်သွားသည် ။ “ ဟယ် ..ဆရာ ဘယ်လိုသိနေလဲ..” လို့မေးသည် ။
“ ငါ့အံဆွဲထဲမှာ ထားတဲ့ “ စတစ် ” ကို တိတ်တိတ်လေး ဖွင့်ကြည့်ပြီး အဲဒီအထဲက ပုံတွေကြောင့် နင် စိတ်တွေ တအားထသွားတာ မဟုတ်လား...” လို့ သူမေးရင်း လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားတွေကို ဆုပ်ညှစ်လိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာက ပြုံးစိစိနဲ့ “ အင်း..ဟုတ်တယ်..ဆရာ...စတစ်ထဲက ပုံတွေက တအားဟော့တာနဲ့..ဆရာကလည်း နိုင်ငံခြား သွားနေတော့ ခိခိ ..လွတ်လပ်ပြီး.....” လို့ ပြောလိုက်
သည် ။ လိင်တန်ကိုလည်း အမျိ ုး မျိ ုး ကိုင်ကစား ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်ရင်း ရင်သီးမာမာလုံးလုံးလေးတွေကို ချေနယ်မိပြီး စိတ်တွေ တအား ထကြွလာတာနဲ့“ လှိုင်းပြာ...စုတ်တော့...”လို့ ပြောလိုက်သည် ။
လှိုင်းပြာလည်း လိင်တန်ကို အသာငုံလိုက်ပြီး စုတ်ပေးသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ နှုတ်ခမ်းသား အိအိလေးတွေက သူ့လိင်တန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ငုံထားနေတဲ့အချိန်မှာ လျာလေးက လိင်တန်ထိပ်ဖူးကို တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ လူးလာခတ် ကလိပေးလိုက်တာကြောင့်..“ အင်း..အင်း...အင်း..” လို့ နုတ်ဖျားက အသံထွက်လာရတဲ့အထိ ကောင်းသွားရသည် ။ လှိုင်းပြာလည်း သူ့ဂွေးစိနှစ်လုံးကို လက်တဖက်နဲ့
ပွတ်သပ်ဆုပ်ကစားရင်း လိင်တန်တဆုံး ငုံချလိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည် ။ သူ့အမွှေးတွေနဲ့ လှိုင်းပြာ နှာခေါင်းလေး ထိကပ်နေသည် ။ အကြာကြီ လိင်တန်ကို တဆုံး ငုံထားနေသည် ။ သူက
“ စုတ်တော့..” လို့ ပြောလိုက်မှ လိင်တန်ကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ အားရပါးရ စုတ်ပေးသည် ။
လှိုင်းပြာ စိတ်ပါလက်ပါ စုတ်နေတဲ့ ပြွတ်ပြွတ် ပြွတ်ပြွတ် အသံတွေသည် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ
ကျယ်လောင်သလို ထင်ရသည် ။
လှိုင်းပြာ စုတ်နေတဲ့အချိန် သူကလည်း လိင်တန်ကို နှုတ်ခမ်းအိအိလေးတွေထဲကို ထိုးညှောင့်လိုက်သည် ။ တော်တော်ကြာကြာ အစုတ်ခံပြီးတဲ့နောက် “ တော်ပြီ ..လှိုင်းပြာ...ရပ်တော့..” လို့ သူပြောလိုက်သည် ။ “ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်အိပ်လိုက်...” လို့ သူပြောလိုက်တဲ့အတိုင်း လှိုင်းပြာက ကုတင်ပေါ်က မွေ့ရာထူထူကြီးပေါ်မှာ
ကန့်လန့်ဖြတ် ပက်လက်အိပ်ချလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့ရသည် ။ ခြေထောက်တွေကို ဘေးကို ဆွဲကားလိုက်ပြီး ပေါင်တန်တွေ ခလယ်ဂွဆုံနေရာကို သူ့ခေါင်းတိုးကပ်သွားလိုက်ပြီးလှိုင်းပြာရဲ့ အင်္ဂါစပ် အကွဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးကို နမ်းရှူလိုက်သည် ။ ညှီစို့စို့ အနံ့အသက်က သူ့ကာမရာဂစိတ်တွေကို ပိုပြီး ပြင်းထန် ထကြွစေသည် ။ သူ့လိင်တန်သည် ပိုပြီး တင်းကားကြီးမား ထွားလာသလို ထင်မှတ်ရသည် ။ “ ဆရာရယ်...ဘာလို့ နမ်းနေတာလဲ....” လို့ လှိုင်းပြာရဲ့ တုန်ခါတဲ့အသံလေးကို ကြားလိုက်ရသည် ။
အင်္ဂါစပ်ရဲ့ အပြင်နှုတ်ခမ်းကို သူ့လက်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး လျာနဲ့ ပင့်ကော်ယက်လိုက်တော့ လှိုင်းပြာရဲ့ အော်သံလေး
ကြားလိုက်ရသည် ။ လျာနဲ့ သုံးလေးချက်လောက် ယက်လိုက်ပြီး လျာကို အထဲကို ထိုးသွင်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။ “ အင့်ဟင် အကို...အား.........အီး.......အမလေး.....အာ့.....အိုးအိုး.......” လှိုင်းပြာ ထွန့်ထွန့်လူးနေသည် ။ ပေါင်ကြားမှာ ရောက်နေတဲ့ သူ့ခေါင်းကို လှိုင်းပြာက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အတင်း တွန်းသည် ။သူက လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေအောက်ကို လက်ထိုးသွင်းပြီး တင်ပါးကြီးတွေကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ထားလို့လှိုင်းပြာ ဆုတ်ပြေးလို့ မရဘူး ။ အင်္ဂါစပ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ယက်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန် လှိုင်းပြာရဲ့ အော်လိုက်တဲ့အ
သံတွေက တော်တော့်ကို ကျယ်လောင်လှသည် ။
သူ့လက်တွေက လှိုင်းပြာရဲ့ ကော့တင်းလုံးနေတဲ့ ရင်သားတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်ဆုပ်နေသည် ။ ရင်သီးမာမာလေးတွေကို ပွတ်သည် ။ “ အိုး...ဟင်း...ဆရာရယ်.....လှိုင်းပြာ ဆက် မခံနိုင်တော့ဘူး....ဆရာ့ဟာနဲ့လှိုင်းပြာကို ထည့်ပေးလိုက်ပါတော့...” လို့ လှိုင်းပြာ တောင်းခံလာသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို သူတက်လိုက်တော့ လှိုင်းပြာသည် ပေါင်တန်တွေကို အစွမ်းကုန်ဖြဲကားပေးလိုက်သည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ အရည်တွေ စိုစိုရွှပြီး အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားထူထူနှစ်ချပ် ကြားထဲကို သူ့လိင်တန်တေ့လိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာ
က “ အကြီးကြီးဘဲ..ကြောက်တယ်..” လို့ တုန်ခါတဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တာ ကြားလိုက်ရသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ အဲဒီအသံလေးက အရမ်း စိတ်ကို ကြွထစေတယ်လို့ သူထင်မိရသည် ။ လိင်တန်ထိပ်ဖူးဒစ်လုံးကြီးသည် အိစက်စိုနေတဲ့ အသားနု မိန်းမကိုယ်အတွင်းသားတွေနဲ့ ထိတွေ့သွားသည် ။
“ အိုး.....”
လှိုင်းပြာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသလို နုတ်ဖျားက အသံလေး ထွက်လာသည် ။ လိင်တန်ထိပ်ပိုင်း သည် တင်းကြပ်နေတဲ့ အ၈ၤါစပ်အခေါင်းထဲကို စပြီး ၀င်ရောက်ပြီလေ ။ သည် တင်းကြပ်တဲ့ ခံစားမှုက သူ့ကို ထပ်ပြီး ထိုးသွင်းစေသည် ။ နောက်နဲနဲဆုတ် ပြန်ဖိသွင်းလိုက်တဲ့အချိန် တင်းကြပ်စီးပိုင်စွာနဲ့ လိင်တန်သည် အတွင်းနက်နက်ကို
ထပ်မံ တိုး၀င်သွားသည် ။ ကော့ထောင်ပြီး ထွားလှတဲ့ ရင်စိုင်ကြီးတွေဆီက ရင်သီးလုံးကလေးတွေကို ဘယ်ပြီးညာ တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးရင်း လျာနဲ့ ရစ်၀ိုက်ကစားပေး နေမိသည် ။
“ အင်း...အင်း....ဟင်း....ဆရာရယ် ...”
“ ဘာဖြစ်လဲဟင်....အဆင်ပြေရဲ့လား...”
“ အင်း..ပြေတယ်....ကောင်းလို့...”
အ၈ၤါတခုထဲ နောက်အ၈ၤါတခုက ပုံမှန်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ၀င်ထွက် စပ်ယှက်နေပြီ ။ ကာမရှေ့ပြေး အရည်ကြည်ကျိချွဲတွေကြောင့် ပွတ်တိုက်မှုတွေ အဆင်ချောလို့ ခဏအတွင်း ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန်ကနေ မြန်ဆန် သွက်လက်တဲ့ဆောင့်ချက် ညှောင့်ချက်တွေအဖြစ် ကူးပြောင်းလာသည် ။
အသားချင်းထိရိုက်သံ တဖတ်ဖတ် နဲ့ တချက်တချက် အော်လိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့အသံတွေက သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ
သိသိသာသာ ကျယ်လောင်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေကို လက်တဖက်နဲ့အောက်ကနေ ပင့်ကိုင်ဆုပ်ရင်း အားနဲ့ ဆောင့်ထည့်နေသည် ။
“ အို..ကောင်း..ကောင်းတယ်....ဆရာ.....လုပ်ပါလုပ်ပါ....အိုး......ကောင်းတယ်....အိ.....အမလေး......”
လှိုင်းပြာ သူ့ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ရင်း ကော့တက်ကာ လမ်းဆုံးရောက်သွားသည် ။ သူ့တကိုယ်လုံးလည်း တုန်ခါလာပြီး တအားကောင်းတက်လာလို့ ပြီးတော့မယ် ဆိုတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ လိင်တန်ကို လှိုင်းပြာရဲ့ အ၈ၤါစပ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိပ်ဖူးဒစ်ပိုင်းကို လက်နဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သုတ်ရည် ပျစ်ပျစ်တွေ တသောသော ပန်းထွက်သွားသည် ။ ၀မ်းဘိုက်သား ဖြူဖြူလေး အပေါ်ကို သုတ်ရည် နွေးနွေးတွေ ကျလာတာကိုလှိုင်းပြာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည် ။
“ အို..ဆရာ..အများကြီးဘဲ....”
လှိုင်းပြာက သူ့ဘိုက်သား ချပ်ချပ် လေးပေါ်က သုတ်ရည်တွေကို လက်ညှိုးနဲ့ တို့ကြည့်နေသည် ။
“ ဆရာကောင်းလားဟင်..လှိုင်းပြာတော့ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ….” လို့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးရင်း သူ့ပုခုံးတဖက်ကို လာနမ်းလိုက်တဲ့ လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်စိုင်သားတလုံးကို သူ ဆုပ်ညှစ်လိုက်ပြီး..“ ကောင်းတာပေါ့..အရမ်းကောင်းတယ်...” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။
“ လှိုင်းပြာ နို့တွေကို ကြိုက်လားဟင် ...”
“ အင်း..ကြိုက်တယ်...”
“ ဆရာ့စိတ်ကြိုက် ကိုင်ပါ ဆရာရယ်...လှိုင်းပြာ တကိုယ်လုံးက ဆရာ့အတွက်...”
ရင်သားတင်းတင်းတွေက ချောမွတ်အိစက်နေသည် ။ ရင်သီးလေးတွေကို လက်မနဲ့ လက်ညှိုးသုံးပြီး ချေပေး
လိုက်တော့ လှိုင်းပြာ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးစင်းကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေ မဟတဟနဲ့ “ အင်း...အင်း...
အင်း....အင်း...” နဲ့ ညည်းနေသည် ။
“ မှောက်လိုက် ..လှိုင်းပြာ....”
သူ့အသံက တိုးပြီး ညင်သာသည် ။
လှိုင်းပြာသည် သူ့အမိန့်စကားကို တသွေမတိမ်း နားထောင်သည် ။ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း မှောက်အိပ်လိုက်သည် ။
“ လေးဖက်ထောက်လိုက် ...ဖင်တွေကို ထောင်လိုက် လှိုင်းပြာ....”
လှိုင်းပြာ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်လိုက်သည် ။
သည်လိုပုံစံ နေလိုက်တဲ့အခါ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက ပိုကြီးမား စွင့်ကားသွားသလိုဘဲ ထင်ရသည် ။
တင်ပါးကြီးတွေ ကြားက အင်္ဂါစပ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက ပြူးထွက်နေသည် ။ ထူထဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေက နဲနဲ
ပွင့်ဟနေပြီး အတွင်းသား ပန်းနုရောင် တပိုင်းတစကို သူတွေ့နေရသည် ။
အင်္ဂါစပ်နဲ့ စအိုပေါက်လေးက သူ့စိတ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထကြွစေပြီ ။
သည်နေရာတွေကို သူ့လက်ချောင်တွေက ထပ်ခါထပ်ခါ စမ်းသည် ။ ကိုင်သည် ။ ပွတ်ကြည့်နေသည် ။
သူ့လိင်တန်က ငိုက်နေရာက တစစ ထွားလာသည် ။ မာလာသည် ။ တောင်တော့မတောင်မတ်သေး ။ အရှေ့
ဆီကို ခပ်ငေါငေါကြီး ထလာနေသည် ။
“ကြိုက်လား..ဆရာ..”
“ အင်း...”
“ ဆရာ လုပ်မလား..လှိုင်းပြာ ပိုသန့်သွားအောင် ရေချိုးလိုက်ရမလား...”
“ အင်း..ချိုးချင် ချိုးလိုက်လေ...”
လှိုင်းပြာ ထပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်သွားသည် ။
တေဝါေဝါ ဖြာကျနေတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာ လှိုင်းပြာ ရေချိုးနေတဲ့အချိန် သူ ရေချိုးခန်းထဲကို လိုက်၀င်သွားလိုက်
သည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ ရင်သားကြီး နှစ်မွှာက တင်းလုံးပြီး ကော့နေကြသည် ။ သည်ရင်သားကြီးတွေက သူ့ကာမ
စိတ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထကြွစေခဲ့သလို သူလည်း စိတ်ကြိုက် ကိုင်ချေနယ်ဖတ်ခဲ့သည် ။ အခုလည်း
ရေချိုးနေတဲ့အချိန် ရင်သီးနီညိုညိုလေးတွေက တင်းထောင်နေပြီး ဆပ်ပြာပွတ်တိုက်နေတဲ့အချိန် ရင်သားစိုင်တွေ
က တုန်ခါ လှုပ်နေကြတာကို တွေ့ရလို့ စောစောက ငြိမ်းသေသွားခဲ့ရတဲ့ ကာမမီးတောက်တွေက ပြန်လည် ထ
ရှင်လာရပြန်သည် ။ လှိုင်းပြာ ရှိရာကို သူ လှမ်း၀င်သွားလိုက်မိသည် ။
လှိုင်းပြာက သူ၀င်လာတာလည်း တွေ့ရော သူမရဲ့ ရင်ထွားထွားတင်းတင်းတွေ အပေါ်ကို ဆပ်ပြာရည်ဘူးထဲက
ဆပ်ပြာရည်တွေ ညှစ်ချလိုက်ပြီး ဒီရင်သားစိုင်ကြီးတွေနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ် ပွတ်တိုက်ပေးလာသည် ။
ရင်သားအိတင်းတင်းကြီးတွေနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးတာတွေကြောင့် ရင်သီးမာမာလေးတွေက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်မိနေတာကြောင့် သူ့စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ပြန်ထကြွသွားရသည် ။
သူ့လိင်တန်လည်း တအား မတ်ထောင်ပြီး နောက်တချီ ပွဲကြမ်းဖို့ အဆင်သင့် ပြန်ဖြစ်နေပြီ ။ လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါး
ထယ်ထယ်ကြီးတွေကို အားရပါးရကို ဆုပ်နယ်မိသည် ။ သူ့လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်က တင်ပါးကြီးတွေ ကြားထဲ
က ခရေပွင့်လေးကို ပွတ်သပ်နေရင်း အထဲကို နှိုက်သည် ။
“ ကဲ..လှိုင်းပြာရေ...နောက်ထပ် တချီလောက် ဆွဲလိုက်ကြရအောင် ...”
“ ဆရာ့သဘော...လှိုင်းပြာကို ဆရာ့စိတ်ကြိုက်သာ ဆွဲ....လှိုင်းပြာ ကြိုက်တယ်....”
မျက်နှာသုတ်ပုဝါနဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ရေတွေကို သုတ်ပစ်လိုက်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်ကို တက်လိုက်ကြတဲ့အချိန် သူ့
လက်ထဲမှာ ကိုင်လာတဲ့ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီဘူးလေးကို လှိုင်းပြာ တွေ့သွားသည် ။
“ ဆရာ....လှိုင်းပြာ နောက်ပေါက်ကို ဖွင့်မလို့လားဟင်....”လို့ မေးသည် ။ သူ ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်သည် ။
“ ဘယ်လိုပုံနေပေးရမလဲဟင်..ဆရာ....”
“ စောစောကလိုဘဲ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်လိုက်...”
လှိုင်းပြာက သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်း လုပ်လိုက်သည် ။ နီညိုညို စအိုပေါက်လေးကို ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီ နဲ့သုတ်လိမ်းသလို အတွင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးသွင်း လိမ်းကျံလိုက်သည် ။ သူ့လက်ညှိုးထိပ်လေး ဖင်ပေါက်လေးထဲကို ၀င်၀င်သွားတိုင်း လှိုင်းပြာရဲ့ ကိုယ်လုံးလေး ဆတ်ကနဲ တုန်တုန်သွားသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ အကွဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးက ထင်းထင်းကြီး ပြူးထွက်နေသည် ။ ကပ်ရက်က စအိုပေါက် ခရေပွင့်
လေးကလည်း ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ သုတ်လိမ့်ထည့်ထားလို့ စိုပြောင်နေသည် ။ သူ့လက်မနဲ့ ပွတ်ချေပေးနေရင်း လက်မကို ထိုးသွင်းလိုက်သည် ။
“ အိ.....အ.....”
လက်မကို အသွင်းအထုတ်လုပ်နေတဲ့အချိန် ဒီခရေပွင့်တွင်းကြပ်ကြပ်လေးထဲကို တိုးအောင်းရတော့မယ့် ဖွားဖက်
တော်ချောင်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရှိန်တွေကြောင့် အသားကုန် မာကျောကြီးထွားလွန်းပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတာကို ခံစား တွေ့ရှိနေရသည် ။
လှိုင်းပြာရဲ့ ညည်းသံလေးနဲ့ စီးချက်ညီညီ သူ့လက်မက ဖင်ပေါက်ထဲကို ၀င်ထွက်နေသည် ။
“ လှိုင်းပြာ..”
“ ရှန်....”
“ နင် နင့်ဘဲ ဂျော်ဂျီနဲ့ ဖင်ကော လုပ်ဖူးခဲ့လား...”
“ ဟင့်အင်း ...”
“ ဒါဆို ဒါ ပထမဆုံးပေါ့..ဟုတ်လား...”
“ ဟုတ်..”
လှိုင်းပြာသည် သူ့ဆီမှာ အလုပ် ၀င်စက ရည်းစား ရှိခဲ့တာ သူသိသည် ။ လှိုင်းပြာနဲ့ ဒီဂျော်ဂျီ ဆိုတဲ့ လူကရည်းစားမက လင်မယားလို နေခဲ့ကြတာလည်း သူသိခဲ့သည် ။
ဂျော်ဂျီက နိုင်ငံခြား သငေ်္ဘာသား တယောက် ဖြစ်သည် ။ လှိုင်းပြာ ထက်သာတဲ့ သူဌေးသမီးတယောက် နဲ့ ညိသွားတော့ လှိုင်းပြာကို ဖြတ်သွားခဲ့သည် ။ လှိုင်းပြာက သူ့အနီးကပ် ၀န်ထမ်းမို့ လှိုင်းပြာ အကြောင်း သူ သိတာများသည် ။ ဂျော်ဂျီ ဖြတ်သွားတုံးကလည်း လှိုင်းပြာ အလူးအလဲ ခံရတာတွေ သူ မှတ်မိနေဆဲလေ ။
လှိုင်းပြာရဲ့ တင်ပါးကားကားကြီးတွေ အနောက်မှာ နေရာယူလိုက်ပြီး လှိုင်းပြာကို ..“ လျော့ထား...တင်းမထားနဲ့
” လို့ ပြောလိုက်ပြီး တင်ပါးကြီးတွေ ခလယ်က ဖင်ပေါက်ညိုညိုလေးထဲကို သူ့ဖွားဖက်တော်ကို တေ့လိုက်သည်။
ဖွားဖက်တော် အတန်မှာလည်း သူ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ ကျကျနန သုတ်လူးထားသည် ။ သူဖိသွင်းလိုက်တော့သူ့လိင်တန်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် အနေအထားနဲ့ တိုး၀င်သွားသည် ။ ကေ၀ိုင်ဂျယ်လီတွေ လိင်တန်မှာရော စအိုပေါက်မှာရော ကျကျနန သုတ်လိမ်းထားလို့ ဖြစ်မည် ။ လှိုင်းပြာဆီက ညည်းသံလေး ထွက်လာသည် ။
“ အိုကေလား...လှိုင်းပြာ...”
“ အင်း...”
ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက် ထိုးသွင်းသည် ။ သူ့ရဲ့ လိင်တန်သည် မတရား တင်းကြပ်နေသည် ။ လှိုင်းပြာရဲ့ စအို
ကြွက်သားတွေက လိင်တန်ကို တအားနင်း ဆုပ်ညှစ်ထားနေသည် ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်သွင်းသည် ။
“ အာ....ဟာ....အိုး....ရှီး....အင်..အင်..အင်.....အီး....”
လှိုင်းပြာရဲ့ ခရေပွင့်ထဲကို သူ့အတန်ထိုးသွင်းထားတာကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ရတာ တအားစိတ်
ကြွဖို့ကောင်းသည် ။ တင်ပါးကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သည် ။
“ ကြိုက်..ကြိုက်လားဟင်...”
“ အင်း ကြိုက်တယ်..လှိုင်းပြာ... လှိုင်းပြာရော ခံနိုင်ရဲ့လား....”
“ ဆရာ့ပစ္စည်းက သိပ်တုတ်တာဘဲ ...လှိုင်းပြာ ဖင်ပေါက် ကွဲမလား မသိဘူး....ဟင့်...”
“ မကွဲပါဘူး...”
လှိုင်းပြာရဲ့ ကြပ်တည်းလှတဲ့ ဖင်ပေါက်လေးကို လုပ်ရတာ ခဏလေးနဲ့ သူ လမ်းဆုံး ရောက်သွားရသည် ။
တင်ပါးဖြူဖြူဖွေးဖွေးကားကားကြီးတွေအပေါ်မှာ သူ့သုတ်ရည်တွေကို တဖျတ်ဖျတ် ပန်းလွှတ်ရင်း ကောင်းခြင်း
အထွဋ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းသွားရသည် ။
လှိုင်းပြာ လည်း သူ့ကို ပေးချင်တာတွေ ပေးနိုင်တာတွေ ပေးလိုက်ရလို့ ကျေနပ်သွားသည် ။ မနက်ဖန်မနက် ရုံးကို ရောက်တဲ့အခါ အထွေထွေမန်နေဂျာက လှိုင်းပြာကို ခေါ်ပြီး မေမြို့က နို့ဆီချက်စက်ရုံမှာ မန်နေဂျာ ရာထူး
နဲ့ အလုပ်ပြောင်းဖို့ ပြောတာကို လှိုင်းပြာ သိရင် ကျေနပ်မလား...မကျေနပ်ဘူးလား ဆိုတာ သူ နားထောင်ကြည့်
ရဦးမည် ။ ကျေနပ်မည်လို့ ထင်တာဘဲ ။ ဘာလို့လည်း ဆိုတော့ မေမြို့ စက်ရုံက မန်နေဂျာနေဖို့ ပေးထားတာ
က တထပ်တိုက် အကောင်းစားလေး ဖြစ်သလို ကားတစီးလည်း ရမှာ ဖြစ်သည် ။
လှိုင်းပြာ ပြန်သွားပြီးနောက် သူ ပိတောက်ခင်ရဲ့ အခန်းကို သွားလိုက်သည် ။ ပိတောက်ခင်ရဲ့ အခန်းက သူနေ
တဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ရဲ့ အောက်က အထပ်မှာမို့ ဓါတ်လှေခါးက မဆင်းတော့ဘဲ လှေခါးကဘဲ သူ ဆင်းသွားလိုက်
သည် ။
လျှပ်စစ်တံခါးခေါင်းလောင်းကို သူနှိပ်လိုက်တော့ ချက်ချင်းဆိုသလို တံခါး ပွင့်လာသည် ။
“ အကို...ခေါ်လိုက်ရောပေါ့..ပိတောက် တက်လာမှာပေါ့လို့..”
ချစ်စရာ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ပိတောက် ဖွင့်ပေးတဲ့ တံခါးကနေ အခန်းထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။ ပိတောက်
ကို ပေးထားတဲ့ အခန်းသည် အသစ်စက်စက် ။ လူမနေဘူးသေးဘူး ။ သန့်ရှင်း သစ်လွင်နေသည် ။ အနံ့အသက် ကောင်းသည် ။
အခန်းတခုလုံးကို သူ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည် ။ ဇော်ဇော်ထိုက်သည် သူမှာထားတဲ့အတိုင်း ကျကျနန ပြင်
ဆင်ထားပေးတာကို တွေ့ရသည် ။ လက်မ၇၀ တီဗီအပြားကြီး လည်း တပ်ဆင်ပေးထားသည် ။
“ အခန်း သဘောကျရဲ့လား...”
“ ကျတယ် အကို..”
“ ဒီအခန်းက ပိတောက်ကို အပိုင်ပေးတာ..”
“ ဟင်...”
ပိတောက်ခင် အံ့သြသွားသည် ။
“ လာ..ကိုယ့်ကို နဲနဲ ဇက်ကျောဆွဲပေးမလား..”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို....လာ...လာ..အိပ်ခန်းထဲ သွားရအောင်...”
ပိတောက်ခင်သည် ရှပ်အကျၤ ီ လက်တိုပါးပါးကို ၀တ်ထားသည် ။ အတွင်းမှာ ဘာမှ ခံ၀တ်မထားဘူးဆိုတာ သူ
တွေ့နေရသည် ။ ရင်သီးအရာလေးတွေက ထင်းနေသည် ။ ပိတောက်ခင် နှိပ်ပေးတာကို ခံဖို့ အိပ်ခန်းလေးထဲကို သူ၀င်လိုက်သည် ။
စန်းစန်းရီ အလုပ်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ။ အမေ့ကို ကူဖို့ လာနေပေးတဲ့ ဒေါ်လေးကို အမေ့ကို ဆေးတိုက်ဖို့
သေသေချာချာ ထပ် ပြပေး လိုက်သည် ။ အမေက ဘန်ကောက်မှာ ဆေးသွားကုရမှာမို့ စိတ်ဓါတ်နဲနဲ တက်နေပုံဘဲ ။
ဒီအချိန်မှာ စန်းစန်းရီတို့ အိမ်လေး အရှေ့ကို တောက်ပြောင် သစ်လွင်တဲ့ ကားကြီးတစီး ဆိုက်လာသည် ။
စန်းစန်းရီ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုရဲထွန်းသန်း ဆိုတဲ့ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း လူကြီး ကားပေါ်က ဆင်းလာတာကို တွေ့ရသည် ။
သူ့လက်ထဲမှာ အညိုရောင် ရုံးသုံး စက္ကူအိတ်ကြီးတအိတ် ကိုင်လာသည် ။ သူ အိမ်ဆီကို လျှောက်လာတဲ့အချိန် စန်းစန်းရီလည်း အိမ်ရှေ့ သံစကာတံခါးကို ပြေးဖွင့်သည် ။
“ မစန်းစန်းရီ..ပါ့စ်ပို့တွေ ရပြီဗျ...သဘက်ခါ ထွက်ရမယ်...”
ကိုရဲထွန်းသန်းက နိုင်ငံကူးလက်မှတ်တွေ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေနဲ့ ငွေကျပ်သုံးသိန်း စန်းစန်းရီ လက်ထဲကို ထည့်သည် ။
“ ငွေက ဘာအတွက်လဲဟင်...”
“ လိုတာလေးတွေ ၀ယ်ဖို့ပါ..ခရီးဆောင်သေတ္တာတို့ အိတ်တို့ပေါ့...”
“ ဘယ်သူက ပေးခိုင်းလိုက်တာလဲ..”
“ ကျနော့်ဘော့စ်ကပါ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ..ကိုရဲထွန်းသန်း...”
“ သဘက်ခါ မနက် ၅နာရီ ကျနော်တို့ ကားနဲ့ လာကြိုပါမယ်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
စန်းစန်းရီ ဒီနေ့ ထမင်းဗူး မပါလာဘူး ။
ညက ဘန်ကောက်ကို သွားတဲ့အခါ လိုအပ်တဲ့ လက်ဆွဲသေတ္တာ နဲ့ အိတ်အငယ်စား သွား၀ယ်တယ် ။ ပြန်လာတဲ့အချိန် အမေ့ညီမနဲ့ တူမတွေ က အမေ ဘန်ကောက်မှာ ဆေးစစ်ဆေးကုသွားမယ်လို့ သတင်းကြား
လို့ လာကြတာနဲ့ ဘာမှ နောက်တနေ့ ထမင်းဗူးထည့်ဖို့ မလုပ်နိုင်ဘူး ။
မနက်ပိုင်း အလုပ်နဲနဲ များတာနဲ့ ခါတိုင်းလို ထမင်း စောစော စားချိန် မရဘူး ။
နေ့လည် တနာရီထိုးမှ ဆိုင်အနီးအနားက တခုခု ၀ယ်စားဖို့ ဆိုင်ထဲက ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။
နံရံကပ် အမဲအူပြုတ်ဆိုင်လေးဆီက အနံ့က ေ၀့လာသည် ။
ဒီဆိုင်က နံမည်ကြီးသည် ။ လူအမြဲ ပြည့်နေတတ်သည် ။ စန်းစန်းရီ အမဲအူပြုတ် ခွက်သေးတခွက်နဲ့ ထမင်းဖြူလေးနဲ့ စားလိုက်မည် လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်လေးထဲကို ၀င်လိုက်သည် ။
ဆိုင်က ကောင်လေးကို မှာလိုက်ပြီး ခွေးခြေသေးသေးလေးတွေ ချထားတဲ့ စားပွဲလေးမှာ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန် သူ့
ဘေးကို သူနဲ့ မရှေးမနှောင်း လာထိုင်လိုက်တဲ့လူကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိသည် ။
အိုး...သူ..သူ....ဦးကုဋေ...ဘာသဘောလဲ..ငါသွားတာလာတာကိုများ ချောင်းနေရော့သလား...။
မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်တဲ့ စန်းစန်းရီကို ကုဋေတိုးပွားက “ ဟာ..စန်းစန်းရီပါလား....တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဗျာ...” လို့
နုတ်ဆက်သလို ပြောလိုက်သည် ။
ဟွန်း..သူက တိုက်ဆိုင်လို့ဘဲ လာတိုးနေသလိုလို ဟန်လုပ်နေသည် ။
သူလို ဘီလျံနာက ဒီလို လမ်းဘေးဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ လာစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..။ အလကား အပိုတွေ ..။
တနည်းအားဖြင့် စန်းစန်းရီရဲ့ မသိစိတ်မှာ သူ့ကို စိတ်၀င်စားနေလို့ ချောင်းမြောင်းနေတာကို ကျေနပ်သလို ဖြစ်
မိနေသည် ။ သို့ပေမယ့် ဒီလိုလူနဲ့ သူမနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး လို့ စန်းစန်းရီ ခေါင်းထဲမှာ သတ်မှတ်လက်ခံထားဆဲပါ ။ စန်းစန်းရီက “ ဦးကုဋေ...ဒီဆိုင်လေးမှာ စားဘူးလို့လား...” လို့ မေးလိုက်သည် ။
“ အင်း...အဲ...မစားဖူးဘူး ...”
“ ဘာစားမလဲ..အမဲအူပြုတ်နဲ့ ထမင်းဖြူ ရောင်းတာ..မှာပေးရမလား...”
“ အင်း..ဟုတ်ကဲ့...”
“ ကိုရဲထွန်းသန်း မနက်က ကျမအိမ် လာသွားတယ် ...နိုင်ငံကူးလက်မှတ်တွေနဲ့ လေယာဉ်လက်မှတ်တွေ လာပေး
သွားတယ်..အဲ..ငွေသုံးသိန်းရော...အဲဒါ ကျေးဇူးဘဲနော်..ကျမ တနေ့ ပြန်ဆပ်ပါမယ်...ကျမ ဘယ်လိုမှ မတတ်သာလို့..နောက် အမေ့သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နေလို့ အခုလို အကူယူရတာပါ....”
“ ဟုတ်ကဲ့...”
အမှန်က ကုဋေတိုးပွားက “ စန်းစန်းရီ အတွက် ဆိုရင် တသက်လုံး တာ၀န်ယူ လုပ်ပေးကိုင်ပေးချင်တာပါ စန်းစန်းရီ ” လို့ပြောလိုက်ချင်တာ ။ သို့ပေမယ့် စန်းစန်းရီရဲ့ စွာတဲ့ ပါးစပ်လေးကို သူ ကြောက်လို့ “ ဟုတ်ကဲ့..” လို့ဘဲ ပြောလိုက်တာ ။ စန်းစန်းရီနဲ့ သူ့အတွက် အမဲအူပြုတ်နဲ့ ထမင်းဖြူတွေ လာချပေးလို့ စပြီး စားဖို့ ပြင်ကြသည် ။
စန်းစန်းရီ စားရင်း သူ့ဖက်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်သည် ။
သူ စားတတ်သားဘဲ ။ နိုင်ငံကျော် သူဌေးကြီးမို့ ဒါမျိုး စားနိုင်ပါ့မလားလို့ ။
“ စန်းစန်းရီ...”
သူခေါ်လိုက်တဲ့အချိန် စန်းစန်းရီ ပါးစပ်ထဲမှာ ထမင်းလုပ် ဝါးနေတဲ့အချိန်မို့ ပြန်မထူးမိပေမယ့် သူ့ဖက်ကို လှည့်
ကြည့်လိုက်သည် ။
“ စားလို့ကောင်းတယ်နော်...”
“ ဟုတ်တယ်..ကောင်းတယ်...ကြိုက်ရဲ့လား..”
“ ကြိုက်တယ်..အရမ်းကောင်းတယ်...နောက်ကို လာစားရအောင်နော်...”
အံမယ်..အဖေါ်စပ်နေသေးတယ်...အတူတူ လာစားမယ့်သဘောတွေ လုပ်နေတယ် ။ စန်းစန်းရီလည်း သူ့ကိုဘာ
မှ ပြန်မစွာတော့ပါဘူး ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့အကူအညီကို ယူထားမိတယ် မဟုတ်လား ..။
“ မနက်ဖန် မနက်ကျရင်လေ...ကျနော့်လူတွေ စန်းစန်းရီတို့ကို လေယာဉ်ကွင်းဆင်းဖို့ လာကြိုပေးကြမယ်..ဘန်
ကောက်ကိုလည်း ကျနော့်ရုံးက ဇော်ဇော်ထိုက် ဆိုတဲ့ တယောက်က လိုက်ပို့ပေးမယ်..အစစ လုပ်ပေးကြမယ်..
စန်းစန်းရီ စိတ်အေးအေးထား...ဘာမှ မပူနဲ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့..”
စန်းစန်းရီက ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ လုပ်တော့ သူက မပေးနဲ့တော့..ကျနော် ပေးပြီးပြီ လို့ ပြောသည် ။ ဆိုင်လေးထဲက ထွက်လာတော့ “ အကုန်အဆင်ပြေမှာပါ...စန်းစန်းရီ...ဒါ ကျနော့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေ..ဘာဘဲ လိုလို တခုခု အခက်အခဲ ရှိရင် ဆက်လိုက်..” ဆိုပြီး ကပ်ပြားလေး ထုတ်ပေးသည် ။
“ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးဘဲ ...”
သူ စန်းစန်းရီကို ဆိုင်အပေါက်၀အထိ လိုက်ပို့ပေးသည် ။
“ ကျမ အလုပ်ပြန်၀င်လိုက်အုံးမယ်...”
“ ဟုတ်ပြီ...စန်းစန်းရီ...”
စန်းစန်းရီ အလုပ်ခွင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ရင်တွေ တုန်နေသည် ။ စိတ်တွေက ကယောက်ကရက် နဲ့ ။ သူ ငါ့ကို တကယ် ကြိုက်နေတာလား ..ငါ ထမင်းစား ထွက်တဲ့အချိန်ကလည်း နောက်ကျတယ် သူ ဘယ်လိုသိမလဲ..ငါ ဘယ်အချိန် ထွက်စားမယ် ဆိုတာ...ဒီနေ့ ထမင်းဗူး မထည့်လာနိုင်လို့သာ ထွက်စားတာလေ.....သူ ငါ့ကို လာစောင့်နေတာဘဲ...အခြေအနေချင်းက မိုးနဲ့မြေ ကွာခြားနေလို့ သူ့ကို မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ငြင်းဆန် ငြင်းပယ်နေရတာ..သူတို့လို ငွေတအားနင်း ချမ်းသာတဲ့ လူတွေက မိန်းမတွေ ပွေချင်တိုင်း ရှုပ်ချင်တိုင်း ပွေရှုပ် နေမှာဘဲ ဆိုပြီး ငါ မယုံတာ...။
အခုတော့ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကုဋေတိုးပွားက သူ့အပေါ် အလေးအနက်ထားတာ ဂရုစိုက်တာတွေကို စန်းစန်းရီ မြင်လာသည် ။ အမေ့ကို ဆေးစစ်ဆေးကုပေးတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိသည် ။ သူ့ဖါသာ လာပြီး ကူညီမယ် ပြောရင် လက်ခံဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ အခု လက်ခံဖြစ်သွားရတာက ဆရာဦးပေါ်လွင်က တိုက်တွန်းလို့လဲ လက်ခံဖြစ်သွားတာ ။ သူ ဆရာဦးပေါ်လွင်ကို အလုပ်တွေ ပေးတာလည်း စန်းစန်းရီ ၀မ်းသာကျေးဇူးတင်မိသည် ။
ချစ်ဦးမောင် မဏိကို အရေးတကြီး တိုင်ပင်စရာ ရှိတယ် ဆိုပြီး ချိန်းလိုက်သည် ။
လူမနေသေးတဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းလွတ်ကို ချိန်းလိုက်တာ ။
မဏိ ရောက်လာသည် ။
တွေ့တွေ့ချင်း “ လွမ်းလိုက်ရတာ မဏိရယ်...”လို့ ပြောပြီးတာနဲ့ လက်မြန်ခြေမြန် မဏိကို ဖက်ပြီး ဖူးကြွနီရဲ
တဲ့ မဏိရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းစုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် ။
ပွဲလန့်တုံး ဖျာခင်းတဲ့ ချစ်ဦးမောင်သည် အခုလည်း လက်သွက်သည် ။ မဏိလည်း သူ့ကို ပြန်တွန်းပစ်ပြီး..“ ကို
ချစ်ဦးမောင်..ဒါကဘာလဲ...” လို့ စိတ်ဆိုးတဲ့ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်သည် ။ ချစ်ဦးမောင်က “ နမ်းတာလေ..ကိုယ့်ချစ်သူ
ကို ကိုယ် မနမ်းရဘူးလား...” လို့ ညုတုတု ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်သည် ။ ချစ်ဦးမောင် ပုံစံက ဟိုးတခေတ်မှာ
ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဒီဇိုင်း စတိုင် ။
“ ကိုချစ်ဦးမောင်နဲ့ မဏိက ချစ်သူတွေ ဘယ်တုံးက ဖြစ်သွားတာလဲ....”
“ ဟင်..မဏိရယ်....ပြောရက်လိုက်တာ...”
“ ဟုတ်တယ်လေ...ကိုချစ်ဦးမောင်က မဏိကို ချစ်တယ်လို့ ဘယ်တုံးကများ ပြောခဲ့ဘူးလို့လဲ..မဏိကိုရော ပြန်
ချစ်မလားလို့ မေးဘူးခဲ့လို့လား...”
“ အို...အာ..မဏိကလည်း ကိုယ်တို့ ဟိုညက ဘယ်အခြေအနေထိတောင် ရင်းနှီးခဲ့..ဖြစ်ခဲ့...”
“ ကိုချစ်ဦးမောင်ရယ်..ရှင်က အမှုတွေနိုင်အောင် လိုက်နိုင်တဲ့ တရားရုံးချုပ်ရှေ့နေကြီးတယောက်ပါ..ခုထိ အချစ်နဲ့
ဆက်စ် ကို ခွဲခြားပြီး မသိသေးဘူးလား...”
“ ဒါ..ဒါ...ဒါပေမယ့်...”
“ ရှင်ကိုင်တာကို ခံတာနဲ့..ရှင့်ကို ပြန်ကိုင်တာနဲ့ ကျမက ရှင့်ချစ်သူ ဖြစ်သွားရောလား....”
“ မဏိရယ်..ကိုယ်က မဏိကို တဖက်သတ် ချစ်မိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ....မဏိကို ချစ်စကား မပြောရသေးပေမယ့်
ကိုယ် မဏိကို ချစ်နေတာ မဏိ သိမှာပါ....မဏိ ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်ပါကွာ...”
ချစ်ဦးမောင်က မဏိကို ဖက်လိုက်ပြီး လည်တိုင်နဲ့ ပါးတဖက်ကို နမ်းရှုံ့သည် ။
“ အို..လွှတ်..လွှတ်....မကဲနဲ့...”
ချစ်ဦးမောင်က မလွှတ်တော့ ။ အနားက တလုံးထဲ ရှိနေတဲ့ နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖါကြီးပေါ်ကို ဖက်ရက်သား ထိုင်
ချလိုက်သည် ။
မဏိရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဖိကပ် စုတ်ယူသည် ။ သူ့လက်တွေက ဟိုတနေ့ညကလိုဘဲ မြန်
ဆန်စွာနဲ့ မဏိခါးလေးကို ဖက်ထားရာကနေ တင်ပါးတွေကို ကိုင်သည် ။ ပွတ်သည် ။ မဏိရဲ့ စိတ်တွေ လှုပ်ရှား
ယိမ်းယိုင်ကုန်သည် ။ ချစ်ဦးမောင်နဲ့ ဟိုတနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရသွားသည် ။ ချစ်ဦးမောင်က
မဏိရဲ့ ပေါင်တွေ တင်ပါးတွေကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကို်င်တွယ်နေတဲ့အပြင် မဏိလက်ကလေးတဖက်ထဲကို သူ့
လိင်တန်ကြီး ထိုးထည့်ပေးပြီး ကိုင်တွယ်ခိုင်းသည် ။ ဘယ်အချိန်က သူ့ပုဆိုးက ကျွတ်ကျနေသလဲ မသိဘူး ။
သူ့လိင်တန်ကြီးက တော်တော့်ကို ရှည်လည်းရှည် ကြီးလည်း ကြီးသည် ။ မဏိ မြင်လိုက်ရတာ ရင်တသိမ့်သိမ့်
တုန်သွားရသည် ။ အားပါးပါး....တော်တော် ကြီးတာဘဲ...။
သူ့လိင်တန်ချောင်း ပူပူနွေးနွေးကြီးကို မဏိကိုင်မိရက်သားကြီး ဖြစ်နေသည် ။ လိင်တန်ကြီးက အကြောအပြိုင်းပြိုင်း
ထပြီး တုတ်တုတ်ခဲခဲကြီး ။ သူ့လျာကြီးက မဏိပါးစပ်လေးထဲ ရောက်နေသည် ။ မဏိလျာလေးကို သူ့လျာကြီးက
လိုက်တိုးေ၀့ှဆော့ကစားနေသည် ။ သူ့လက်တွေကလည်း ဘာမြန်သလဲ မမေးနဲ့ .။ မဏိ ၀တ်ထားတဲ့ အကျၤ ီ
ကို ချွတ်ပစ်သည် ။ ဘရာကို မတင်ပြီး ရင်စိုင်တွေကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်တော့သည် ။ ရင်သားစိုင်တွေ
ကို အနယ်ခံရတာ တော်တော် စိတ်ထကြွဖို့ကောင်းသည် ။ သူက ကိုင်ဆုပ်ရင်း ရင်သီးအဖုလေးတွေကိုလည်း
ပွတ်သပ်ချေနယ်သွားတာ ။ လူတကိုယ်လုံး တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်းနဲ့..။ ကြက်သီးတွေ ထလိုက်တာ အရမ်းဘဲ ။
သူ့အကိုင်အတွယ် အပွတ်အသပ်တွေမှာ မိန်းမော သာယာနေမိပြီး သူဘာလုပ်လုပ် မတားဆီးနိုင်တော့တဲ့အပြင်
သူခိုင်းတာတွေကိုပါ စိတ်အညှို့ခံနေရတဲ့ လူတယောက်လိုဘဲ လုပ်နေမိရသည် ။ သူက တိုးတိုးလေး မဏိရဲ့ အ
၀တ်အစားတွေကို တခုမကျန်အောင် ချွတ်ပစ်လိုက်ပါ လို့ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရလို့ တုန်သွားရသည် ။
နေ့ခင်းကြောင်တောင် လင်းလင်းထင်းထင်းကြီးထဲ အ၀တ်အစား အကုန် ချွတ်ပစ်ဖို့က ရှက်စရာကြီးဆလ ။ သို့
ပေမယ့် သူ့အမိန့်တွေကို မလွန်ဆန်၀န့်သလိုကြီး ဖြစ်ပြီး သူခိုင်းတာကို နားထောင်ပြီး လုပ်မိနေရသည် ။
သူ့လက်ချောင်းတွေက မဏိရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို ပွတ်ကိုင်နေသည် ။ တရွေ့ရွေ့နဲ့ ပေါင်ရင်းကို ရောက်လာသည်။
ပေါင်ကြားကို ထိုးနှိုက်ပြီး မို့ဖေါင်းဖေါင်း ဆီးခုံကြီးကို ပွတ်နေသည် ။ အကွဲကြောင်းကိုလည် ကိုင်လိုက် ပွတ်လိုက်။
အ၀တ်အစားတွေ တခုပြီးတခု ကိုယ်ပေါ်က ကွာကျကုန်သည် ။
သူ့လက်ညှိုး တုတ်တုတ်ကြီးကလည်း မဏိ အင်္ဂါစပ်အကွဲကြောင်းကို လိုင်းဆွဲနေသည် ။ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လိုင်းဆွဲ ပွတ်သပ်နေတာ ..။ လက်ညှိုး တုတ်တုတ်ကြီးက အတွင်းထဲကို တချက်တချက်
၀င်သွားသည် ။
မဏိ သူ့ရှေ့မှာ ဗလာကျင်းသွားသည် ။ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်သွားသည် ။ ရင်စိုင်ထွားထွားတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဘွားကနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ ချစ်ဦးမောင် ပါးစပ်အဟောင်းသာနဲ့ ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း အကွဲကြောင်းထဲ ထိုးနှစ်ထားတဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဆူတင်းထောင်ထနေတဲ့ ရင်သီးဖုလေးတွေဆီကို ပြောင်းလဲရောက်ရှိသွားကြသည် ။ ဖြူ၀င်းစိုပြေနေတဲ့
အချိုးအဆက် ပြေပြစ်လွန်းတဲ့ မဏိရဲ့ ကိုယ်လုံးအမိုက်စားကို ပါးစပ်က ထုတ်ဖေါ်ပြီး ချီးမွမ်းမိသည် ။
“ လှလိုက်တာ မဏိရယ်....”
ရင်သားအိအိတင်းတင်းတွေကို အငမ်းမရ ကိုင်တွယ်လိုက်သည် ။
“ အို....ကိုချစ်ဦးမောင် ....”
ဆက်ရန်