ပန်းရိုင်း ရေးသည်
ကုတင်လေးတလုံးပေါ်မှာ ငြိမ့် စောင်ခြုံပြီး နေရတယ် ။ ဖြစ်ရတဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့ ဘ၀ကြောင့် ငိုမိရတာတော့ အခါခါဘဲပေါ့ ။
ဆရာခွေး ရောက်လာပြီး ဖေါ့ဘူးနဲ့ထည့်ထားတဲ့ ထမင်းကြော် လာကျွေးတယ် ။
ရေသန့်ဘူးတဘူးလည်းပေးတယ် ။ အစာအငတ်ထားတာ ကြာခဲ့လို့ ငြိမ့်အိနြေ္ဒမဆည်နိုင်ဘဲ အငမ်းမရ
စားလိုက်မိတယ် ။
ဆရာခွေးက ငြိမ့်စားပြီးတဲ့အထိ စောင့်တယ် ။ ရေလည်း သောက်ခိုင်းတယ် ။ “ စားလို့ကောင်းလား” လို့ မေးတယ် ။
ငြိမ့်လည်း ခေါင်းညှိမ့်ပြတယ် ။
ဆရာခွေး ဗြုံးဆို ရုတ်တရက် ငြိမ့်ကိုယ်ပေါ် ခြုံထားတဲ့ စောင်စုတ်လေးကို ဆွဲဖယ်ပစ်လိုက်တယ် ။
ငြိမ့်လိုက်ဆွဲပေမယ့် မရတော့ဘူး ။ ငြိမ့်လည်း နို့တွေကို လက်နဲ့ကာသလို ပေါင်ကို စိပြီး
ဘေးတစောင်း ထိုင်လိုက်တယ် ။
ဆရာခွေးက“လုပ်မနေပါနဲ့ဟာ.....နင့်ကိုငါရေရေလည်လည်ကိုင်ပြီးပြီဘဲ...ကောင်မလေး..ဘာထူးတော့မှ
ာလဲ..ရှက်မနေပါနဲ့ ...ဟောဒီဖုန်းထဲမှာ နင့်စောက်ပတ်..နင့်ဖင်..နင့်နို့တွေ ရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေ အများကြီး
ရပြီးပြီ ...နင့်ကို ငါမေးချင်တာက နင် အလိုးခံဘူးလား..နင် အပျိုစစ်လား....ဆိုတာဘဲ....”
ငြိမ့် သူမေးတာတွေကို မဖြေပါဘူး ။
သူ မကျေနပ်ဘဲ ထပ်ထပ် မေးရင်း ဒေါသထွက်လာတယ် ။
ပါးရိုက်တယ် ။ တွန်းတယ် ။ ငြိမ့်လည်း အသားနာလာလို့ ငြိမ့်ဟာ ယောကျ်ားနဲ့ တခါမှ မကြုံ
ဖူးသေးဘူး..အပျိုအစစ်လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ ဆရာခွေး သဘောကျသွားတယ် ။ “ ယောကျ်ား လီးကော
တွေ့ဘူးလား..” လို့မေးတယ် ။ ငြိမ့် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ် ။ “ဟေ....... တွေ့ဖူးသွားအောင် နင့်ကို ပြမယ်
...” ဆိုပြီး သူ့ဘောင်းဘီက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်တော့တာဘဲ ။ ငြိမ့်လည်း မျက်နှာလွှဲနေလိုက်တော့..“
ကောင်မ...ဒီကိုကြည့်..နင့်ကို ငါ မရိုက်ချင်ဘူး...မနှိပ်စက်ချင်ဘူး...ငါ
ခိုင်းတာလုပ်......မလုပ်ရင်တော့...နင့်ကို ရိုက်နှက် နှိပ်စက်ရလိမ့်မယ်.....” လို့ အော်လိုက်တယ် ။
ငြိမ့် ကြည့်လိုက်တော့သူ့အောက်ပိုင်းမှာ ဘောင်းဘီမရှိတော့ဘူး ။ အမွှေးမဲမဲ ကြမ်းကြမ်းတွေ
အလယ်က သူ့လီးတန်ညိုညို ကြီး ကို တွေ့လိုက်၇တယ် ။
မတ်မတ်ကြီး ထောင်နေတယ် ။ လုံးပတ်တုတ်တုတ် နဲ့ ရှည်လမျောကြီး ။ ထိပ်ဖူးကြီးက
မှိုပွင့်တပွင့်လို အထစ်လုံးကြီးနဲ့ ။ ဂွေးစိကြီးနှစ်လုံးကလည်း တွဲလောင်းကြီးကျနေတယ် ။
“ ကြည့်..သေသေချာချာ ကြည့်....ဒါ နင်တို့ စောက်ပတ်တွေကို လိုးတဲ့ ယောကျ်ားလီးချောင်း..ကဲ..
ကိုင်ကြည့်စမ်း...အို..ကိုင်ဆို ကိုင်စမ်း...သေသေချာချာ ဆုပ်ထား.....ထိပ်ခေါင်းကို ပွတ်ပေး.....အဲ....ဟုတ်
ပြီ.....ကိုင်....ဒါကြီးက နင့်စောက်ပတ်ထဲ လိုးဆောင့်မယ့်ဟာကြီး.....နင်တို့ကို အရသာပေးမယ့် လီး......”
ငြိမ့်လည်း ဆရာခွေးရဲ့ လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ဖျစ်ညှစ်ပေးနေရတယ် ။ ထိပ်ဖူးကြီးကို သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း
ပွတ်ပေးတော့ လီးတန်ကြီး ပိုပို ကြီးမား ထွားကြိုင်းလာတယ် ။ ထိပ်က အပေါက်လေးကလည်း
အရည်ကြည် ပျစ်ချွဲချွဲလေးတွေ ထွက်ကျ ယိုစီးလာတယ် ။
ငြိမ့်လည်း ဆရာခွေးရဲ့ လီးကြီးကို ကိုင်ဆော့ကစားပေးနေရတဲ့အချိန် တကိုယ်လုံး တုန်ရီပြီး ကာမ
စိတ်တွေ ထကြွနိုးကြွလာနေတယ် ။ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ရဲ့ ထိတွေ့မှုတွေက ငြိမ့်ကိုယ်တွေကို အပြောင်း
အလဲတွေ ဖြစ်လာစေတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ဟာ အရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျှံလာတယ် ။ သည်လီးကြီး
နဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို ထိုးထည့်တာကို ခံချင်လာရတယ် ။ လီးကြီးရဲ့ အနံ့စူးစူး ချဉ်စုတ်စော်ကြီးက ငြိမ့်
ရဲ့ စိတ်တွေကို ပိုနိုးထစေသလိုဘဲ ။
ဆရာခွေးရဲ့ လက်တဖက်က ငြိမ့် စောက်ဖုတ်ကို ဆွပေးနေတယ် ။ စောက်စိကို ချေပေးနေတောက ငြိမ့်
တအား ဖီလင်တွေ တက်လာရတယ် ။
“ နင်က ယောကျ်ားနဲ့ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ကောင်မ ဖြစ်နေတယ်..နင့်ကို အာရပ်သူဌေးကြီးတွေ ဖြစ်ဖြစ်
ဂရိသူဌေးတွေကို ဖြစ်ဖြစ် ရောင်းတဲ့အခါ သူတို့က စောက်ပတ်ကိုသာ မလိုးဖူးသေးတဲ့ ပက်ကင် လို
ချင်တာ..နင့်လို ရှက်ခွေနေတဲ့ဟာကို အားရမှာ မဟုတ်ဖူး..ဒါကြောင့်ငါက နင့်ကို အတွေ့အကြုံတွေ
ရှိသွားအောင် လုပ်ပေးနေတာ....ငါ လုပ်ပေးနေတာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား....”
ငြိမ့်လည်း သူ့ကို ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်တယ် ။ မပြရင် သူ ပါးပိတ်ရိုက်နေမယ် မဟုတ်လား ။
ဆရာခွေးက ငြိမ့် ဖင်တွေကိုလည်း ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်တယ် ။ ဆုပ်နယ်တယ် ။ ဖျတ်ဆို ဖင်ကြားထဲ
လက်သွင်းလိုက်ပြီး စအိုပေါက်ကို ကလိပြန်တယ် ။
“ တော်...တော်ပါတော့ရှင်.....တောင်းပန်ပါတယ် ...” လို့ ငြိမ့် ပြောလိုက်မိတယ် ။
ဆရာခွေးက “ ဘာလဲ..နင် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တာလား....” လို့ အော်လိုက်တယ် ။
“ မဟုတ်ပါဘူး....”
“ အေး...ငါ့လီးကို နင် စုတ်စမ်းဟာ....လီးရဲ့ အရသာ ဘယ်လို ရှိတယ်ဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်..”
ငြိမ့် ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပြီး အနောက်ကို ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ် ။
ဆရာခွေး က သူ့လီးတန်ကြီးကို အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငြိမ့် အနားကို တိုးကပ်လာတယ် ။ ငြိမ့်
လည်း အနောက်ကို ဆုတ်ရင်း နံရံနဲ့ကျောနဲ့ ထိကပ်နေပြီ ။ ဆက် ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး ။
ကိုယ်ထည်မှာ အကြောတွေ ထင်းထင်းကြီး ထောင်ထနေတဲ့ ထိပ်ဖူးပြဲကားကား နဲ့ လီးကြီး ပါးစပ်နား
ကို တိုးကပ်ပေးနေပြီ ။
ထိပ်ဖူးနီနီနဲ့ အတန်ချောင်းကြီးကို အတင်း စုတ်ခိုင်းနေပြီ ။
ငြိမ့် နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ် ။
“ ငြိမ့် ...”
“ ရှင်...”
ကိုနေလူမင်းရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် ငြိမ့် ရဲ့ အတိတ်ဆီကို သတိရမြင်ယောင်နေတာတွေ ပျောက်ကွယ် ရပ်
တန့်သွားရတယ် ။
“ ဟင်..ငြိမ့် ငိုနေတယ် ...ငြိမ့် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဟာတွေကို ပြန်မစဉ်းစားပါနဲ့တော့..ကျနော့်ကိုတောင် ဌာန
အကြီးအကဲက ငြိမ့် ကြုံဆုံခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက သူတို့သိချင်နေတဲ့ ဒေါက်တာအလီ တို့လို လူတွေ အ
ကြောင်းကို သိချင်တာကြောင့် ကျနော့်ကို မေးပေးစေချင်တယ် ..ကျနော်က ငြိမ့် ဒါတွေကို ပြန်စဉ်းစား
ရင် အခုလိုဘဲ စိတ်ထိခိုက်လိမ့်မယ် ဆိုတာကို သဘောပေါက်လို့ ဘာမှ မမေးသေးတာပါ ..လတ်တ
လော ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းအိပ်ပြီး အနားယူလိုက်ပါအုံး ...”
“ ဟုတ်ကဲ့...ကိုနေလူမင်း...”
ကိုနေလူမင်းက မစဉ်းစားဖို့ ပြောပေမယ့် ငြိမ့်ကတော့ ဆရာခွေး ဆိုတဲ့ ဘိန်းစားပုံနဲ့ လူကုန်ကူး
ဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင်ကောင်ကြီးကို ဘယ်လိုမှ မေ့ဖျောက်လို့ မရနိုင်ဘူး ။
ဆရာခွေး က ငြိမ့်ကို ကာမပညာတွေ သင်ကြားပေးတဲ့ ပြသပေးခဲ့တဲ့ လက်ဦးဆရာ တယောက်မို့ပါ ။
သူတို့ရဲ့ အဖမ်းကို မခံရခင်အထိ ငြိမ့်မှာ ကာမ အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ပါဘူး ။ ရိုးရိုးအေးအေး ပညာသင်
ခဲ့ပြီး ရည်းစားချစ်သူလည်း မထားခဲ့ဖြစ်ဘဲ ကျောင်းပြီးတဲ့နောက် ထမင်းဆိုင် မုန့်ဆိုင်တွေ မှာ ဦးစီး
လုပ်ခဲ့ရင်း အလုပ်များခဲ့သူတယောက်ပါ ။ ဆရာခွေးနဲ့ကျမှ အရှက်ကုန်ခဲ့ရတယ် ။ နှိပ်စက်မှာကို အ
ရမ်း ကြောက်တာကြောင့် သူခိုင်းတာတွေကို လုပ်ခဲ့ရပြီး သူလုပ်တာတွေကိုလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ခံခဲ့
ရတယ် မဟုတ်လား ။
ဆရာခွေးက ငြိမ့်ရဲ့ ကာမခလုပ်တွေကို တခုပြီး တခု နှိပ်ဖွင့်ခဲ့တဲ့လူကြီး...။
ဆရာခွေး ကျင့်ပေးလိုက်တာကြောင့် အာရပ်ကုလားသူဌေးကြီးဆီကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ငြိမ့်အတွက်
သိပ် မခဲယဉ်းတော့ ။ ခုနှစ်လွှာအက သဘောမျိုး ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို တလွှာချင်း ချွတ်ပြပြီး
အသုံးတော်ခံရတဲ့ ဘ၀ကို ငြိမ့် ရောက်သွားခဲ့ရတယ် ။
အာရပ်ကုလားသူဌေးကြီးက ငွေနဲ့ပေါက် ၀ယ်ထားတဲ့ အင်္ဂလိပ်မလေးတွေ ပြင်သစ်မလေးတွေကို စပ်
ယှက်တာတွေကိုလည်း ငြိမ့် မြင်ခဲ့ရတယ် ။ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်ဖို့ ကိုနေလူမင်းတို့နဲ့ ရယ်စရာ
ဟာသ ရုပ်ရှင်ကားတွေကို တီဗီမှာ ထိုင်ကြည့်လိုက်တယ် ။ ညနေပိုင်း ရောက်တော့အိမ်ထဲမှာချည်း
နေနေရတာကြောင့် အိမ်အနောက်ဖက် မြက်ခင်းနဲ့ တောအုပ်လေး အစပ်မှာ ငြိမ့်တို့
လမ်းလျှောက်ဖြစ်တယ် ။
စစ်စိလီယာနဲ့ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်လုံခြုံရေးကို အရမ်း သတိထား ဂရုစိုက်ကြတာ တွေ့ရတယ် ။ သူတို့
၀တ်ထားတဲ့ အကျၤ ီပွပွတွေ အောက်ထဲမှာ သေနတ်တွေ ဆောင်ထားကြတာ ငြိမ့် သတိထားမိတယ် ။
နေလူမင်း အိမ် ပတ်ပတ်လည်မှာ လူ ဒါမှမဟုတ် တိရစ္ဆာန် ကပ်လာရင် မီးတွေ
လင်းလာမယ့်မိုးရှင်းဆင်ဆာ မီးစလောင်းတွေ လိုက်တပ်ဆင်ထားလိုက်သလို အိမ်
တံခါးမှာ အသံမြည်လာမယ့် Alarm တွေ သော့တွေ ထပ် တပ်ဆင်တယ် ။ ညဖက် လူ အိမ်နား
ကပ်လာရင် မိုးရှင်းဆင်ဆာမီးတွေက ထလင်းလာမယ် ။ Alarmတွေ ထမြည်လာမယ် ။
ည တော်တော် ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ငြိမ့် အိပ်လို့ မပျော်ဘူး ။
ညနေက ရေချိုးတဲ့အချိန် ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ ဆပ်ပြာမွှေးရည်နဲ့ ပွတ်တိုက်တော့ ကာမခလုပ်တွေ ဖြစ်တဲ့
ရင်သီးလေးတွေ နဲ့ ပေါင်ဂွဆုံ အင်္ဂါစပ်က မိန်းမကိုယ် အဖုတ်ဆီက ရသာဖူး အစိလေးတွေကို ထိမိခိုက်
မိတော့ ငြိမ့်ရဲ့စိတ်တွေ ထကြွလာရတယ် ။
ဆရာခွေးကြောင့် ငြိမ့် အာသာဖြေတတ်သွားခဲ့ရတယ် ။ ရသာဖူး အစိလေးကို ဖိဖိချေပွတ်မိရတယ် ။
အဆုံးစွန်ကို တက်လှမ်းပြီးတဲ့နောက် ငြိမ့် အိပ်ပျော်သွားရတယ် ။
ဧည့်ခန်းဆိုဖါမှာ လက်တော့ ကွန်ပြူတာလေးနဲ့ ရှိနေတဲ့ နေလူမင်းလည်း ရုံးချုပ်
က သူ့ လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် စင်သီယာဘလက်ခ် ရဲ့ အီးမေးလ်ကို တွေ့လို့ ဖွင့်ဖတ်နေတယ် ။
စင်သီယာဘလက်ခ်က ငြိမ့်ရဲ့ အမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မာဖီးယားခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့သား ဖရက်ဒီတို့ဖက်
က မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်လာတဲ့ ငြိမ့် ဘယ်မှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သိချင်နေကြတယ် ဆိုတဲ့အ
ကြောင်း အသွင်ယူစုံစမ်းနေတဲ့ စုံထောက်အရာရှိတယောက်ဆီက လှို့၀ှက် သတင်းပို့တာကို ရတယ်
လို့ ပြောပြတယ် ။ ငြိမ့်ကို လိုက်ရှာပြီး နုတ်ပိတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နိုင်တယ်လို့ ပြောပြတယ် ။
စင်သီယာဘလက်ခ်က ငြိမ့်လုံခြုံရေး အတွက် လူအင်အား ထပ်လိုတယ် ဆိုရင် ဘော့စ် ကို တင်ပြဖို့
လည်း ပြောတယ် ။
စင်စီယာဘလက်ခ်က “ နေ..မင်းကို အရမ်း သတိရတယ်ကွာ...ငါ အလုပ်သစ်တခု လုပ်နေတာ ပါ့တာနာ
အသစ်က အသက် ၆၀နီးပါး အဖိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်..မင်းနဲ့တုံးကလို ရင်ခုံစရာလေးတွေ ဘာမှ မရှိဘူး ..
မင်းကို လွမ်းမိတယ်..တတ်နိုင်ရင် ငါ မင်းဆီကို လိုက်လာချင်တယ်...” လို့ စာတိုလေး ပို့ထားတယ် ။
နေလူမင်းလည်း ဟိုတုံးက စင်သီယာနဲ့ အလုပ် အတူတူ လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ကာလတွေက အဖြစ်အပျက်လေး
တွေကို ပြန်ပြီး သတိရ မြင်ယောင်မိသွားရတယ် ။
စင်သီယာနဲ့ လင်မယား အယောင်ဆောင်ပြီး ဖလော်ရေဒါက ကမ်းခြေဟိုတယ်တွေမှာ တည်းခိုပြီး စုံစမ်း
ထောက်လှမ်းခဲ့ဘူးတယ် ။ တောနက်ထဲကိုလည်း နှစ်ယောက် တတွဲ သွားခဲ့ဖူးတယ် ။ စင်သီယာရဲ့
လှပကျော့ရှင်းတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အကြိမ်ကြိမ် အ၀တ်မပါဘဲ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဘူးတယ်။ စင်သီယာ့ကို
သူ သဘောကျခဲ့ပေမယ့် အဲဒီတုံးက စင်သီယာမှာက ဂတိပေးထားတဲ့ လက်ထပ်ရမယ့်လူ ရှိနေတယ် ။
အခုတော့ စင်သီယာရဲ့ ချစ်သူ တိုက်လေယာဉ်မှူး သောမတ်စ်လည်း တိုက်ပွဲမှာ ကျသွားပြီ ။ စင်သီယာ
လည်း ရည်းစားချစ်သူ မရှိတော့ဘူး ။ ဒါပေမယ့် နေလူမင်း က အမှတ်မထင် ကြုံဆုံလိုက်ရတဲ့ မြန်မာ
မလေး ငြိမ့်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ငြိမ့်အပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်မိသွားတာကြောင့် ငြိမ့်ကိုဘဲ
အမှုကိစ္စပြီးရင် ချစ်ခွင့်တောင်းရမလား..စင်သီယာကိုဘဲ ချစ်ခွင့်တောင်းရမလား ေ၀ခွဲလို့ မရဘဲ ဖြစ်နေ
တယ် ။
နေလူမင်း အတွေးလွန်နေတယ် ။ သည်အခိုက် အိပ်ခန်းထဲက ငြိမ့်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်၇တယ် ။
နေလူမင်း ဆိုဖါပေါ် တင်ထားတဲ့ သူ့ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဖျတ်ကနဲ ကောက်ဆွဲပြီး ငြိမ့်အခန်းထဲကို ပြေး
၀င်သွားလိုက်တယ် ။
ငြိမ့်အခန်းကို လူ၀င်ပြီလို့ နေလူမင်း အထစ်ချ တွက်ထားတာကြောင့် ပစ္စတိုကို ထိုးချိန်ရင်း အခန်းထဲကို
ပြေး၀င်သွားလိုက်သည် ။ သို့ပေမယ့် ငြိမ့်ရဲ့ အိပ်ခန်းလေးထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေပါဘူး ။
ငြိမ့်တယောက် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး အိပ်မောကျနေတယ် ။ စောစောက အော်လိုက်တာက
ငြိမ့် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။
လုံခြုံရေးအတွက်သာ အခုလို မိန်းမပျိုတယောက်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို အချိန်မတော်ကြီး ၀င်သွားရတာ ဖြစ်
တယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ ထမိန်လေးက ခါးအလည်နေရမှာ လုံးထွေးပြီး စုနေတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်း
တခုလုံး ဗလာကျင်းနေတယ် ။
၀မ်းပျင်ဖြူဖြူလေး..ပေါင်တန်ရှည်သွယ်သွယ်နှစ်ဖက်နဲ့ ပေါင်ဂွဆုံနေရာက မို့ဖေါင်းတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို
နီးနီးကပ်ကပ် တွေ့လိုက်၇တယ် ။ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရသလို ငြိမ့်ရဲ့ အလှအပ မြင်ကွင်း
ဆီကနေ မျက်လုံးမခွာမိဘူး ။ အမွှေးနုနုလေးတွေ ရှိနေတဲ့ ဆီးခုံမို့မို့ကြီးကနေ အောက်ဖက်က အကွဲ
ကြောင်း နီညိုညိုကြီးက နှုတ်ခမ်းသားထူထူနှစ်ဖတ်နဲ့ အရမ်းကို ကြည့်လို့ လှနေတယ် ။
တော်တော်လေး ကြာအောင် ငေးမောကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်တခု ချပြီး နေလူမင်း ငြိမ့်ရဲ့ အိပ်
ခန်းထဲက ထွက်ခဲ့လိုက်ပါတယ် ။
“ နေ..... ….ငြိမ့် ဘာဖြစ်သလဲ....”
စိစစ်လီယာ အမ်ပီဖိုက် စက်သေနတ်လေး ကိုင်ပြီး ထွက်လာ မေးလာတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ အခန်းပြင်မှာ စိစစ်
လီယာနဲ့ ဆုံကြတယ် ။
“ ငြိမ့် အိပ်မက် မက်တာပါ...” လို့ သူ စိစစ်လီယာကို ပြောပြလိုက်သည် ။ စိစစ်လီယာက “ ငြိမ့် ကြုံဆုံ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာတွေက တော်တော်
ဆိုးဝါးခဲ့တော့ ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့..နေ...” လို့ ပြောရင်း သူ့သေနတ်က လုံခြုံရေး ခလုပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်တယ် ။
နေလူမင်းလည်း အိပ်ယာက ထပြေး ထွက်လာတဲ့ စိစစ်လီယာရဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ည၀တ် အကျၤ ီကနေ နို့
လှလှကြီးတွေကို အတိုင်းသား မြင်နေရတာကို ငေးကြည့်မိလိုက်ရပြန်တယ် ..။ စိစစ်လီယာလည်း နေလူမင်း သူ့နို့ကြီးတွေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်
ဆိုတာကို တွေ့သွားတယ် ။
နေလူမင်းက “ စိစစ်လီယာ..မင်းကို ငါ ဝါရှင်တန်ကနေ ရတဲ့ သတင်း ရှယ်လုပ်ရအုံးမယ် ...ထောင်ထဲရောက်နေတဲ့ ဖရက်ဒီက သူ့ကို ထောင်၀င်စာ
လာတွေ့တဲ့ သူတို့ ဂိုဏ်းက ကောင်ကို သက်သေငြိမ့်ဘယ်မှာ ရှိနေသလဲ ဆိုတာကို မေးတယ် လို့ သိရတယ်...ငြိမ့်ကို လက်စတုန်း နုတ်ပိတ်ဖို့
လိုက်ရှာချင်တဲ့သဘော ရှိနေတယ် တဲ့...” လို့ ပြောပြလိုက်တော့ စိစစ်လီယာကလည်း “ ငါတို့ ယူအက်စ်မာရှယ်ဌာန ကလည်း ဒီလိုဘဲ
သတင်းရထားတယ်...ငါတို့ ဌာနကတော့ ဒီလိုသက်သေတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတာ ကြာနေပါပြီ...
အတွေ့အကြုံက များနေပြီ...သူတို့ နုတ်ပိတ်ချင်ပေမယ့် တကယ်တော့လည်း မလွယ်လှပါဘူး ...နေ …. ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ မင်းတို့က အမြဲ
သတိရှိနေတာဘဲ..လာခဲ့ရင်လည်း ဆော်ထည့်လိုက်တာပေါ့ကွာ....” လို့ ပြန်ပြောတယ် ။
ဆူဖြိုး လုံး၀န်းတဲ့ စိစစ်လီယာရဲ့ စနေနှစ်ခိုင်က သူ့ကို ဖမ်းစား နေတယ် ။ ဒီနို့ထွားထွား နှစ်လုံးကို သူ
မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး ။ မျက်လုံးတွေက ဒီဟာကြီး နှစ်လုံးဆီကို မကြာခဏ ရောက်ရောက်သွားတယ် ။
“ ကဲနေ..ငါ ပြန်အိပ်လိုက်ဦးမယ်....ဆီးယူး..မနက်ကျ တွေ့မယ်...” လို့ စိစစ်လီယာက နေလူမင်းကို
နုတ်ဆက်ပြီး သူ့အခန်းဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ် ။ စိစစ်လီယာရဲ့ နောက်ပိုင်းကို နေလူမင်း
ကြည့်မိလိုက်တယ် ။ ထွာဆိုင်ခါးလေးရဲ့ အောက်က စွင့်ကားနေတဲ့ တင်ပါးလှလှကြီးတွေက
လမ်းလျှောက်သွားတကြအခါ တုန်ခါလှုပ်ရမ်း နေကြတယ် ။ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ။
နေလူမင်း ၀ှူးကနဲ သက်ပြင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို ခုထိ သူ့မျက်လုံးထဲ
မြင်ယောင်နေမိတုံးဘဲ ။
ရန်ကုန်မြို့
ကမာရွတ်မြို့နယ် တနေရာက သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ရဲ့ ဆိုင် ။
သိမ့် မမငြိမ့် မသေဘဲ အသက်ရှင် ရက် ရှိနေသေးတဲ့အပြင် ဘေးလွတ်လုံခြုံတဲ့ ကိုနေလူမင်းတို့ အဖွဲ့
တွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရောက်နေရတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ အများကြီး စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ် ။
အိမ့်လည်း ဒီလိုဘဲ ။ မမငြိမ့် ပြန်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာ သိရလို့ အိမ့်တယောက် အဲ့အချိန်က စပြီး အ
ရမ်းကို ပျော်သွားတာ သိမ့်တွေ့ရတယ် ။ မမငြိမ့်ပျောက်သွားခါစက အမှုလိုက်ခဲ့တဲ့ စီအိုင်ဒီက ရဲအုပ်
ကိုဗလကျော်ထင်လည်း သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ဆီကို ချောင်းပေါက်မတတ် လာလာလည်နေတယ် ။ မမငြိမ့်
ယူအက်စ်ကနေ ဖုန်းဆက်တဲ့နေ့က သူရှိနေတယ် ။ သူကလည်း မမငြိမ့်ကို လူဆိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
မေးခွန်းတွေ မေးနေတာ သိမ့်တို့ ကြားရတယ် ။
ကိုဗလကျော်ထင် လာလာနေတာ သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ကို သဘောရိုး ခင်မင်လို့ မဟုတ်ဘဲ သိမ့် နဲ့ အိမ့်
တို့ထဲက တယောက်ကို သူ ကြိုက်နေလို့ ဆိုတာကိုတော့ သိမ့် သိတယ် ။
သူလာတိုင်လည်း သိမ့်နဲ့ အိမ့်အတွက် လက်ဆောင်လေးတွေ အမြဲ ယူလာပေးတတ်တယ် ..။ ဒီနေ့
အိမ့်က သူ့ငယ်သူငယ်ချင်း တယောက်က ဖိတ်တဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို သွားတာကြောင့် ဆိုင်ကို သိမ့် ပိတ်
ရတယ် ။ ခါတိုင်းရက်တွေမှာတော့ ညီအမနှစ်ယောက် အတူတူ ဆိုင်သိမ်းတယ် ။ ပိတ်တယ် ။ ဒီနေ့
ဆိုင်သိမ်းတဲ့အချိန် အလုပ်သမားတွေ အားလုံးလည်း ပြန်ကုန်ကြလို့ သိမ့် တယောက်ထဲ
တံခါးပိတ်တော့မယ့် အချိန် ကိုဗလကျော်ထင် ရောက်လာတယ် ။
“ ဟင်..ကိုဗလ....ဒီနေ့ ရောက်လာတာ နောက်ကျတယ်..သိမ့်တို့ ဆိုင်တောင် သိမ်းပြီးနေပြီ...ပြီးတော့
အိမ့်လည်း မရှိဘူး...သူ့သူငယ်ချင်း ဘတ်ဒေးပါတီ သွားလိုက်တယ်....”
“ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ..ဆိုင်သိမ်းပြီးလည်း ကိုယ်နဲ့ သိမ့် ဆိုင်တဆိုင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး တခုခုစားရင်း
စကားပြောကြတာပေါ့....”
“ အိမ့်လည်း မပါဘူးလေ...သူက ကိုဗလနဲ့ တခုခု စားတယ်လို့ ကြားရင် သူ့ကို မကျွေးရကောင်းလား
အပြစ်တင်နေအုံးမှာ....”
သိမ့်က အိမ့်မပါလို့ ဆိုပြီး အကြောင်းပြပြီး ငြင်းမလို့ ကြံစည်တာ ။
“ အိမ့်မပါတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့...”
“ အို့..ဘာလို့လဲ...”
“ ကိုယ်က သိမ့်တယောက်ထဲကို စကား ပြောချင်တာ...”
“ ဘုရားရေ....”
“ ဟုတ်တယ်..သိမ့်..ကိုယ် ပြောချင်တာတွေ ရင်နဲ့ အပြည့် ရှိနေတယ်...”
“ ခဏနော်..ဒါဆို သိမ့် ဆိုင်တံခါး ပိတ်လိုက်အုံးမယ်...”
သိမ့်က ဆိုင်အပြင်ကို ထွက်ပြီး ဆိုင်တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တယ် ။
ကိုဗလကျော်ထင်က သိမ့်ကို အင်းလျားလမ်း လမ်းသွယ်လေးထဲက ဟက်ပီး ဆိုတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို
ခေါ်သွားပါတယ် ။ သိမ့်ကို စားစရာ သောက်စရာတွေ မျိုးစုံ မှာကျွေးတယ် ။ ကိုဗလကျော်ထင်က ဒီဇိုင်းက ရဲအရာရှိတယောက်နဲ့ မတူဘဲ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်တယောက် ပုံစံပေါက်နေတယ် ။ သိမ့်ကိုလည်း အရမ်း အလိုလိုက် ဂရုစိုက်တာဘဲ ။
ပြီးတော့ သူ သိမ့်ကို ချစ်နေတယ် ဆိုတာကို ဖွင့်ပြောတယ် ။ သိမ့်လည်း သူ ဒီလောက် ချောင်းပေါက်အောင် အမြဲ ခဏခဏ လာလာနေကထဲက သိမ့်နဲ့ အိမ့် နှစ်ယောက်ထဲက တယောက်ယောက်ကို ချစ်နေလိမ့်မယ် ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိပါတယ် ။ သိမ့်က ဘယ်လို သဘောထားသလဲ တဲ့ ။ သိမ့်က မမငြိမ့် ပြန်ရောက်ပါစေအုံး..သိမ့် အဲဒီအခါကျမှ ပြောပါရစေလို့ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။သိမ့်ကတော့ အပျိုကြီး မမငြိမ့် အမြဲတမ်း ပြောနေကျ စကားဖြစ်တဲ့ “ ယောကျ်ားတွေကို မယုံကြစမ်းနဲ့ ညီမတို့..ယောကျ်ားတွေက မရခင်တော့ ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး ဖူးဖူးမှုတ်ထားကြပေမယ့် ရပြီးတဲ့ အခါကျရင် ခြေနဲ့ချနင်းတတ်ကြတယ်..” ဆိုတာကို သတိရမိတယ် ။
ပြောတိုင်း ယုံတဲ့ အစားထဲမှာ သိမ့်မပါဘူးလေ ။ စောင့်ကြည့်ရအုံးမှာပေါ့ ။
သူက မမငြိမ့်ကို ဖမ်းခေါ်သွားတဲ့ လူကုန်ကူးဂိုဏ်းက လူဆိုးတွေကို သူ လိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မကြာခင်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မယ် လို့ သိမ့်ကို ပြောပြတယ် ။ မမငြိမ့်နဲ့ ဖုန်းပြောရတုံးက မမငြိမ့်ကို လူဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးကြည့်ခဲ့တော့ မမငြိမ့်က သိသမျှ ပြောပြခဲ့တာကြောင့် လူဆိုးခေါင်းဆောင်ကို လိုက်လံစုံစမ်းတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး ထိရောက်ကြောင်းပြောပြတယ် ။
ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တရုတ်ပြည်နယ်စပ်ကို သူ မကြာခင် ခရီးထွက်ရမယ် ဆိုတာကိုလည်း သိမ့်ကို ပြောပြသည် ..။
သိမ့်ကို သူ အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးတယ် ။ ခရီးထွက်တာကနေ ပြန်လာမှ သိမ့်နဲ့ ထပ်တွေ့ကြမယ် လို့နုတ်ဆက်ရင်း ပြန်သွားတယ် ။ သိမ့် တကယ်လည်း ကိုဗလကို ပြန်ချစ်သင့် မချစ်သင့် သေသေချာချာစဉ်းစားအုံးမှာပါ ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် ညီမလေး အိမ့်ကို ကိုဗလကျော်ထင်က ချစ်စကားပြောတဲ့အကြောင်း ပြန်ပြောပြလိုက်တယ် ။ အိမ့်က သိပ်စိတ်မ၀င်စားပါဘူး ။ သူက သူ့ကျောင်း
နေဖက် နောင်နောင်ရဲ ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ကြွေနေတာ ။
ငြိမ့် အိပ်မက်တွေ မကောင်းဘူး ။
ကြောက်လန့်တကြား အော်မိတာတွေကြောင့် လန့်နိုးလာတော့ ချွေးတွေ ပြန်နေတယ် ။အဲကွန်းစက်
လဲ ရပ်များနေလားမသိဘူး ။ ပူလောင်နေသလို ခံစားရတယ် ။ ထထိုင်လိုက်တော့ ရေဆာသလိုလို ခံ
စားရလို့ အိပ်ရာဘေးမှာ ရေများ ရှိမလား ရှာမိတယ် ။
ရေခဲသေတ္တာ ရှိတဲ့ မီးဖိုခန်းဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အချိန် ဧည့်ခန်းက ဆိုဖါပေါ်မှာ ပက်လက် အိပ်နေတဲ့ ကိုနေလူမင်းကို တွေ့လိုက်တယ် ။ ကိုနေလူမင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတယ် ။ သူ့နဘေးမှာ ပြောင်းခပ်ရှည်ရှည် သေနတ်တလက်ကို ချထားတာလည်း တွေ့ရတယ် ။
ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေအေးအေး တပုလင်းကို ထုတ်ကာ မော့သောက်လိုက်ရင်း အရိပ်လိုဘဲ နောက်က
ကပ်ပါလိုက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေကို ကြောက်လန့်နေမိတယ် ။ အိပ်မက်မက်တာက ငြိမ့်ကို လူကြမ်းလူဆိုးတွေ နှိပ်စက်တာတွေ ။
ဆရာခွေးကို ခဏခဏ ပြန်မက်တယ် ။ မက္ကာအိုက သူဌေးကြီးကို ပြန်မက်တယ် ။ ဒါတွေကို ပြန်မမြင်ယောင်ချင်တော့ဘူး ။ ခေါင်းထဲက အပြီးအပိုင် ထုတ်ပစ်ချင်နေပြီ ။ မိန်းမတယောက် အနေနဲ့
အရှက်ကုန်ခဲ့ရတာ ။ ကြုံခဲ့ရတာ ။ ပေါင်တွေ ဖြဲပြခဲ့ရတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရတာ ။
ငြိမ့်ရဲ့ အိပ်မက်ထဲကို ခဏခဏ လာလည်နေတဲ့ ဆရာခွေး ။ တကယ့် လူဆိုးကြီး ။ တဏှာကောင်
ကြီး ။ ငြိမ့်ကို အနိုင်အထက်လုပ်ခဲ့တဲ့ မုဒိန်းကောင်ကြီး ။ သူ့လီးကြီးရဲ့ ခါးသက်သက် အရသာ ချဉ်
စုတ်စုတ် အနံ့ကြီးကို ငြိမ့် ခုထိ သတိရနေတုံးဘဲ ။
လီးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ လီးဆိုတာကို ပြန်မြင်ယောင် သတိရတော့ သဘာ၀စိ်က်က ထကြွလာ
တယ် ။ ဒီလို လိင်စိတ် ထကြွအောင် ဆရာခွေးဆိုတဲ့လူကြီးက ငြိမ့်ကို ဆွပေးကျင့်ပေးခဲ့တာ ။ အခု
ကိုနေလူမင်းတို့ ငြိမ့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့အချိန် ငြိမ့် ဒီစိတ်တွေ ပြန်ပေါ်လာတယ် ။ ကိုနေလူ
မင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ထိတွေ့ ဆက်ဆံတော့ ငြိမ့် စိတ်တွေ လာတယ် ။ သူက ငြိမ့်စိတ်တွေကို လှုပ်
စားစေတဲ့ ယောကျ်ား တယောက် ။ သူ့ရုပ်ကို တွေ့ရတာနဲ့ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်တဲ့ ယောကျ်ား တယောက်လို့ ထင်မိရတယ် ။ သူ့ကို ငြိမ့် ရင်ခုံမိတယ် ။
ဗလကျော်ထင် နယ်စပ်မြို့လေးကို ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီ ။
ငြိမ့် ပြောပြတဲ့ ဆရာခွေးဆိုတာကို သူ စုံစမ်းတယ် ။
ဒီနယ်မြေက လူမိုက်ဆိုတဲ့ အကွီး ဆိုတဲ့ တရုတ်လူမျိုး တယောက်ကို ဗလကျော်ထင် ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ် ။ အကွီးနဲ့ ဆရာခွေး ဆိုတဲ့ ငတိ အဆက်အသွယ် ရှိတယ် လို့ လူတယောက်က သတင်းပေးလိုက်လို့ ။
အကွီးကို သူ တည်းခိုနေတဲ့ အိမ်ခန်းလေးကို ခေါ်လာခဲ့တယ် ။
အကွီးက စစချင်း နဲနဲ ထောင်တယ် ။ အမောက်ထောင်ပြ အစွယ်ဖြဲပြချင်တယ် ။ ဗလကျော်ထင်လည်းလက်သွက်တယ် ။ အကွီးရဲ့ ကျောတာကို မခံဘူး ။ အကွီးကိုတော့ တိုက်ရိုက် မနှိပ်ဘူး ။ မဆော်ဘူး ။ အကွီးကို ကြိမ်ကုလားထိုင်ပုလေးမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကြိမ်ကုလားထိုင်ကိုဘဲ
အားနဲ့ ပိတ်ပိတ်ကန်တာ ။ အကွီး ကြမ်းပေါ်ကို ခဏခဏ ပြုတ်ကျရတယ် ။ တော်တော် လန့်သွားတယ် ။ ဗလကျော်ထင် ပုံစံက တကယ်ဆော်မယ့်ပုံပေါက်နေတယ် ။ အကွီး အသား အနာမခံတော့ဘူး ။
ဗလကျော်ထင် သိချင်တာတွေကို အကွီး ပြောပြတယ် ။
“ မင်း..ဆရာခွေး ကို သိလား....”
“ သိတယ်...”
“ မင်းနဲ့ ဆရာတပည့်လား...”
“ မဟုတ်ဘူး...သူက တခြား အုပ်စု....”
“ သူ့အကြောင်း မင်း သိသမျှ ပြောပြစမ်း....”
အကွီးက ရေသန့်တဘူးလောက် တိုက်ပါဗျာ လို့ တောင်း တယ် ။ ပြီးတော့ ဆရာခွေးအကြောင်း သူသိသမျှ ဗလကျော်ထင်ကို ပြောပြတယ် ။
ဘိန်းစားတယောက်လို ပိန်သေးသေး ခါးကိုင်းကိုင်းနဲ့ဆရာခွေးရဲ့ တကယ့်နံမည်က ဈေးခွေး ...တဲ့ ။
ဈေးခွေးက အရင်က လမ်းဘေး လူမိုက် တယောက်ပါ ။ လက်ရဲဇက်ရဲ ထိုးခုတ် သတ်ဖြတ်ရဲတဲ့ လူမိုက်က မိန်းကလေးတွေကို ဖါဇာတ်သွင်းတဲ့
အလုပ်ကို လုပ်ရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဝါရင့်လာပြီး တပည့်တွေ မွေးပြီး ဆရာကြီးတယောက် ဖြစ်လာတာ ။ သေနတ်တွေ ဘာတွေ ကိုင်နိုင်လာတဲ့
လူမိုက် အကြီးစား ဖြစ်လာတယ် ။
တရုတ်ပြည်ဖက်ကမ်းမှာ သူ အနေများတယ် ။ မိန်းကလေးတွေကို မြန်မာပြည် အနှံ့ကနေ လိုက်ဖမ်းခေါ်လာကြတဲ့ သူ့အဖွဲ့တွေက
လှမ်းခေါ်ရင်တော့ မြန်မာပြည်ဖက်ကမ်းကို သူ ပြန်တယ် ။
ဖမ်းလာတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သေသေချာချာ စိစစ်ရွေးတယ် ။ ဈေးကောင်းရနိုင်မယ် ထင်တာကို နိုင်ငံခြားကို ပို့တယ် ။ သိပ်ပြီး လူကြိုက်မယ်
မထင်တဲ့ ရွက်ကြမ်းရေကြို အဆင့် ဆိုရင်တော့ တရုတ်ပြည်ထဲမှာဘဲ ရောင်းစားလိုက်တယ် ။
ဈေးခွေးက ငယ်ငယ်တုံးကဘဲ ဈေးထဲမှာ မိဘစွန့့်ပစ်တာ ခံရတဲ့ ကလေး အနေနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတယ် ။
ခပ်ရိုင်းရိုင်း ငါးစိမ်းသည်မကြီးတယောက်က ဈေးထဲမှာ ကောက်ရလို့ ဆိုပြီး ဈေးခွေးလို့ သူ့ကို နံမည်ပေးခဲ့တယ် ။ ဈေးခွေး အခုတော့ ဆရာခွေး ဖြစ်နေပြီ ။ သူ့လက်အောက်မှာ ငယ်သားတွေ အများကြီးဘဲ ။ ပီပီပြင်ပြင် မိုက်ပြတော့ ရက်စက်ပြတော့ သူ့ကို တပည့်တွေက ကြောက်ကြတယ် ။
“ အခု ဆရာခွေး ဘယ်မှာလဲ...”
ဗလကျော်ထင်က အကွီးကို မေးလိုက်တယ် ။
အကွီးက မပြောရင် သူ့ကို ဗလကျော်ထင် ကောင်းကောင်း နှိပ်စက်အုံးမယ် ဆိုတာ သဘောပေါက်တာကြောင့် ဈေးခွေး ( ခေါ် ) ဆရာခွေး ဘယ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာကို ဗလကျော်ထင်ကို ပြောပြတယ် ။
ဈေးခွေးကို ဗလကျော်ထင် လိုက်ပြီ ။ လုကုန်ကူးတိုက်ဖျက်ရေး အဖွဲ့၀င် တယောက် အနေနဲ့ ပေးအပ်တဲ့ တာ၀န်၀တ္တရားကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင် ချင်တာထက် သိမ့်ရဲ့ အမ ငြိမ့်ကို ဖမ်းဆီးပြီး နိုင်ငံခြားကို ရောင်းစားခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာကို ဖမ်းပြချင်လို့လား ဆိုတာကိုတော့ ဗလကျော်ထင် ကိုယ်တိုင်ဘဲ သိလိမ့်မယ် ။
ဈေးခွေးကို ဖမ်းနိုင်တယ် ဆိုတာကို ပြလိုက်ရင် သိမ့်တို့ ညီအမသုံးယောက်က သူ့ကို ဟီးရိုး လူစွမ်းကောင်းကြီး တယောက်လို အထင်ကြီးသွားကြမယ်လို့ ဗလကျော်ထင် ထင်နေတယ် ။ ဈေးခွေး ရှိနေတဲ့ တရုတ်နိုင်ငံထဲက မြို့ကလေးကို ဗလကျော်ထင် လိုက်သွားလိုက်တယ် ။ ဈေးခွေးကို မသိနိုင်တဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ စောင့်ကြည့်တယ် ။
ဈေးခွေး ထမင်းဆိုင်ထဲမှာ နေ့လည်စာ စားရင်း လူတယောက်ကို စောင့်နေတယ် ။ မြန်မာပြည်ဖက်က လာမယ့် အဆက်အသွယ် ။ သူ ခေါ်လာမယ့်
မိန်းကလေးတွေကို ဈေးခွေး ရောင်းစားတာတွေ ရောင်းစား ဖါဇာတ်သွင်းတာတွေ သွင်း ပြီးရင် ဒီနယ်မြေကနေ ခြေရာဖျောက်တော့မယ် ။ ဒီအလုပ်ကို
စွန့်လွှတ်မယ်လို့ သူ စဉ်းစားတာ မဟုတ်ပါဘူး ။
သူ စားကျက်ပြောင်းတာ ။ ကုလားနယ်စပ် ထိုင်း နယ်စပ်တွေမှာလည်း သူ ကျင်လည် ခဲ့ပြီးပြီ ။ သူ ဒီတခါ ပြောင်းမယ့် စားကျက်က မန္တလေး ။ မြန်မာပြည်ရဲ့ ဗဟိုချက်မ လမ်းဆုံ မြို့တော်ကြီးမှာ လုပ်စားစရာ အကွက်တွေ ဂွင်တွေက များတယ် ။ သူ့လူတွေလည်း ရှိတယ် ။ နံမည်တမျိ ုးနဲ့ဂွင်သစ်ပြောင်းပြီး လှုပ်ရှားမယ် ။ ဈေးခွေး ရောက်နေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ထဲမှာ ဗလကျော်ထင် ရှိနေတယ် ။ ဈေးခွေး ပုံစံက လူတယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတဲ့ပုံစံ ဆိုတာ ဗလကျော်ထင် သိနေတယ် ။ ဈေးခွေး ဆိုင်၀ကို မျှော်ကြည့်နေတယ် ။
ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာတော့ ဆိုင်ထဲကို လူတယောက် ၀င်လာတယ် ။ ဈေးခွေးရဲ့ စားပွဲမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်တာကို တွေ့ရတယ် ။ ဈေးခွေး က သူ့ဆီကို ရောက်လာတဲ့ ချိန်းထားတဲ့ လူကို “ ခင်ဗျား တော်တော် နောက်ကျတယ် ဆိုတာကို သိတယ်နော်..ကျုပ်က အချိန်ကို လေးစားတယ်...ချိန်းထားရင် တိတိကျကျ လာမှ ကြိုက်တယ် ” လို့ မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ် ။ ဒီလူရဲ့ နံမည်က “ ကျောက်ကြီးမောင် ” ..။
ကျောက်သမား ကျောက်ပွဲစား တယောက် ။
ကျောက်ကြီးမောင်က ဈေးခွေးတို့ လိုင်းဖက်ကို ပြောင်းလာတာ ။ ကျောက်ကြီးမောင်က ဈေးခွေးကို ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်လိုက်တယ် ။ “ ဆောရီးပါ ဆရာခွေး....တောင်းပန်ပါတယ်..နောက်ကို မဖြစ်စေရပါဘူး...” ဈေးခွေးက “ အိုကေလေ...ကုန်တွေ တပါတည်း ပါလာပြီလား..ကိုကြီးမောင်..” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ ကျောက်ကြီးမောင်က “ ဟား....ပါခဲ့ပါတယ် ဆရာခွေးရယ်....လမ်းခရီးမှာလည်း ပြိုင် “ ရိုက် ” ထားခဲ့လို့ အစစ အဆင်ပြေ လျောလျူ ခဲ့တယ်....ဒီတခါ ဆရာခွေး သဘောကျမှာပါ...တကယ့် လက်ရွေးစင်ကလေးတွေ ချည်းဘဲ ပါလာခဲ့တယ်..”
လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုက်တယ် ။
“ ဟားဟားဟား....ကုန်တွေ စစ်ကြရအောင်..ကိုကြီးမောင်..အခု ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ....” လို့ ဈေးခွေးက သဘောကျ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ ကျောက်ကြီးမောင် ကို “ ကိုကြီးမောင်..ခင်ဗျား ဘာစားမလဲ...စားလေ...” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ ကျော်ကြီးမောင်က “ မစားတော့ဘူး ဆရာခွေး..ကျနော် စားခဲ့ပြီးပြီ.....ကုန်တွေက ဆရာခွေးရဲ့ တပည့် ကျင်းလုံ ရဲ့ မြေတိုက်မှာ...” လို့ ပြန်ဖြေတာကို ဈေးခွေး သဘောကျသွားတယ် ။ သူက ပါလာတဲ့စော်လေးတွေကို ကြည့်ချင်လှပြီလေ ။
“ ဒါဆို သွားစို့..”
ဈေးခွေး စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးလေးကို လှမ်းခေါ်ပြီး ကျသင့်ငွေကို ရှင်းလိုက်တယ် ။
ဈေးခွေးနဲ့ ကျောက်ကြီးမောင် မြန်မာပြည်ဖက်ခြမ်းကို ထွက်သွားကြတဲ့အချိန် ဗလကျော်ထင် သူတို့ အနောက်ကနေ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတယ် ။
ကြယ်ခေါင်က ကျင်းလုံရဲ့ မြေတိုက် ။
ကျကျနန ဆောက်ထားတဲ့ မြေတိုက်ခန်းကြီးထဲမှာ မြန်မာပြည် အရပ်ရပ်က အဓမ္မ ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်လာတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတွေ ရှိနေတယ် ။ မြေတိုက်ခန်းက မိန်းကလေးတွေကို ဖမ်းလာတဲ့အခါ လှောင်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ဆောက်ထားတာမို့ အခန်းလေးတွေ အများကြီး ကန့်ထားတယ် ။ အခန်းငယ်လေးတွေထဲမှာ မိန်းမပျိုလေးတွေကို သီးခြား တယောက်ချင်း လှောင်ထားတာ ။ အိမ်ပိုင်ရှင် ကျင်းလုံက ဒါတွေ လုပ်ကိုင်စားနေတာ ကြာပြီ ။ ကျင်းလုံက အရင်က ဖါခေါင်း တယောက် ဖြစ်တယ် ။ ဈေးခွေးနဲ့ ပေါင်းမိပြီး လူကုန်ကူးတဲ့ အလုပ်ကို ဇောက်ချပြီး လုပ်နေတဲ့ကောင် ။
ကျင်းလုံ ကျောက်ကြီးမောင် ခေါ်လာတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို တယောက်ချင်း လိုက်ကြည့်နေတယ် ။ များသောအားဖြင့် ရည်းစားလိုတွဲ အရက် နဲ့ မူးယစ်ဆေး မူးအောင် တိုက်ပြီး ဖမ်းခေါ်လာတာတွေ များတယ် ။ ထူးထူးခြားခြား ချောလှတာ ဆိုလို့ တယောက်ဘဲ ပါတယ် ။ သာမန် ရွက်ကြမ်းရေကြိုတွေဘဲ များတယ် ။
ထူးထူးခြားခြား မိုက်နေတဲ့ စော်လေးကို ကျင်းလုံ စိတ်၀င်စားနေတယ် ။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ အခန်းထဲကို ၀င်လိုက်တယ် ။ အခန်းထောင့်မှာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေး သူ့ကို ကြေက်ရွံနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်နေတာကို ကျင်းလုံ သဘောကျနေတယ် ။
“ သိပ်ကြောက်နေလား....ချာတိတ်....”
ကောင်မလေးက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး ။ ခေါင်းလေး ငုံ့ထားပြီး တုန်နေတယ် ။
“ မေးရင် ဖြေ..ချာတိတ်..မင်း အသား နာမှ မကြောက်ဖူးလား.....မင်းနံမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲ...ချာတိတ်.....”
“ လဲ့၀န်းဖြာ.....”
“ အသက်....”
“ ၁၉ နှစ် ...”
“ မင်း..ယောကျ်ားနဲ့ လိုးဖူးလား....”
ကောင်မလေး ခေါင်း ခါပြတယ် ။
“ ရည်းစားကော ရှိလား..”
ကောင်မလေး ခေါင်း ခါပြတယ် ။
ကျင်းလုံ သဘောကျလွန်းလို့ တကိကိနဲ့ ရယ်တာ အရမ်းဘဲ ။
“ ဒါဆို အပျို စစ်စစ်လေး ပေါ့ ..ဟုတ်လား......”
ကောင်မလေး ပြန်မဖြေဘူး ။
“ မေးတာကို ဖြေလေ....နင် အပျိုစစ်လားလို့ ငါမေးနေတယ်.....”
ကောင်မလေး ခေါင်းညှိမ့်ပြတယ် ။ ချောလည်းချော ကိုယ်လုံးလည်း တောင့်..အပျိုကလည်း စစ် ဆိုတော့ ဈေးကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းလေး ဖြစ်ပြီပေါ့ ။
အင်း...ဘာမှလည်း ထူးတာ မဟုတ်ဘဲ တချို့လူတွေကလည်း ဘယ်သူမှ မစားသေးတာကိုမှ ဦးဦးဖျားဖျား စားချင်ကြတယ်....အင်းလေ..ဒီလို
လူတွေ ကြောင့်လည်း ငါတို့ ငွေပို ရနေတာပေါ့...။
ကျင်းလုံ ကောင်မလေးရဲ့ ကိုယ်လုံး ဘယ်လောက် လှသလဲ သေသေချာချာ တွေ့ချင် သိချင်လို့ ကောင်မလေးကို မတ်တပ်ထ ရပ်ခိုင်းလိုက်တယ် ။
ကောင်မလေး က ကားကော့နေတဲ့ တင်ပါးတွေ နဲ့ ရင်မို့မို့ကလည်း ခပ်ထွားထွား...။
တကယ့်ကို မိုက်တဲ့ စော်လေး ။ အသားလေးကလည်း ၀င်းဖြူနေတယ် ။
ကျင်းလုံ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတဲ့ အချိန် အပေါ်ထပ်က ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ဆရာခွေးတို့ ရောက်ပြီ ။ သူ့တပည့်တယောက်ကို
အပေါ်မှာ သူ ထားထားတယ် ။ ဆရာခွေးတို့ လာရင် တံခါး ဖွင့်ပေးဖို့ ။
ကျောက်ကြီးမောင်က “ လဲ့၀န်းဖြာ ”လေးကို ဈေးခွေးကို ပြတယ် ။
ဈေးခွေး ကြွေသွားတယ် ။ ဖြုန်သွားဖျားသွားတယ် ။ လဲ့၀န်းဖြာဆိုတဲ့ ကလေးမ လှလွန်းလို့ ။
ဟိုတလောက တရုတ်ပြည်ထဲကနေ ဖြတ်ပြီး မက္ကာအိုကို ရောင်းစားလိုက်တဲ့ “ ငြိမ့် ”ဆိုတဲ့ ကောင်မ
လေး လိုဘဲ ချောတဲ့ လှတဲ့ တောင့်တဲ့ ဟာလေး မို့ ဈေးခွေး ( ခေါ် ) ဆရာခွေး အရမ်းသဘောကျ
သွားတာ ။
ကျင်းလုံကို တရုတ်ဘာသာ စကားနဲ့ လဲ့၀န်းဖြာလေး ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားတွေကို ဖယ်ချွတ်ဖို့
အမိန့်ပေးလိုက်တယ် ။ ကျင်းလုံကလည်း ဒီကောင်မလေးရဲ့ သဘာ၀ အလှအပတွေကို မြင်ချင်တွေ့ချင်
နေတာ ဆိုတော့ ဆရာခွေးလည်း ခိုင်းလိုက်ရော လဲ့၀န်းဖြာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို တဗျိဗျိနဲ့
ဆွဲဖြဲ ပစ်တော့တာဘဲ ။
တရုတ်သိုင်းကားထဲက သိုင်းသမားတယောက်လို ကြွက်သားတွေ ဖုထစ်ကြွနေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင် ကျင်း
လုံရဲ့ ခွန်အားဗလကို လဲ့၀န်းဖြာ ဆိုတဲ့ နုနယ်တဲ့ ကောင်မလေးက မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး ။
ကိုယ်တုံးလုံးလေး ဖြစ်သွားရတယ် ။
ကြောက်လန့်ပြီး ရှက်ပြီး ငိုကြွေးနေတဲ့ လဲ့၀န်းဖြာကို ဆရာခွေး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတယ် ။
ကောင်မလေးက ရင်သားစိုင်တွေကို လက်နဲ့ ဖုံးဖိကာကွယ်ထားနေတယ် ။ ကျင်းလုံက နွားတွေ ကြက်
တွေ ရောင်းတဲ့အခါ ကြည့်သလို ကြည့်နေတဲ့ ဆရာခွေး မြင်သာအောင် လဲ့၀န်းဖြာလေးကို ဆံပင်က
နေ ဆွဲကိုင်ပြီး လှည့်ပြလိုက်တယ် ။ စွင့်ကားပြီး ထယ်ဝါလှတဲ့ တင်ပါးအိအိကြီးတွေကို ဆရာခွေး သ
ဘောကျသွားတယ် ။
“ ကျန်းမာရေးကတော့ တကယ်ကောင်းတာဘဲကွ....ကျင်းလုံ....”
“ ဟုတ်တယ်.ဆရာခွေး..သူ့နံမည်က လဲ့၀န်းဖြာ..အပျို စစ်စစ် တဲ့..ဟဲ....ဟဲ....ဘယ်ဘဲနဲ့မှ ဟိုဟာ မလုပ်
ရသေးဘူး..ဆရာခွေး....” လို့ ကျင်းလုံက ပေါင်စေ့ပြီး ရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်တန်တွေကို သူ့
ခြေထောက်တွေနဲ့ တွန်းပြီး ခွဲလိုက်တယ် ။
မို့ဖေါင်းတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ အင်္ဂါစပ် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆရာခွေး သဘောကျသွားတယ် ။ ငြိမ့်တုံးက
လိုဘဲ ။ ငြိမ့်ဟာ တကယ့်ကို စောက်ဖုတ်လှတဲ့ ကောင်မ ...။
တတ်နိုင်ရင် ငြိမ့်ကို ဆရာခွေး ရောင်းမစားဘဲ မယားလေး အဖြစ် သိမ်းပိုက်ထားလိုက်ချင်တာ ။
ငြိမ့်ကို အပျိူစင် အနေနဲ့ ရောင်းစားချင်လို့သာ ဆရာခွေး မလိုးလိုက်ဘဲ အောင့်အည်းနေခဲ့တာ ။
ငြိမ့်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို သူ ရေရေလည်လည် ယက်ခဲ့တယ် ။ ငြိမ့်ကိုလည်း သူ့လီးကြီိးကို စုတ်ခိုင်း
ယက်ခိုင်းခဲ့တယ် ။ အခုလောက်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ ငြိမ့်လေး ဖါ ဖြစ်နေပြီလား မသိဘူး ။ ကုလားတွေ
ဒုတ်ကြီးကြီးနဲ့ မတ်စ်ဖွင့်နေပြီလား မသိဘူး ။
လဲ့၀န်းဖြာလေးကို ငြိမ့်တုံးကလိုဘဲ ဇာတ်သွင်းပေးဖို့ ကျင့်ပေးဖို့ ဆရာခွေး သီးသန့် အခန်း တခန်းကို
ရွှေ့ခိုင်းလိုက်တယ် ။
ဗလကျော်ထင် မှန်ပြောင်းနဲ့ ဆရာခွေးတို့ ၀င်သွားတဲ့ အိမ်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ် ။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ဆရာ
ခွေးတို့ရဲ့ “ ရောင်းကုန်ပစ္စည်း ” တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဗလကျော်ထင် ခန့်မှန်းမိတယ် ။ နယ်မြေခံရဲ
ကို သူသိပ်မယုံလို့ များသောအားဖြင့် စုံစမ်းစရာတွေကို သူကိုယ်တိုင်ဘဲ စုံစမ်းတယ် ။ နယ်မြေခံရဲ ဆား
ပုလင်းတွေကို မေးလိုက် ခါမှ တခါထဲ တဖက်ကို တပ်လှန့်သတင်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ ။
အမေရိကန်နိုင်ငံ
ဝါရှင်တန် ပြည်နယ်
လောင်းဗြူး မြို့လေး တနေရာ ...။
တနေ့တနေ့ အိမ်ထဲမှာဘဲ နေရလို့ ငြိမ့် ငြီးငွေ့လာတယ် ။
သူတယောက်ဘဲလား ။ မဟုတ်ဘူး ။ နေလူမင်းနဲ့ စစ်စီလီယာတို့လည်း ငြိမ့်လိုဘဲ ပျင်းလာတယ် ။
ငြီးငွေ့လာကြတယ် ။
ညနေပိုင်းမှာ မြစ်ကမ်း နဖူးမှာ ကိုနေလူမင်းနဲ့ လမ်းထွက်လျှောက်ကြတယ် ။
ငြိမ့်က ကိုလူနေမင်းကို ရည်းစား ချစ်သူ ရှိသလားလို့ စပ်စုလိုက်တယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငယ်ငယ်က
တော့ ရှိခဲ့တယ် ..နောက်ပိုင်းမှာတော့..အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်တော့ တိတိပပ မရှိဘူးလို့ ပြောလို့
ငြိမ့်က ခဏတဖြုတ် တခါတလေတော့ ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ် ။
ကိုနေလူမင်းက “ ချစ်သူ ဖြစ်သွားလောက်အောင် မဟုတ်ပေမယ့် ချစ်သူ ဖြစ်တော့မလိုလို အတွဲလိုလို
ကြုံဆုံခဲ့တယ်လို့ ပြောချင်တာပါ ” လို့ ရယ်ပြီး ရှင်းပြတယ် ။
“ ငြိမ့်တို့ ဘယ်လောက် ကြာကြာ နေကြရဦးမှာလဲ ကိုနေလူမင်းရယ်....” လို့ ငြိမ့်က မေးလိုက်တော့
ကိုနေလူမင်းက “ ကျနော်လဲ အတိအကျတော့ မသိဘူး..ငြိမ့်..” လို့ ဖြေတယ် ။
ငြိမ့် မြန်မာပြည်ကို ပြန်ချင်လှပြီ ။
ညီမလေးတွေနဲ့ အရင်တုံးကလိုဘဲ ပြန်နေပြီး ဆိုင်လေး ပြန်လုပ်ချင်ပြီ ။
စိစစ်လီယာက နေလူမင်းကို ပီဇာ ၀ယ်စားကြရအောင် လို့ အဖေါ်စပ်တယ် ။ နေလူမင်းက အိုကေလေ...
ဖုန်းအော်ဒါတော့ မမှာဘူးနော်..ဒါက ဌာနရဲ့ စည်းကမ်းချက် အရ ဖုန်းအော်ဒါ မှာ မစားဖို့ စည်းမျဉ်း ရှစ်
အရ ပြောတာပါ..မင်းစားချင်ရင် ငါ ထွက် ၀ယ်ပေးမယ်.....” လို့ ပြောလိုက်တော့ စိစစ်လီယာက “ ငါ
နားလည်ပါတယ်...နေရယ်..မင်း ထွက်၀ယ်လိုက်ဖို့ ပြောတာပါ....” လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။
နေလူမင်း ပီဇာ ထွက်၀ယ်တယ် ။
လောင်းဗြူးမြို့လေးက သေးသေးလေး ။ နံမည်ကြီး ပီဇာဆိုင် မရှိဘူး ။ “ Kray Kray Pizza ” ဆိုတဲ့
မိန်းမစိတ်ပေါက်နေတဲ့ ယောကျ်ားတယောက် ဖွင့်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် ပေါက်စလေးဘဲ ရှိနေတယ် ။
အရပ်ခြောက်ပေကျော် ပိန်ပါးပါး..ကပ္ပလီ အခြောက် က သူ့ဆိုင်မှာ ပီဇာ လာ၀ယ်တဲ့ နေလူမင်းကို
ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး “ အူးလာလား.....အိုး...ဟူး........ကြိုက်သွားပြီ.....” လို့ တကိုယ်လုံး ခါရမ်းပြီး
ပြောလိုက်တယ် ။ “ ကရေး ကရေး ဆိုတာ ငါ့နံမည်.....ဆိုင်ကို ငါပိုင်တာ ….ဒီမင်းအတွက် ရှယ်
လုပ်ပေးမယ်...မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ခင်မိတယ် ...မင်းကို ပိုက်ဆံလည်း မယူဘူး...” လို့ ညုတုတုနဲ့
ပြောလိုက်တယ် ။
ကရေးကရေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက နေလူမင်းရဲ့ ပေါင်ကြားကိုလည်း မကြာခဏ ကြည့်တယ် ။ ပြီတီတီ
မျက်နှာပေးနဲ့ ကရေးကရေး ကို နေလူမင်း ကြည့်လို့မရဘူး ။
မတတ်သာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေနေရတယ် ။ ကျသင့်ငွေကို ကောင်တာပေါ်
ချထားခဲ့လိုက်ပြီး ပီဇာဘူးကို ကိုင်ပြီး ကရေးကရေးရဲ့ ဆိုင်ထဲက အမြန်ဆုံး လျေျာက်ထွက်လိုက်ရင်း
နောက်ကိုတော့ စိစစ်လီယာကိုဘဲ လာ၀ယ်ခိုင်း တော့မယ် လို့ သူ တွေးနေတယ် ။
ဘာဘဲပြောပြော ကရေးကရေးရဲ့ ပီဇာက စားကောင်းတယ် ။ ဆိုင်ရှင် အခြောက် က ညုတုတု
လုပ်တာတွေ ပြောပြလိုက်တော့ ငြိမ့်နဲ့ စိစစ်လီယာတို့က ရယ်လိုက်ကြတာ အရမ်းဘဲ ။ စိစစ်လီယာက
နောက်တခါဆို သူထွက်၀ယ်မယ် လို့ ရယ်ပြီး ပြောတယ် ။
စိစစ်လီယာ က အိမ်မှာ နေတဲ့အချိန် တီရှပ်ပွပွကို အထဲမှာ ဘာမှ အတွင်းခံ ရည်စည်း မခံဘဲ ၀တ်ထား
လို့ သူ့နို့တင်းတင်းထွားထွားတွေက သိသိသာသာ ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ လမ်းလျှောက်သွားတဲ့အခါမှာ
တုန်ရင်နေတယ် ။ ကိုနေလူမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဒီနို့ကြီးတွေဆီကို မကြာမကြာ ရောက်ရောက်သွားတာ
ကို ငြိမ့် သတိပြုမိတယ် ။
စိစစ်လီယာ က တယောက်ထဲ သမား ။
လတ်တလော လင်ရော ရည်းစားရော မရှိဘူး ဆိုတော့ လူပျိူလူလွတ် ကိုနေလူမင်းနဲ့ တအိမ်ထဲနေကြ
ရင်း ညိသွားနိုင်တယ် လို့ ငြိမ့် စိတ်ထဲမှာ ထင်နေတယ် ။ စိစစ်လီယာက အမေရိကန်မ ပီပီ အနေအထိုင်က ပက်စက်တယ် ။ ကိုနေလူမင်းကို ကြည့်ရတာလည်း စိစစ်လီယာ ရဲ့ နို့ကြီးတွေ ဖင်တုန်းတွေကို အာသာငမ်းငမ်း ကြည့်ကြည့်နေရတာကြောင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ် နေသလိုကြီး ။
ဒီည ငြိမ့် တော်တော့်ကို အထီးကျန်ဆန်တယ် ။
ငြိမ့်စိတ်ထဲမှာ အဲလို ကိုနေလူမင်းက စိစစ်လီယာကို စိုက်စိုက်ကြည့်နေတာတွေကို မကြိုက်သလိုဘဲ ။
မနာလိုတာလားတော့ မသိဘူး ။ ငြိမ့်ကို ကျတော့ သူ မကြည့်ဘူး ။
အိပ်ရာထဲ စောစော ၀င်ခဲ့တဲ့ ငြိမ့် ရေဆာလို့ လန့်နိုးလာတယ် ။ အိပ်မက်ဆိုးကြောင့်ရောပေါ့ ။
အိပ်မက်ထဲမှာ ငြိမ့် တရုတ်ပြည်က မြို့လေးကို ပြန်ရောက်နေတယ် ။
မုန်ညင်းချဉ်စော်တွေ နံစော်နေတဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ အ၀တ်မပါတဲ့ ကို်ယ်တုံးလုံး ကိုယ်ခန္ဓာလေးပေါ်ကို
စောင်ပါးလေး ခြုံပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန် ငြိမ့်ရဲ့ ပါးတဖက်ကို ပူနွေးနွေး မာကျောကျော အရာတခုက
လာ ထိကပ်လိုက်လို့ ငြိမ့် လန့်နိုးလာတဲ့အခါ မျက်နှာပေါ်ကို ရောက်နေတဲ့ ဟာကြီးက ယောကျ်ား
တန်ဆာ လီးချောင်းကြီး ဖြစ်နေတာကို သိလိုက် တွေ့လိုက်လို့ လန့်ပြီး ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်မိတယ်။
ဆရာခွေး ဖြစ်နေတယ် ။
ငြိမ့်ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း စောင်လေး ရှိမနေတော့ဘူး ...။
ဆရာခွေးရဲ့ လက်တဖက်က ငြိမ့် နို့တလုံးပေါ်ကို ရောက်နေတယ် ။ နို့သီးလေးကို ချေနယ်နေတယ် ။
သူ ဒီလို လုပ်တာ ဒါ ပထမဆုံး မဟုတ်ဘူး ။ အရင်လည်း လုပ်ဖူးတယ် ။ လုပ်တိုင်းလည်း “ ဘယ်လို
နေသလဲ..ခံလို့ကောင်းလား...” မေးတတ်တယ် ။ ဘာလို့မှန်း မသိဘူး..။ ငြိမ့်သူ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး ။
သူ နှိပ်စက်မှာ ကြောက်လို့ ဆိုတာကတော့ သေချာပါတယ် ။ ငြိမ့်ကို စစချင်း သူ တခါ ရိုက်ထည့်
ဘူးတယ်လေ ..။
သူ့ချဉ်စုတ်စုတ် အနံ့ရနေတဲ့ လီးတန်ကြီးကို တရေးနိုးချိန် တွေ့လိုက်ရတာ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီး ခံစား
ရတယ် ။ သူ ကိုင်ဆုပ်ခိုင်းတော့မယ် ဆိုတာ သိနေတယ် ။ ဒါပေမယ့် သူ မကိုင်ခိုင်းဘူး ။ သူ လီးကြီး
ကို ငြိမ့် ပါးနဲ့ ပွတ်နေတယ် ။ “ ကြိုက်လား..” လို့ မေးတယ် ။ ငြိမ့် မဆိုင်မတွဘဲ “ ကြိုက်တယ်..”
လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ ငြိမ့် တကယ် ကြိုက်လား ကြောက်လို့လား ဆိုတာလည်း မသဲကွဲဘူး ။ ဒီလီး
ကြီးကို ကိုင်ဆုပ်ပေးရတာတွေ များလာတော့လည်း တခါတခါ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားပြီး ကြိုက်သလိုလို
ဖြစ်မိတာဘဲ ။ ငြိမ့် ဒီလီးတန်ကြီးကို ကိုင်ဆုပ်ပေးရတိုင်း ပေါင်ကြားက အဖုတ်မှာ အရည်တွေ လျံထွက်
ရွှဲစိုနေတာတော့ သတိထားမိတယ် ။
ဆရာခွေးက ငြိမ့်နားနားကို သူ့ပါးစပ် ကပ်ပြီး...“ ဒီလီးကြီး နင့်စောက်ပတ်ထဲကို ထိုးသွင်း ဆောင့်ပေးရင် နင် တအား အီဆိမ့်နေအောင် ကောင်းမှာ
သိလား....ဒါပေမယ့် နင့်စောက်ပတ်ထဲ ငါ မသွင်းဘူးမင့်ကို ငါ့လီးထက် ကြီးတဲ့ အာရပ် သူဌေးကို ရောင်းစားမှာ....မကြာတော့ပါဘူးဟာ..နင့်ကို
အာရပ်ကြီးက တက်လိုးတော့မှာ...” လို့ ပြောတတ်တယ် ။ ပြောတယ် ။
ဒီနေ့တော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သူ့လီးကြီးကို မကိုင်ခိုင်းဘူး ။ ဒါပေမယ့် သူက လီးကြီးကို ငြိမ့်ပါးနဲ့ ပွတ်နေရာက “ ငြိမ့်..ငါ့လီးကို စုတ်ပေးစမ်း....”တဲ့ ။
ငြိမ့် တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွားတယ် ။
ထိပ်ဖူးဒစ်ကားကားကြီးနဲ့ လီးကြီးကို ငြိမ့် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိတယ် ။
ဆရာခွေးကို အိပ်မက်မက်ပြီး ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာတဲ့ ငြိမ့် ဟာ အိပ်မက်ကို အကုန်လုံး မှတ်မိနေဆဲဘဲ ။ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြန်မက်တာ မဟုတ်လား ။ ဆရာခွေးရဲ့ လီးတန်ကြီးကို
စုတ်ပေးခဲ့ရတာကို ပြန်သတိရ မြင်ယောင်မိနေတဲ့ အချိန် လက်တဖက်က ပြေကျွတ်နေတဲ့ ထမိန်အထဲ လက်သွင်း စမ်းလိုက်မိတယ် ။ ခုံးမို့နေတဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးဟာ အိပ်မက်ကြောင့်
ရွှဲရွှဲစိုနေတယ် ။
ဒီအချိန်မှာ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းဆီက လာတဲ့ အသံတွေကို ငြိမ့် ကြားလိုက်ရတယ် ။
တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတာကြောင့် ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံတွေကို ငြိမ့် သေသေချာချာ နားစွင့်ပြီး နားထောင်ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ လူသားနှစ်ယောက် ချစ်တင်းနှီးနှောတဲ့ အသံတွေ ဆိုတာ ငြိမ့်
ချက်ချင်းဘဲသိလိုက်မိတာပေါ့ ။ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ ငြိမ့်အပြင် ကိုနေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ နှစ်ယောက်ဘဲ ရှိနေကြတာမို့ သူတို့နှစ်ယောက် ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်သွားကြတာကို သိလိုက်ရလို့
အံ့သြစိတ်တွေနဲ့အတူ မနာလိုစိတ်တွေလည်း ပေါ်ပေါက်သွားရတယ် ။
ကိုနေလူမင်းကို တိတ်တခိုး သဘောကျနေမိတာကြောင့် စိစစ်လီယာနဲ့ အခုလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် ငါ့ကို ကိုနေလူမင်း မကြိုက်ဘဲ စိစစ်လီယာနဲ့ ကြိုက်သွားပါလား ဆိုတဲ့ ၀မ်းနည်းစိတ်ကြောင့် ငြိမ့်
စိတ်ထိခိုက်သွားရပေမယ့် ဆရာခွေးနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေကို အိပ်မက်မက်ပြီး ကာမစိတ်တွေ နိုးကြွနေရတဲ့ ငြိမ့်ဟာ ကိုနေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ ဘာတွေများ လုပ်နေကြသလဲ ဆိုတာကို သိချင်မြင်ချင်
စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာရတယ် ။
အိပ်ရာကနေ အသာ ထလိုက်ပြီး သူတို့ ရှိနေတဲ့ ဧည့်ခန်းဖက်ကို ခြေဖေါ့နင်းပြီး သွားလိုက်တယ် ။
အိုး....ပါးစပ်က အသံထွက် မအော်မိလိုက်ဖို့ မနည်း ချုပ်ထိန်းလိုက်ရတယ် ။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ငြိမ့်စိတ်တွေကို တော်တော်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလို့ ။
ကိုနေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ နှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းက အမဲရောင် သားရေဆိုဖါကြီး အပေါ်မှာ ထပ်ရက်ကြီး တွေ့လိုက်ရလို့ ။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းတွေ ဖြစ်နေကြတယ် ။
ကိုနေလူမင်းက အပေါ်က စိစစ်လီယာက အောက်က ။ ဧည့်ခန်းထဲက မီးတိုင်လေးက မီးရောင်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထင်ထင်ရှားရှားကြီး တွေ့နေရတယ် ။ ဖင်အပြောင်သားနဲ့
ကိုနေလူမင်းရဲ့ ပေါင်ကြားက အတန်ချောင်းကြီးက စိစစ်လီယာရဲ့ ပေါင်ကြားက အင်္ဂါစပ်ကွဲကြီးထဲကို ထိုးသွင်းရက် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေတယ် ။
ကိုနေလူမင်းရဲ့ လိင်တန်ကြီးက တော်တော့်ကို ကြီးလည်းကြီး ရှည်လည်း ရှည်တာကို တွေ့လိုက်၇တဲ့ ငြိမ့် အရမ်းကို အံ့သြနေမိတယ် ။ မထင်ရဘူး ။ အင်း အ၀တ်တွေ အောက်မှာ
ဘယ်လိုရှိနေတယ်် ဆိုတာကို မသိနိုင်ဘူး ။ ဆရာခွေးလို ပိန်ညောင်ညောင် ဘိန်းစားရုပ်နဲ့ လူကြီးမှာ လိင်တန်တုတ်တုတ်ရှည်ရှည်ကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငြိမ့် ထင်မထားမိသလိုပေါ့ ။ အခု ကိုနေလူမင်း
ရဲ့ ဒုတ်ကြီးက ဆရာခွေးဟာထက်တောင် ကြီးရှည်နေတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ကိုနေလူမင်းရဲ့ လိင်ချောင်းကြီးဆီကနေ မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ် ။
စိစစ်လီယာလည်း ကာမစိတ်တွေကြောင့် မရှက်နိုင်တော့ဘဲ “ ငါ့ကို လိုးပေး..ငါ့ကို လိုးပေး....” လို့ အဓိပ္ပါယ်ရတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေပြီး ပေါင်တန်ရှည်ရှည်နှစ်ချောင်းကို အ
စွမ်းကုန် ဖြဲကားပေးသလို ဖင်ကြီးတွေကိုလည်း ကော့ကော့ပေးနေတယ် ။ ကိုနေလူမင်းလည်း ဖိဖိထိုးသွင်းနေတယ် ။ စိစစ်လီယာရဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံးကိုလည်း ကိုနေလူမင်း လက်နဲ့ ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ကစား
နေသလို နို့သီးလေးတွေကိုလည်း သူ့ပါးစပ်နဲ့ စို့ပေးနေတယ် ။
ငြိမ့်ရဲ့ နဂိုထဲက ထကြွနေတဲ့ လိင်စိတ်တွေဟာ အရမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထကြွကုန်ရပြီ ။
ပေါင်ကြားက အင်္ဂါစပ်ကြီးလည်း ဖေါင်းကြွပြီး အရည်တွေ တသွင်သွင်စီးထွက်ကျလို့ နေတယ် ။ အတွင်းထဲမှာ တအား လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားနေတဲ့ ေ၀ဒနာကို ဖြေဖျောက်ပစ်လိုက်တဲ့ စိတ်တွေ ပြင်းပြ
နေတယ် ။ ဆရာခွေး ကျင့်ပေးလိုက်လို့ ကာမရာဂစိတ်တွေ ထလာရင် ကိုယ့်ဖါသာ အာသာဖြေချင်တတ်ခဲ့လို့ အခုလို အရမ်းထကြွလာတဲ့အခါ လက်က အလိုလို အင်္ဂါစပ်ပေါ်ကို ရောက်သွားရတယ်။
ဆရာခွေးရဲ့ လိင်တန်ချောင်းကြီးကို ကြောက်လို့ စုတ်ပေးခဲ့ရတဲ့ ငြိမ့်ဟာ ခဏခဏ စုတ်ပေးခဲ့ရတော့ စိတ်ထဲမှာ စုတ်ရတဲ့ အရသာကို ကြိုက်သွားရသလို အစုတ်လည်း ကျွမ်းကျင်လာခဲ့တယ် ။
ဆရာခွေးက ဘယ်လို စုတ်ပေးဆိုပြီး သင်ပြပေးခဲ့တာကြောင့် ။အခုလည်း ကိုနေလူမင်းရဲ့ ဒုတ်ကြီးကို ငြိမ့် သဘောကျသွားပြီ ။ စုတ်ချင်စိတ်တွေလည်း တဖွားဖွား ပေါ်နေတယ် ။
စိစစ်လီယာလည်း တအိုးအိုး တအင်းအင်းနဲ့ အရသာတွေ့နေတယ် ။ တအား ယားနေတဲ့အချိန် တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်း ရှည်တဲ့ ကိုနေလူမင်းရဲ့ အတန်ချောင်းလိုဟာကြီးနဲ့ အထိုးခံ အညှောင့်ခံ
လိုက်ချင်တယ် ။ တအားယားနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲ ဒါကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက် ထိုးမွှေပေးတာကို ခံချင်မိတယ် ။
ငြိမ့် ဒူးတွေ မခိုင်တော့ဘူး ။ နံရံကို ကိုင်ပြီး ထိုင်ချလိုက်မိတယ် ။ လက်ကတော့ ပေါင်ကြားထဲ ပွတ်နေမိတုံးဘဲ ။ တအား ခံချင်နေလို့ တအားပွတ်မိနေတယ် ။ ကိုနေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ကတော့
တဖပ်ဖပ်နဲ့ ပွဲကြမ်းသထက် ကြမ်းနေတယ် ။ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေနဲ့ညည်းသံတွေ ကျယ်လာတယ် ။ အရှိန်ပြင်းနေပြီ ။ ငြိမ့်လည်း လူဆိုးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ နေနေရတဲ့ အချိန် အပြာဇာတ်ကား
တွေ ကြည့်ဖူးခဲ့ရသလို လူလူချင်း စပ်ယှက်ကြတာတွေကိုလည်း သူတို့ အတင်း ကြည့်ခိုင်းလို့ ကြည့်ဖူးခဲ့ရတယ် . ။ ဒါကြောင့် အခုလို အရှိန်ပြင်းလာရင် သူတို့ အထွဋ်အထိပ်ကို မကြာခင် ရောက်
ကြတော့မယ် ဆိုတာ ငြိမ့်သိနေတယ် ။
ကိုနေလူမင်း တအားကြုံး ဆောင့်ထည့်နေတယ်။ စိစစ်လီယာလည်း အရမ်း ကော့ပင့်ပေးနေတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေလည်း ငြိမ့်အင်္ဂါစပ်အပေါက်ထဲ သွက်သွက်လေး တိုး၀င်နေတယ် ။
သူတို့အတွဲ အပြီးသတ်သွားလိုက်ချိန်မှာ ငြိမ့်လည်း ပြီးသွားတယ် ။ ငြိမ့်ကောင်းသွားလို့ ပါးစပ်က ညည်းလိုက်မိတယ် ။ သူတို့ စုံတွဲ ပစ္စည်းချင်း တပ်ရက်နဲ့ ငြိမ်ပြီး အရသာခံနေတဲ့အချိန် ငြိမ့်ရဲ့ ညည်း
ငြူသံထွက်လာလို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ့်ရှိရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတာ ငြိမ့်တွေ့လိုက်တယ် ။
ငြိမ့်လည်း ကောင်းလွန်းနေတဲ့ ကာမအရသာထူးကြောင့် သူတို့ ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန် အင်္ဂါစပ်ပေါက်ထဲ ရောက်နေတဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဆက်ပြီး ထိုးညှောင့်နေမိဆဲဘဲ ။
စိစစ်လီယာက “ ဟယ်..ငြိမ့်လေး..သနားပါတယ်..တအား လိုချင်နေရှာတယ်...” လို့ ပြောလိုက်သံကိုလည်း ငြိမ့် သေသေချာချာကြီး ကြားလိုက်ရတယ် ။ ငြိမ့်လည်း မရှက်နိုင်တော့ဘူး ။ ငြိမ့်ကို အ
ရှက်နည်းအောင် ဆရာခွေးတို့က ကျင့်ပေးခဲ့လို့လားတော့ မသိတော့ပါဘူး ။
စိစစ်လီယာနဲ့ ကိုနေလူမင်းတို့ လူချင်း ခွာလိုက်ကြတယ် ။ ကိုနေလူမင်းရဲ့ ငိုက်ကျနေတဲ့ အတန်ချောင်းကြီး ဟာ ပွက်ကနဲ စိစစ်လီယာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲက ထွက်လာတာလည်း ငြိမ့် မြင်လိုက်ရတယ် ။
စိစစ်လီယာက ငြိမ့်ဆီကို လျှောက်လာတယ် ။ ငြိမ့်ကို ဆွဲထူတယ် ။ ငြိမ့် ထမိန်က ပြေကျွတ်နေတယ် ။ ငြိမ့် ထမိန်ကို ဖြစ်သလို ပြန်၀တ် စည်းနှောင်လိုက်တဲ့အချိန် စိစစ်လီယာက ငြိမ့်ကို ဖက်တွဲပြီး
ကိုနေလူမင်း ရှိနေတဲ့ ဆိုဖါရှည်ကြီးဆီကို ခေါ်သွားတယ် ။ ငြိမ့်လည်း စိုကွက်နေတဲ့ ထမိန်နဲ့ စိစစ်လီယာခေါ်တဲ့ဆီကို ပါသွားရတယ် ။
“ လာငြိမ့်...ဆောရီးဘဲ ငြိမ့်...ကျနော်တို့ကြောင့် ငြိမ့်..တော်တော် ပင်ပန်းသွားသလား...”
ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်ကို သူ့နဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တဲ့အချိန် စိစစ်လီယာက တခြားတဖက်မှာ ၀င်ထိုင်လိုက်ပြီး ငြိမ့်ကို ဖက်ထားလိုက်တယ် ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခုထိ အ၀တ်မဲ့နေကြဆဲဘဲ ။
ငြိမ့်ကို စိစစ်လီယာရော ကိုနေလူမင်းရော ဖက်ထားကြတယ် ။ ငြိမ့်လည်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလိုက်မိတယ် ။ စိစစ်လီယာက ငြိမ့်ပါးကို ဖွဖွလေး နမ်းတယ် ။ “ ငြိမ့်..မင်း သိပ်လှတာဘဲကွာ.....”
စိစစ်လီယာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ ငြိမ့်ရင်ဘတ်ကို စမ်းလိုက်တယ် ။ ညအိပ်ရင်းမို့ အကျၤ ီပွပွပါးပါးကို တထပ်ထဲ ၀တ်ထားတဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ လုံး၀န်းဖြိုးမောက်နေတဲ့ နို့တွေကို
စိစစ်လီယာ စမ်းမိသွားတယ် ။ “ ယူ့နို့သီးလေးတွေ မာတောင်နေတယ် ငြိမ့်...” လို့ ပြောလိုက်ပြီး ငြိမ့်၀တ်ထားတဲ့ ဘလောက်စ်ပွပွကြီးကို မချွတ်လိုက်တယ် ။ ငြိမ့်လည်း သူလုပ်တာတွေကို
မငြင်းဆန် မကန့်ကွက်မိဘူး ။
“ လှလိုက်တာ...ငြိမ့်ရယ် . . .မင်းနို့တွေက တအား လှတာဘဲ ....နမ်းလို့ ရမလားဟင်.....”
ငြိမ့် မျက်လုံး မှိတ်ထားရက်နဲ့ အင်း လို့ ပြောရင်း ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်မိတယ် ။ စိစစ်လီယာက ငြိမ့်နို့တွေကို သူကိုယ်တိုင် မနမ်းဘဲ ကိုနေလူမင်းကို နမ်းခိုင်းလိုက်လို့ ငြိမ့် တအား စိတ်တွေ လှုပ်
ရှားသွားရလို စိတ်တွေ တအား ထကြွသွားရတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်နို့တလုံးကို လက်နဲ့ ဖွဖွလေး ကိုင်လိုက်ပြီး နို့သီးလေးကို ပါးစပ်နဲ့စို့လိုက်တယ် ။ ကြက်သီးတွေ ထလိုက်တာ အရမ်းဘဲ ။
ဒီအချိန်မှာ စိစစ်လီယာက ငြိမ့် လက်တဖက်ကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ပြီး ကိုနေလူမင်းရဲ့ပေါင်ကြားဆီကို ပို့ပေးလိုက်တယ် ။
အိုး...သူ့ဒုတ်ကြီးက ပြန်မာနေပြီ ။ မတ်မတ်တော့ မတောင်သေးဘူး ။ ငြိမ့်လည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့် နို့သီးတွေကို တဖက်ပြီး တဖက် စို့ပေးနေတာ သူ့လျာက တဖျတ်ဖျတ်
နဲ့ ယက်လိုက်ထိုးလိုက်နဲ့မို့ ငြိမ့် တကိုယ်လုံး တုန်သွားရရင်း သူ့အတန်ချောင်းကြီးကို တအား ဖျစ်ညှစ်လိုက်မိတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ စိစစ်လီယာက ငြိမ့် ထမိန်လေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်တာကို သိလိုက်
တယ် ။ စိစစ်လီယာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငြိမ့် အင်္ဂါစပ်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး စ နမ်းတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ညှစ်နေတယ် ။ သူကိုင်ပေးနေတာတွေကို ငြိမ့် အရမ်း သ
ဘောကျတာဘဲ ။ နို့စို့ပေးတာလည်း သိပ် ခံလို့ ကောင်းတာဘဲ ။
သူ့အတန်ကြီးကိုလည်း ကွင်းတိုက်သလို ငြိမ့် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်မိတယ် ။ ဆရာခွေးကို နေ့တိုင်းလို လုပ်ပေးခဲ့ရလို့ ငြိမ့် ကျွမ်းနေပြီ ။ ဒီအချိန်မှာ စိစစ်လီယာက ငြိမ့်အင်္ဂါစပ်ကို ကျကျနန
ယက်ပေးနေပြီ ။ အို....စိစစ်လီယာ့လျာက တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ကစားပေးနေတာ ခံလို့ တအား ကောင်းနေတယ် ။ ငြိမ့် အရသာ တွေ့နေတဲ့ အချိန် ငြိမ့်ပါးစပ်ပေါက်နားကို စိုစိုနွေးနွေးကြီး တခု လာထိကပ်
လိုက်လို့ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ကိုနေလူမင်းရဲ့ အတန်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်ကို သူ့ဟာကြီးကို စုတ်ပေးစေချင်လို့ လာထိုးကပ်ပေးလိုက်တာပါလား ။
ငြိမ့်လည်း သူ့ဟာကြီးကို စုတ်ပေးချင်နေမိတာဆိုတော့ အတော်ဘဲ ဖြစ်သွားတယ် ။ အရင်းကနေ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ငုံစုတ်လိုက်တယ် ။ ဆရာခွေးဟာထက်တောင် ကြီးတဲ့ လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲ
ငုံထားရပြီ ။ ငံကျိကျိ အရသာလေး ရလိုက်လို့ သူ့ဟာကြီးထဲက အရည်ကြည်လေးတွေ ထွက်နေတယ် ဆိုတာ သိလိုက်တယ် ။ စိစစ်လီယာ ယက်ပေးတာကို ခံရင်း ကိုနေလူမင်း ဒုတ်ကြီးကို ငြိမ့် စုတ်
ပေးနေမိတယ် ။ ငြိမ့် လျာလေး ကစားပေးလိုက်လို့ ကိုနေလူမင်း အင်း...လို့ ညည်းလိုက်သံ ထွက်လာတယ် ။
တော်တော် ကြာအောင် သူ့ဟာကြီးကို စုတ်ပေးပြီးတဲ့နောက် ငြိမ့်တို့ သုံးယောက် ပုံစံ ပြောင်းလိုက်ကြတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်ကို အင်္ဂါစပ် ယက်ပေးပြီး စိစစ်လီယာက ကိုနေလူမင်းရဲ့ ဒုတ်ကို
စုတ်ပေးတယ် ။ ငြိမ့်က စိစစ်လီယာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ယက်ပေးရတယ် ။ လန်ထွက်နေတဲ့ စိစစ်လီယာရဲ့ အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားတွေ ကြားထဲကို ငြိမ့်လျာထိုးသွင်းပြီး မွှေနှောက်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်
ကိုနေလူမင်းကလည်း ငြိမ့်အစိကို လျာနဲ့ ထိုးကလိပေးလိုက်လို့ ငြိမ့် ဆတ်ကနဲ တုန်သွားအောင် ကောင်လွန်းသွားရတယ် ။ စိစစ်လီယာလည်း ကိုနေလူမင်း လတန်ကို အပီစုတ်ပေးနေတယ် ။
ခဏကြာတော့ ကိုနေလူမင်းက စိစစ်လီယာကို လိုးတယ် ။ လိုးနေတဲ့ အချိန် ငြိမ့်က စိစစ်လီယာရဲ့ နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်နယ်ကစားပေးရင်း နို့သီးမာမာလေးတွေကိုလည်း ပါးစပ်နဲ့ စို့ပေးတယ် ။
ကိုနေလူမင်းရဲ့ အတန်ချောင်းကြီး တစွပ်စွပ်နဲ့ စိစစ်လီယာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးထဲ ၀င်ထွက်နေတာ ကြည့်ပြီး ငြိမ့်လည်း တအား ခံချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာရတယ် ။
နေလူမင်းကလည်း ငြိမ့် တအား ထန်နေတယ် ဆိုတာကို သိနေတာကြောင့် စိစစ်လီယာကို အပြီးကြုံးပေးနေတယ် ။ စိစစ်လီယာ ပြီးရင် ငြိမ့်ကို
အပီကိုင်တော့မှာဘဲ ။
ဒီအချိန်မှာ သူတို့ ရှိနေတဲ့ အိမ်ကလေး အရှေ့နဲ့ အနောက်မှာ ကားသံတွေ ကြားလိုက်ရလို့ နေလူမင်း
နဲ့ စိစစ်လီယာတို့ ဆတ်ကနဲ ခေါင်းထောင်သွားကြတယ် ။ သူတို့ဆီကို ညသန်းကောင်ယံမှာ လာစရာ ဧည့်သည် လုံး၀ မရှိ ။
အလိုးပွဲလေး ရပ်ဆိုင်းသွားတယ် ။
စိစစ်လီယာက အ၀တ် ပြန်မ၀တ်နိုင်သေးဘဲ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ပြူတင်းပေါက်ဆီကို ပြေးသွားတယ် ။
အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး..“ ရန်သူ ...” လို့ လေသံနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တယ် ။ နေလူမင်းလည်း
ဘောင်းဘီကောက်စွပ်ပြီး ဆိုဖါပေါ် ချထားတဲ့ ၁၂ဂိတ် ရီမင်တန် တလုံးထိုး သေနတ်ကို ကောက်ဆွဲ
ကိုင်လိုက်တယ် ။ စိစစ်လီယာလည်း တီရှပ်နဲ့ ဘောင်းဘီ ကောက်စွပ်ရင်း အမ်ပီဖိုက် အပေါ့စား စက်
သေနတ်လေးကို ကောက်ဆွဲလိုက်တယ် ။ ငြိ်မ့်ကတော့ ည၀တ်ဂါ၀န်ရှည်ကြီးတထည်ကို ကောက်စွပ်
လိုက်တယ် ။
ငြိမ့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ မာဖီးယား ဂိုဏ်း၀င်တွေဟာ ဘယ်လောက်အထိ အင်အားကောင်းတယ် ဆိုတာ
ငြိမ့် သိတာပေါ့ ။
အခုလည်း အိမ်ရှေ့အိမ်နောက် ညှပ်ပြီး အနက်ရောင် ရှယ်ဗီကားကြီးတွေနဲ့ ရောက်လာကြပြီး လူအင်
အား က တော်တော်များတယ် ။ လက်နက်မျိုးစုံနဲ့ အိမ်ကို ၀ိုင်းထားလိုက်တဲ့ ရန်သူတွေကို နေလူမင်း
ကြည့်ပြီး တကယ့်ကို တိုက်ပွဲအသေးစားလေး တခုတော့ မကြာခင် မိနစ်ပိုင်း အတွင်းမှာ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာကို စိတ်ထဲ သိလိုက်ပြီ ။
စိစစ်လီယာနဲ့ နေလူမင်း ရှိသမျှ လက်နက်နဲ့ ခဲယမ်းတွေကို ထုတ်လာတယ် ။ ငြိမ့်လက်ထဲကိုလည်း
သေနတ်တလက် လာပေးတယ် ။ စိစစ်လီယာက သေနတ် ဘယ်လို ပစ်ခတ်၇မလဲ ဆိုတာကိုတော့
ဒီိ အိမ်ကို ရောက်ခါစထဲက ငြိမ့်ကို ခဏခဏ ပြသခဲ့ဖူးလို့ ငြိမ့် သေနတ်နဲ့ မစိမ်းတော့ဘူး ။
“ ရန်သူတွေ အိမ်ထဲကို၀င်လာရင် ပစ်သာပစ်တော့ ငြိမ့်..” လို့ စိစစ်လီယာက ငြိမ့်ကို ပြောလိုက်တယ် ။
နေလူမင်းက ဒီနယ်မြေမှာ ရှိနေတဲ့ သူတို့ အဖွဲ့သားတွေနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ ဌာနခွဲက လူတွေကို ဖုန်း
ဆက်နေတဲ့အချိန် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တဒုံးဒုံးနဲ့ လာထုတဲ့ အသံတွေကို သူတို့ ကြားလိုက်ကြရတယ် ။
“ ရယ်ဒီ....”
နေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ သေနတပြောင်းတွေက အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ချိန်ရွယ်ထားနေတယ် ။
အပြင်က တံခါးကို ထုနေတဲ့လူက “ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သက်သေ ကောင်မကို ငါတို့လက်ကို အပ်
ရင် မင်းတို့ကို မသတ်ဘူး ...” လို့ ပြတ်သား ပီသတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ ပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်
ရတယ် ။ အထဲက နေလူမင်းတို့က ငြိမ်နေတော့ အိမ်ပြင်က လူတွေ ဒေါသထွက်လာတယ် ။
တံခါးကို ထပ် ထုကြပြီး “ ဖွင့်မပေးရင် အကြမ်းဖက် အင်အားသုံးပြီး ၀င်လာမှာ.... ….ငါတို့ ညှာတော့မှာ
မဟုတ်ဘူး ..အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ် . . .”
စကားဆုံးတာနဲ့ ၀ုန်းဆိုတဲ့ အသံကြီး ကြားလိုက်ရပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားတယ် ။
ခြေမှုန်းရေး ရိုင်ဖယ်ကိုင် လူသုံးယောက် ဘွားကနဲ ပေါ်လာတယ် ။ စိစစ်လီယာရဲ့ အမ်ပီဖိုက် စက်သေနတ်လေးက ေဝါကနဲ
အသံနဲ့ အော်တိုဆွဲလိုက်တော့ သေနတ်ကိုင်လူသုံးယောက် ထွေးကနဲ လဲပြိုသွားတယ် ။
အကာအကွယ်ယူပြီး ၀ိုင်းထားတဲ့ ရန်သူတွေ သူတို့အိမ်ကလေး ပတ်ပတ်လည်ကနေ ဒလစပ်
၀ိုင်း ပစ်ကြပြီ ။ သေနတ်သံတွေက တေဝါေဝါ တထုံးထုံး ဆူညံသွားတယ် ။ ကျည်ဆံတွေ ပလူပျံသလို
တဖြောင်းဖြောင်း တဖေါက်ဖေါက် အိမ်နံရံတွေကို မှန်တယ် ။ မီးခိုးလုံးတွေ လှိုက်ကနဲ ဖုံးသွားတယ် ။
အိမ်အနောက်ဖက် မီးဖိုချောင်ကို ၀င်တဲ့ တံခါးလေးကို ဆောင့်ကန်ဖွင့်ပြီး ရန်သူတယောက် အေကေ
၄၇မောင်းပြန်နဲ့ ခုန်၀င်လာတာကို နေလူမင်း ရှော့ဂန်းနဲ့ ဖုန်းကနဲ ထိုးပစ်လိုက်တယ် ။ ရန်သူ အနောက်ကို လွင့်စင်ပြီး လဲကျသွားတယ် ။
ရန်သူတွေရဲ့ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးသံတွေ ဆူညံနေတယ် ။
ကျည်ဆံတွေက နေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့ အကာအကွယ်ယူထားကြတဲ့ ဆိုဖါတွေ စားပွဲတွေကို တထောက်ထောက် ထိမှန်နေတယ် ။
ငြိမ့်လည်း စိစစ်လီယာ ပေးထားတဲ့ သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ် ။
နားတွေလည်း အူနေတယ် ။
ရန်သူတွေက အိမ်ထဲကို မိုက်မိုက်မဲမဲ ၀င်မလာရဲတော့ဘူး ။ အိမ် ပတ်ပတ်လည်က သစ်ပင်တွေကို အကာအကွယ်ယူပြီး လှမ်းပစ်ကြတယ် ။
ဒီအချိန်မှာ ခပ်ေ၀းေ၀းက ရဲကားတွေရဲ့ ဥသြသံ တ၀ပ်၀ပ်ကို ကြားလိုက်ကြရတယ် ။
ရန်သူတွေလည်း ရဲကားတွေ လာနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားကြပုံရတယ် ။
ပစ်ခတ်နေတာတွေ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတယ် ။ သူတို့ကားတွေ ပေါ်ကို အပြေးအလွှား တက်လိုက်ကြပြီး မောင်းထွက်ကြတယ် ။
ရဲကားတွေ အိမ်ဘေး တ၀ိုက်ကို ထိုးဆိုက်လာတဲ့ အချိန် ရန်သူတွေ မရှိကြတော့ဘူး ။ နေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာတို့က ရန်သူကားတွေ ထွက်သွားတဲ့ ဖက်ကို ညွှန်ပြလိုက်လို့ ရဲကားတချို့ အဲဒီဖက်ကို
လိုက်သွားကြတယ် ။
နေလူမင်းက ငြိမ့်ကို “ ကျနော်တို့ ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို အရမ်းကို လှို့၀ှက်ထားတာ သူတို့ ဘယ်လို သိသွားသလဲ..ဆိုတာ စဉ်းစားနေတယ် ....ကျနော်တို့ ဌာနတွေထဲက တယောက်ယောက်က
လက်ထောက်ချ သလားလို့ တွေးစရာ ဖြစ်နေတယ်....” လို့ လာပြောတယ် ။ ငြိမ့်က ငြိမ့်ကို သူတို့ ဖမ်းထားတဲ့ အချိန်အတွင်း ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ သူတို့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေတာတွေ သိခဲ့ရကြောင်း
ပြောပြလိုက်သလို သူတို့ဟာ ငွေအင်အား တောင့်တင်း လွန်းတာကြောင့် အရာရာကို ပေါက်ရောက်ကြတာ သိကြောင်းလည်း ပြောလိုက်တယ် ။
စိစစ်လီယာ ကိုနေလူမင်းနဲ့ ငြိမ့်တို့ လောင်းဗြူး မြို့ကလေးကနေ အမြန်ဆုံး ခွာကြရပြီ ။
ကိုနေလူမင်းက သူ့အထက်လူကြီး ဘီလ် နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ ဘယ်ကို ပြောင်းရမလဲ ဆိုတာ မေးတယ် ။ သူ့အထက်လူကြီး ဘီလ်က နောက် နေရာသစ် တခုကို ပေးတယ် .... နောက်ထပ်
အရာရှိတယောက်လည်း အင်အား ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်မယ် လို့လည်း ပြောတယ်...တဲ့ ။
ဒီတခါ ငြိမ့်တို့ နေကြရတဲ့နေရာကတော့ အရီဇိုးနားပြည်နယ်က စကော့စ်ဒေးလ် ဆိုတဲ့ မြို့့လေး မှာပါ ။ လူနေစည်ကားပြီး ဥပဒေ ဘက်တော်သားတွေ များပြားလှတဲ့ နေရာ ဖြစ်လို့ မာဖီးယား
ဂိုဏ်းသားတွေ အတွက် ငြိမ့်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ဖမ်းဆီးဖို့ မလွယ်ကူဘူးလို့ ယူဆရတဲ့ နေရာ ပေါ့ ။ ရာသီဥတုက ပူပြင်းခြောက်သွေ့လွန်းတဲ့ ကန္တာရ ထဲမှာ မြို့တည်ထားတာမို့ အိမ်ထဲမှာဘဲ
အဲကွန်းဖွင့်ပြီး နေကြရတယ် ။
ရောက်ပြီးလို့ တရက် ကြာတဲ့ အချိန်မှာ ကိုနေလူမင်းတို့ ဌာနက အင်အားဖြည့်တဲ့ အနေနဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့ အရာရှိတယောက် ရောက်လာတယ် ။
အင်မတန်လှပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အချိုးကျ လှပတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကော့ကေးရှင်း အဖြူမလေး တယောက် ပါ ။
သူ့နံမည်က စင်သီယာ ဘလက်ခ် တဲ့ ။
စင်သီယာဘလက်ခ်က ကိုနေလူမင်းနဲ့ အရင်ထဲက တွဲဖက် လုပ်လာတဲ့ ပါတာနာ တဲ့ ။
ရောက်ရောက်ချင်း စင်သီယာက ကိုနေလူမင်းကို ပြေးဖက်ပြီး ပွတ်ပွက် နဲ့ နမ်းရှုံ့ နုတ်ဆက်တာတွေကို မြင်ရတော့ ငြိမ့် နဲနဲတော့ ဂျေ ၀င်မိတယ် ။
ဒါပေမယ့် ညပိုင်း ရောက်ပြီး စိစစ်လီယာကာ စင်သီယာဘလက်ခ်ကော အိပ်ရာ ၀င်သွားကြတဲ့ အချိန် ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့် အိပ်ခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်လေး ၀င်လာပါတယ် ။
ငြိမ့် ဘယ်လောက် ရင်တွေ ခုံမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစား ကြည့်ကြပေါ့ ။
**********************
တရုပ်ပြည် နယ်စပ် မြို့ကလေး ရဲ့ တခုသော ရပ်ကွက် ။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အစွန်အဖျား ရပ်ကွက် တနေရာ ။ မှောင်ထဲမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားလေးတစီးပေါ်မှာ ဗလကျော်ထင် ရှိနေတယ် ။
ဆရာခေါ် ( ခေါ် ) ဈေးခွေး ကို သူ တကောက်ကောက် လိုက်နေတာ တော်တာ် ကြာပြီ ။
အခုလည်း လဲ့၀န်းဖြာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး တယောက်ကို ဖမ်းလှောင်ထားတဲ့ အိမ်တအိမ်ထဲကို ဈေးခွေး ၀င်သွားတဲ့ အချိန် ဗလကျော်ထင် က ဒီအိမ်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရောက်နေတယ် ။
ဈေးခွေးရဲ့ တပည့် ကျင်းလုံက လဲ့၀န်းဖြာကို လှောင်ထားတဲ့ အခန်းလေးကို လိုက်ပြတယ် ။ ဈေးခွေးက ဆင်ရိုင်းတွေ မြင်းရိုင်းတွေ ဖမ်းမိတဲ့ အခါ
ယဉ်ပါးလာအောင် ကငျ့်ပေးသလိုဖမ်းထားတဲ့ ရောင်းစားမယ့် မိန်းကလေးတွေကို ကျင့်ပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တယ် ။ ဒါမှ ၀ယ်သူတွေက အရိုင်းမလေးတွေနဲ့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း နပန်းလုံးတဲ့
အလုပ်တွေ မလုပ်ရဘဲ သူတို့ လိုချင်တာတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ရကြမယ် လို့ ဈေးခွေးက ထင်မိလို့ ဒီလို ကျုံးသွင်း ကျင့်ပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တာ လို့ တပည့်တွေကို ပြောလေ့ရှိတယ် ။
တကယ်တော့ ဈေးခွေးက နုနူထွတ်ထွတ်လေးတွေကို ပုဂံခေတ်က အရည်းကြီးတွေ ပန်းဦးပန်ကြသလို ဦးဦးဖျားဖျား ကိုင်ချင် တာပါ ။
တချို့ ၀ယ်သူတွေက အပျိုစစ်စစ် ကို လိုချင်ကြတာကြောင့် ကောင်မလေးတွေကို ဈေးခွေး မဖွင့်လိုက်ဘဲ အပေါ်ယံဘဲ အမျိုးမျိုး ကစားပြီး ရောင်းစား ပစ်လိုက်တာ များတယ် ။ အခုလည်း လဲ့၀န်းဖြာ
ကို သူ ကငျ့်ပေးနေတာ သုံးလေးရက်လောက် ရှိပြီ ။
လဲ့၀န်းဖြာရဲ့ အခန်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်တယ် ။ ငေါငေါကြီး ထောင်နေတဲ့ သူ့လီးကြီးကို မြင်တာနဲ့ လဲ့၀န်းဖြာက ပြေးလာပြီး ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လီးကြီးကို
လက်ကလေးနှစ်ဖက်နဲ့ ပွတ်သပ် ဆုပ်နယ်ပေးတယ် ။ ဒီလို အခြေအနေကို ရောက်အောင် ခြောက်တလှည့် ချော့တလှည့်နဲ့ သူ ကျင့်နေတာ ။ မလုပ်ရင် ဖျန်းကနဲ ပါးရိုက်ထည့်တာတို့ ထမင်း မကျွေး
ရေမတိုက်ဘဲ ထားတာတို့ကြောင့် ကောင်မလေးတွေက ကြာလာတော့ အသားလည်း အနာ မခံချင်တော့တာရယ်..ထမင်းနဲ့ ရေ မရရင် မနေနိုင်တာကြောင့်ရယ် ဈေးခွေး ခိုင်းတာကို ကြောက်
ကြောက်နဲ့ လုပ်လာကြရတယ် ။
ဒီနေ့လည်း လဲ့၀န်းဖြာဆီကို ရောက်တာနဲ့ လဲ့၀န်းဖြာက သူမ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ ဒူးလေး လာထောက်လိုက်လို့ ဈေးခွေး ကျေနပ်သွားတယ် ။ မော့ကြည့်နေတဲ့
မျက်နှာ ချောချောလေးကို သူ့လက်တဖက်နဲ့ ဆွဲမော့လိုက်တယ် ။ လီးတန်ကြီးက ကောင်မလေးရဲ့ ပါးလေး တဖက်နဲ့ ထိနေတယ် ။ ပူနွေးနွေး လီးကြီးကို လဲ့၀န်းဖြာ လက်ကလေးနဲ့
ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် ။
“ အကြီးကြီးဘဲ နော်...ဦး......”
လဲ့၀န်းဖြာလည်း ဒီဘဲကြီးကို ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူး..ဒီဘဲကြီးကို ဖါးထားမှ ရေနဲ့ အစားအသောက်ရမယ်...နှိပ်စက်တာလည်း မခံရတော့ဘူး ..ဆိုတာ
သိလို့ မြှောက်ပင့်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ ဆရာခွေးရဲ့ ငပဲ က သိပ်ကြီးတယ် ဆိုပြီး ဖါးလိုက်တာ ..။
ဆရာခွေးလည်း တအား ပီတိဖြာသွားတယ် ။ သူ့သွားမဲမဲကြီးတွေ ပေါ်အောင် ရယ်လိုက်ပြီး “ နင်ကြိုက်လား....ကြိုက်ရင်..နမ်းစမ်း..ငါ့လီးကြီးကို
နမ်းလိုက်...နမ်း ” လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် လဲ့၀န်းဖြာ အခက်တွေ့သွားရတယ် ။ သူခိုင်းသလို မနမ်းပြန်ရင်လည်း ပါးရိုက်မှာ သေချာတယ် ။
လဲ့၀န်းဖြာ ရောက်ခါစက အ၀တ်တွေ အကုန် ချွတ်ပစ်ပြီး ဓါတ်ပုံတွေ တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်တဲ့အခါ လဲ့၀န်းဖြာက ငို
ယိုအော်ဟစ်ပြီး သူတို့ နေစေချင်တဲ့ ပုံစံကို နေမပေးဘူး ။
ချက်ချင်း ဆိုသလိုဘဲ ကျင်းလုံဆိုတဲ့ကောင်က လဲ့၀န်းဖြာ အခန်းထဲကို ခွေးကြီးတကောင်ကို ကြိုးနဲ့ဆွဲခေါ်လာပြီး...“ နင် ငါတို့လုပ်ခိုင်းတာကို
မလုပ်ရင်...နင့်ကို ဒီခွေးကြီးနဲ့ လွှတ်ပေးမယ်..ဒီခွေးကြီးက မိန်းမတွေကို လိုးဖူးတယ်..နင့်ကို တက်လိုးခိုင်းမယ်...” လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ် ။
ခွေးကြီးရဲ့ လီးကြီးကိုလည်း ပြတယ် ။ လဲ့၀န်းဖြာလည်း အသားလည်း အနာမခံတော့..ခွေးကြီးနဲ့ တက်
လိုးခိုင်းတာလည်း မခံတော့ဘဲ သူတို့ ခိုင်းတာတွေကို လုပ်..သူတို့နဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေလိုက်တော့
တယ် ။
ဆရာခွေးရဲ့ လီးကြီးက တုတ်တုတ်ကြီး ။ အကြောတွေ ထင်းထင်းထနေတယ် ။ ဘယ်လောက် ဘာတွေ
လုပ်ထားလည်း မသိဘူး ။ ကိုယ်ထည်မှာ အဖုအပိန့်တွေနဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုးကြီး ။ ထိပ်က ဒစ်ကြီးကလည်း
တော်တော့်ကို ကြောက်စရာ အသဲယားစရာကြီး ။ စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးတဲ့ အတန်ကြီး ဆိုတာ သိနေ
တော့ သဘာ၀ အရ အလိုလို ဒါကြီးကို ကိုင်တဲ့အခါ စောက်ပတ်က ယားယားလာတယ် ။ အရည်တွေ စိုတက်လာတယ် ။
“ ဟိတ် ကောင်မလေး..နမ်းဆို နမ်းလေ..နာချင်သလား....”
ဆရာခွေးက ဟောက်လိုက်တယ် ။ လဲ့၀န်းဖြာလည်း လီးကြီးက နံလည်း နံတော့ နမ်းရမှာ ရွံနေတယ် ။
လက်နဲ့ဘဲ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မိတယ် ။ ဆရာခွေး မျက်နှာကြီး နီလာတယ် ။
“ ကျင်းလုံ …. ”
အခန်းအပြင်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျင်းလုံကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ် ။
ကျင်းလုံ ရောက်မလာဘူး ..။
“ ကျင်းလုံ...လာစမ်း.....”
ကျင်းလုံ မထူးဘူး ။ လာလည်း မလာဘူး ။ ဒီကောင် ဘယ်ရောက်နေသလဲ ...။
လဲ့၀န်းဖြာလည်း သူ့ကို နှိပ်စက်တော့မယ် ဆိုပြီး လန့်လာတယ် ။
ကဗျာကရာ ဆရာခွေးရဲ့ လီးကို ပြွတ် ပြွတ် လို့ အသံမြည်အောင် နမ်းလိုက်တယ် ။
“ အဟား....ဒီလိုမှပေါ့ ...အခု တခါ ထပ်နမ်း..နမ်းတဲ့အခါ နင့်အဖုတ်ကို နင် ပွတ်...”
ဆရာခွေး ခိုင်းတာတွေကို လုပ်ဖို့က လဲ့၀န်းဖြာ တအား ၀န်လေးနေတယ် ။ နှိပ်စက်မှာကိုလည်း စိုး တယ် ။
ဒီအချိန်မှာ မာကျောအေးစက်တဲ့ သေနတ်ပြောင်း က ဆရာခွေး ရဲ့ နောက်စိကို တေ့ထောက်လိုက်တာ
ခံလိုက်ရလို့ ဆရာခွေး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အသက် သုံးဆယ်လောက် ရှိတဲ့ လူရွယ်တယောက်
ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ သူ့လက်ထဲက သေနတ်က ဆရာခွေး ခေါင်းတည့်တည့်ကို ချိန်ထားတယ် ။
“ ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်စမ်း..ဈေးခွေး....”
သေနတ်ပြောင်းနဲ့ နောက်စိကို ထိုးဆောင့်ပြီး ပြောလိုက်တာ ။ ဆရာခွေး တော်တော နာသွားတယ် ။
သူခိုင်းသလို ဒူးထောက်လိုက်ရတယ် ။
“ ဒီအချိန်က စပြီး ဈေးခွေးဟာ ကျွန်တကောင် ဖြစ်သွားပြီ ...မင်း ၀ဋ်လည်ပြီ ဆိုပါတော့..မင်း ဟာ
ငါ့ ကျွန်တကောင် ဖြစ်သွားပြီ...ဈေးခွေး.....”
“ မင်း..မင်း ဘယ်သူလဲ.....ဘာလိုချင်သလဲ …. ”
သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားတဲ့ လူက “ အပြင်မှာ မင်းရဲ့ တပည့် ကျင်းလုံ ဘယ်လို ဘ၀ ရောက်နေတယ်
ဆိုတာ မင်းကို ခဏကြာရင် ပြမယ် …. မင်းတို့ တူ ဖြစ်တုံးက စိတ်ကြိုက် ထုခဲ့ကြပြီးပြီ...ဒီတခါက မင်း
တို့ အထုခံရမယ့်အလှည့်ဘဲ ဈေးခွေး....”
ဆရာခွေး ဘယ်လို လွတ်လမ်း ရှာမလဲ ခေါင်းထဲမှာ စဉ်းစားနေတယ် ။ ဒီလူ ဘယ်သူလဲ ..။ ပြန်ဖိုက်
ရမလား ..စဉ်းစားတော့ သူ့ထက် အသက်ငယ် ဗလတောင့်တဲ့ လူရွယ်ကို ခုခံဖို့ ဆိုတာက မလွယ်လှဘူး ဆိုတာကို တွေ့ရတယ် ။
“ ကောင်မလေး...မင်း နံမည် ဘယ်သူလဲ...”
“ ကျမ...လဲ့၀န်းဖြာ ပါ …. ”
“ အိုကေ..လဲ့၀န်းဖြာ..ဟိုမှာ တွေ့လား..လက်ထိပ်...သွားယူလိုက်စမ်း...ပြီးရင် ဒီဈေးခွေးကောင်ကို ခတ်..”
လဲ့၀န်းဖြာလည်း သူခိုင်းသလို လက်ထိပ်ကို သွားယူပြီး ဆရာခွေးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခတ်လိုက်တယ် ။
ဆရာခွေးလည်း လဲ့၀န်းဖြာကို လီးနမ်းခိုင်းနေတဲ့အချိန် သေနတ်ကိုင်လူ ရောက်လာတာမို့ အခုထိ
ဘောင်းဘီမပါ အ၀တ်မဲ့ ကိုယ်အောက်ပိုင်းနဲ့ဘဲ ရှိနေသေးတယ် ။
“ ကဲ ဈေးခွေး...ဒီမိန်းကလေးကို မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေ အတွက် တောင်းပန်စမ်း …. ”
ဆရာခွေး ရုတ်တရက် ဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ငေးကြောင်နေတဲ့အချိန် သေနတ်သမား က
ဆရာခွေး ပုခုံးတဖက်ကို သေနတ်ဒင်နဲ့ ထုချလိုက်တယ် ။
“ အား … ”
နာကျင်တဲ့ ေ၀ဒနာကြောင့် ဆရာခွေး အော်မိလိုက်တယ် ။
ဆရာခွေးလည်း ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သူ့အခြေအနေကို သဘောပေါက် ရိပ်စားမိလိုက်ပြီ ။
အရမ်း တုန်လှုပ်နေတယ် ။
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ..ဟုတ်ကဲ့ပါ......”
“ မင်း စောက်ကျင့်ယုတ်ခဲ့တာတွေ မှားတယ် ဆိုတာ မင်းသိလား ...”
ဆရာခွေး ခေါင်းငြှိမ့်ပြတယ် ။
“ တောင်းပန်လိုက် ...”
“ လဲ့၀န်းဖြာ..ငါ လုပ်တာတွေ မှားပါတယ်...ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ...”
လဲ့၀န်းဖြာက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး ။ မုန်းတီးရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆရာခွေးကို ကြည့်နေတယ် ။
“ ဈေးခွေး..ထိုင်ရှစ်ခိုးကွာ..ဒီကောင်မလေးကို....”
သေနတ်သမားက နှေးကွေးနေတဲ့ ဆရာခွေးကို ခြေထောက်နဲ့ ပိတ်ကန်လိုက်သလို သေနတ်ပြောင်းနဲ့
လည်း ဂျိုစောင်းကို ရိုက်ထည့်လိုက်တယ် ။
“ အား...အား....မ...မ....မလုပ်ပါနဲ့....”
ဆရာခွေး က လဲ့၀န်းဖြာကို ထိုင်ရှစ်ခိုးအပြီး သေနတ်သမား က “ ကဲ မင်း ဒီအိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်
မှာ ထားသလဲ လိုက်ပြစမ်း....” လို့ မေးတယ် ။ ဆရာခွေး သူမပြောရင် ထပ် နှိပ်စက်တော့မယ် ဆိုတာ
ကို သိလို့ ချက်ချင်းဘဲ ကျင်းလုံ ငွေထားတဲ့ အခန်းကို လိုက်ပြတယ် ။ ဒီအခန်းကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ
သတိလစ်နေတဲ့ ကျင်းလုံနဲ့ ကျောက်ကြီးမောင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို
လက်နောက်ပြန် လက်ထိတ်တွေ ခတ်ထားတာကိုလည်း တွေ့ရတယ် ။
ငွေထားတဲ့ ဘီဒိုကို ပြာပြာသလဲ ဖွင့်ပေးလိုက်တဲ့ ဆရာခွေးကို သေနတ်သမားက ဆောင့်ကြောင့်
ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ် ။
“ ဘုရားတရား အာရုံပြုပေတော့ ခွေးသူတောင်းစား....”
သေနတ်ပြောင်းကို ဆရာခွေး နဖူးမှာ တေ့ထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တာ ..။
ဆရာခွေးလည်း ဒီအချီဖြင့် ကိုယ်ကျိုးနည်းပြီ....သေပြီလို့ တွက်ဆလိုက်တယ် ။ မျက်လုံး စုံမှိတ်ထား
လိုက်တယ် ။
ဆရာခွေး အသက်အောင့်ထားလိုက်တယ် ။ သူ့ကို ခလုပ်ဖြုတ်ပြီ ဆိုပြီး တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်
တုန်ခါရင်း သေးတွေ ထွက်ကျလာတယ် ။
“ ဟားဟားဟားဟား..သိပ်ကြောက်သွားသလား..ဈေးခွေး....ခွေး၀ဲစား လူယုတ်မာ...မင်းကို ဒီလိုနဲ့ လွယ်
လွယ် မသတ်ဖူးကွ..မင်းက မိန်းကလေးတွေကို အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်ပြီး ဘ၀ပျက်အောင် လုပ်တဲ့ကောင်
ဆိုတော့ သေမှ တွေ့ရမယ့် ငရဲ မတိုင်ခင် လောကငရဲ ခံစားစေရမယ်.....”
သေနတ်သမားက ဘီဒိုထဲက ငွေထုပ်တွေကို ဆာလာအိတ်တအိတ် နဲ့ ထည့်နေတယ် ။ ထည့်ရင်း
“ ဟေ့ကောင် ဈေးခွေး..မင်း တလုပ်ပြည်ကို ရောင်းစားလိုက်တဲ့ ငြိမ့်ဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးကို မှတ်
မိလား...”
“ မှတ်..မှတ်..မှတ်မိတယ် ...”
“ မင်း တော်တော် ယုတ်မာတဲ့ကောင် ...အေး..ငါ အခုလို မင်းကို ပြန်နှိပ်စက်နေတာ ငြိမ့်အတွက် ငါ
လက်စားခြေနေတယ် ဆိုရင်လည်း မမှားဘူး...ငါ မင်းကို ဖမ်း..ရုံးတင် တရားစွဲဖို့ဘဲ..ဒါပေမယ့် မင်းက
ရှေ့နေကောင်းကောင်း ငှားမယ်...ထုချေမယ်...ရှေ့နေလူလည်က တရားသူကြီးနဲ့ ဥပဒေ၀န်ထမ်း ခွေး
သူတောင်းစားတွေကို လပ်ထိုးမယ်...မင်း လွတ်သွားမယ်...ဒီတော့ ဒါတွေကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး....မင်း
ကို မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ငါကိုယ်တိုင် တ၇ားစီရင်မယ် …. ”
ဆရာခွေးလည်း သူပြောလိုက်တဲ့ မိန်းမချောလေး ငြိမ့်ကို သတိရ မြင်ယောင်သွားတယ် ။
“ မင်း ငြိမ့်ကို ဘာတွေ လုပ်တယ် ဆိုတာ ငါ အသေးစိတ် သိချင်တယ်...ကြားချင်တယ်...မင်း ပြောပြ..”
ဒီအချိန်မှာ သေနတ်သမားက လဲ့၀န်းဖြာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ကို သတိရသွားတယ် ။
“ ဟိတ်...ဟိုမိန်းကလေး ...ဒီကို လာစမ်း....”
လဲ့၀န်းဖြာ ရောက်လာတယ် ။
“ မင်းမှာ မိဘတွေ ရှိလား ..”
လဲ့၀န်းဖြာ ခေါင်းငြှိမ့်ပြတယ် ။
“ မောင်နှမတွေကော ရှိလား ..”
“ ရှိပါတယ်..”
“ မင်း ဘယ်ဇာတိလဲ ..”
“ ပြည်ကပါ ..”
“ မင်းကို ငါ လွတ်ရာကျွတ်ရာ ကားဂိတ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်...ဒီ ဆာလာအိတ်ထဲက ငွေတွေက မင်းအ
တွက်..မင်းမိသားစု အတွက်...မင်း တခုတော့ ငါ့ကို ဂတိပေးရမယ်...ပေးမလား..”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို..ဘာဂတိလဲဟင်...”
“ မင်း ဒီခွေးသူတောင်းစား စေးျခွေးအကြောင်း..သူတို့ ဂိုဏ်းအကြောင်း..အဲ..ငါ့အကြောင်းတွေကို ဘယ်
သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး ဆိုတဲ့ ဂတိ ...”
“ ပေးပါတယ် အကို..စိတ်ချပါ...မီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး ...”
“ ဒီငွေတွေနဲ့ မင်းတို့ မိသားစု လုပ်ကိုင် စားကြပေါ့ကွာ...ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်..ရဲလည်း တိုင်
မနေနဲ့ ..တိုင်ထားပြီးသား ဆိုရင်လည်း တခုခု ညာပြောလိုက်ပေါ့ကွာ...ဟုတ်ပလား...”
“ ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ...”
သေနတ်သမားလည်း ဈေးခွေးကို အခန်းလေးတခန်းထဲ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီး လဲ့၀န်းဖြာ ကို ခေါ်
ထုတ်သွားတယ် ။ ကားဂိတ်ကို လိုက်ပို့တယ် ။
“ ကဲ လဲ့၀န်းဖြာ...ကံမကုန်ရင်တော့ ပြန်ဆုံချင် ဆုံမှာပေါ့..မဆုံဖို့က များတယ်..ကဲ သွားပြီ ...”
သေနတ်သမား သူ့ကားလေးကို ကားဂိတ်ကနေ မောင်းထွက်သွားတယ် ။
လဲ့၀န်းဖြာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကြောင့် အံ့သြနေဆဲ ကားဂိတ်က လက်မှတ်ရောင်းတဲ့လူ
က “ မိန်းကလေး..ဘယ်သွားမှာလဲ..လက်မှတ်ဖြတ်မလား..” လို့ မေးလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတယ် ။
ဆက်ရန်
ပန်းရိုင်း ရေးသည်