ပန်းရိုင်း ရေးသည်
ခပ်လှမ်းလှမ်းက စက်ရုံကြီးရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်က မီးခိုးတွေ တလူလူနဲ့ ထွက်နေတာကို ငြိမ့် အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာနဲ့ ငေးကြည့်နေတယ် ။
လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ငြိမ့်က စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်မပါနိုင်တဲ့ အခြေအနေ ။
ငြိမ့်မှာ ရှိရမယ့်အခြေခံ လူ့အခွင့်အရေး ဆိုတာတွေ မိန်းမသားတယောက်ရဲ့ ဘ၀လုံခြုံမှု ဆိုတာတွေ
ဒီအချိန်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး ။
သူများ လုပ်သမျှ ခံရမယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေတယ် ။
ပတ်ပတ်လည်မှာ ကျောက်တုံးတွေ စီတန်းထားတဲ့ မီးနီလေးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်နဲ့မီးပြတိုက်လေး ကို
ကွင်းပြီးမော်တော်ဘုတ်လေးက ငြိမ့်ရှိနေတဲ့ ဆိပ်ခံဘောတံတားဆီကို ဦးတည်ပြီး လာနေတယ် ။
“ ကားထဲက ထွက်လိုက်တော့...”
လေသံမာမာပြတ်ပြတ်နဲ့ အမိန့်သံဆန်တဲ့ ကားရှေ့ခန်းကလူပြောလိုက်တာကြောင့် ငြိမ့်ကားတံခါးကို
ဖွင့်ပြီး ကားထဲက ထွက်လိုက်တယ် ။
လေက တဟူးဟူး တိုက်နေတယ် ။
စိမ့်အေးလွန်းတဲ့ လေကြောင့် ငြိမ့်မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားတယ် ။ ကုတ်အကျၤ ီကို ဆွဲစိလိုက်မိတယ် ။
ဆိပ်ခံဘောတံတားပေါ်မှာ စောစောထဲက ရှိနေတဲ့ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ လူက ငြိမ့်လက်မောင်းကို လာ
ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ် ။ သူကိုင်တာကို မကြိုက်ပေမယ့် ငြိမ့်မှာ ငြင်းနိုင်စွမ်း မရှိဘူး ။ သူတို့ လုပ်သမျှ
ကို ခံလိုက်တော့မယ်လို့ ငြိမ့် ဒီကို မရောက်ခင်ထဲက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား ။
လူမဆန် ရက်စက်လွန်းတဲ့ ဒီလိုလူတွေနဲ့ နောက် ဘ၀ ဆက်တိုင်းဆက်တိုင်းမှာ မကြုံဆုံရပါစေနဲ့လို့
အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဆုတောင်းမိခဲ့ရတယ် ။
မော်တော်ဘုတ်လေးက ဆိပ်ခံတံတားမှာ လာကပ်လိုက်တဲ့အချိန် ငြိမ့်လက်မောင်းကို
ကိုင်ထားတဲ့အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့လူက မော်တော်ဘုတ်ပေါ်ကို လှမ်းတက်ခိုင်းတယ် ။ လှုပ်နေတဲ့ မော်တော်ဘုတ်ပေါ်ကို
ငြိမ့်ရောက်သွားတော့ ထိုင်စရာ ခုံလေးမှာ ထိုင်ဖို့ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့လူက လက်နဲ့ ညွှန်ပြတယ် ။
ငြိမ့်တို့ ထိုင်လိုက်ပြီးတာနဲ့ မော်တော်ဘုတ်က ပင်လယ်ပြင်ဖက်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထွက်တယ် ။
လေ တဟူးဟူးနဲ့ တိုက်နေတယ် ။ မော်တော်ဘုတ်အပေါ်မှာ မောင်းတဲ့လူနဲ့ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့လူရယ်
ငြိမ့်ရယ်ဘဲ ရှိနေတယ် ။ မော်တော်ဘုတ်ရဲ့ အနောက်ဖက်ကနေ စောစောက သူရပ်စောင့်နေတဲ့ ဆိပ်ခံ
တံတားလေးကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်နေရဆဲဘဲ ။ ရှေ့မီးကြီး ဖွင့်ထားတဲ့ ကားကြီး ရှိနေတုံးဘဲ ။
ငြိမ့် ဘယ်ကိုရောက်အုံးမယ် မသိဘူး ။
ကမ်းနဲ့ ေ၀းလာတာနဲ့အမျှ မော်တော်ဘုတ်က လူးလာတယ် ။ ပင်လယ်၀ကို ရောက်လာပြီမို့ လှိုင်းပိုထလာတယ် ။
ဖြစ်ချင်သလိုတွေ ဖြစ်မလာတော့လည်း ဖြစ်ချင်တာတွေ ဖြစ်တော့ကွာလို့ ငြိမ့်စိတ်ကို လျှော့ထားလိုက်တယ် ။
“ ဟောဟိုမှာ ကြည့်လိုက်စမ်း ...သငေ်္ဘာလေး ..မလှဘူးလား...”
အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့လူက ပင်လယ်ပြင်တနေရာမှာ ကျောက်ချရပ်ထားတဲ့ ဇိမ်ခံ သငေ်္ဘာလေးတစီးကို ငြိမ့်ကို ပြလိုက်တယ် ။ “ ဒို့ အဲဒီကို
သွားနေတာ...အဲဒီသငေ်္ဘာက သူဌေးကြီး မစ္စတာဆန်းတိုးစ် ပိုင်တာ..မင်းသွားတွေ့ရမှာက သူ့သား ဖရက်ဒီဆန်းတို့စ် ပေါ့...” လို့
သူက ပြောလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ထောင်ထဲကGum ( ပီကေ ) တထုပ်ကို ထုတ်ပေးတယ် ။ သဘောကတော့ ပါးစပ်မနံအောင် Gum ( ပီကေ )
ဝါးခိုင်းတယ် ဆိုတာ ငြိမ့် သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ် ။
ဇိမ်ခံသငေ်္ဘာ အနားကို ရောက်တော့ ဒီသငေ်္ဘာဟာ အေ၀းကနေ မြင်နေရတုံးကလို မသေးလှဘူး ဆိုတာ ငြိမ့်တွေ့၇တယ် ။ သူတို့ မော်တော်ဘုတ်
အနားကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သဘေ်ာလေးပေါ်က လူတချို့ သူတို့ကို ထွက်ကြိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
သငေ်္ဘာဟာ အရမ်းကို သားနား လှပလွန်းတယ်ဆိုတာ အထဲကို ရောက်တော့မှ သိရတယ် ။
“ သူဌေးသား မင်းအလာကို မျှော်စောင့်နေတယ်...လာ..လိုက်ခဲ့..”
ကြိုနေတဲ့ ခေါင်းဖြူဖြူ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းလူကြီးက ငြိမ့်ကို ပီသတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ ပြောလိုက်လို့ ငြိမ့်လည်း သူ့အနောက်ကနေ
လိုက်သွားရတယ် ။ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်နေတယ် ။ ဒီ သူဌေးသားဆိုတဲ့ကောင်က ငြိမ့်ရဲ့ သွေးအသားတွေကို ဝါးမြိုတော့မှာကတော့ မြေကြီး
လက်ခတ်မလွဲ သေချာနေပြီ ။
တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပနေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို နင်းလျှောက်ပြီး သူဌေးသား ဖရက်ဒီဆန်းတိုးစ်ရဲ့ အခန်းကြီးဆီကို ရောက်သွားရတယ် ။
ဖရက်ဒီဆန်းတိုးစ်က အသားလတ်လတ် မေးရိုးကားကား ဆံပင်လှိုင်းတွန့်နဲ့ လူဖြောင့်တယောက်ပါ ။
ငြိမ့်ထက် နဲနဲဘဲ ပိုကြီးမယ်လို့ ငြိမ့်ခန့်မှန်းမိတယ် ။ ရွှေကြိုးတုတ်တုတ်ကြီးကို လည်ပင်းမှာဆွဲထားသလို လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာလည်း ရွှေကြိုး(
ဟန်းချိန်း )တွေနဲ့ ..။ ဘယ်ဖက်လက်မှာ စိန်တွေ စီထားတဲ့ ရွှေရောင်နာရီကြီးလည်း ပတ်ထားတယ် ။
“ အိုး...အလှနတ်သမီးလေး....ရောက်လာပြီကိုး..မင်းရဲ့ ဓါတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး စွဲလန်းသွားရလို့ မင်းကို ငါ့ဆီကို မရောက်ရောက်အောင်
ကြိုးစားလိုက်ရတာကွာ..ဟင်းဟင်း..မင်းဟာ ငါရူးသွားရလောက်အောင်ကို ဘဲ တကယ်လည်း လှလွန်းတယ်ကွာ....” လို့ ပြောရင်း ငြိမ့်အနားကို
တိုးကပ်လာတယ် ။
သူ့ဘေးနားမှာသူ့တပည့်တွေလို့ ယူဆရတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှလူမထင်တဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့လူငယ်နှစ်ယောက်လည်း
ရှိနေတယ် ။ သူတို့ရဲ့ ခါးကြားမှာ သေနတ်တွေ ထိုးထားတာကို တွေ့ရတယ် ။ သူတို့က သူဌေးသား
ကို “ အရမ်းမိုက်တဲ့ စော်လေး...ဆရာသမား စားပြီးလည်း ဆက်ထိန်းထားဖို့ ကောင်းတယ်...ပစ္စည်း
ကောင်းလေး...” လို့ ပင့်မြှောက် အားပေးနေကြတယ် ။
“ ဟုတ်ပါပြီ..ဟုတ်ပါပြီ.....မင်းတို့ ပြောသလိုဘဲ ငါက လုပ်မှာပါ..ကဲကဲ မင်းတို့ အခန်းထဲက ထွက်ဖို့ အ
ချိန်တန်ပြီ....မိန်းမလှလေးကို ငါ အသေးစိတ် ကြည့်ရှု သုံးသပ်လိုက်အုံးမယ်.....”
သူဌေးသား ဖရက်ဒီဆန်းတို့စ်က သူ့တပည့်တွေကို အခန်းထဲက ထွက်ခိုင်းလိုက်တယ် ။
သန့်ရှင်းပြောင်လက် နေတဲ့ အခန်းကြီးထဲ တန်ဖိုးကြီး သားရေဆိုဖါထိုင်ခုံတွေ နဲ့ မွေ့ရာထူထူနဲ့ ကုတင်
လှလှကြီး ဘဲ ရှိနေတယ် ။
ဖရက်ဒီက ငြိမ့်ဆီကို လျှောက်လှမ်းလာပြီး “ ကဲ..မိန်းမလှလေး ..မင်း မျက်နှာလေး ဘယ်လောက်
လှသလဲ ဆိုတာတော့ ငါ တွေ့နေရပြီ..မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလေး ဘယ်လောက် လှသလဲ ဆိုတာကို ငါ
တွေ့ချင်မြင်ချင်တယ်ကွာ....မင်းရဲ့ အ၀တ်အစားတွေကို တခုမကျန် ချွတ်လိုက်တော့...” လို့ ပြောလိုက်
တဲ့အခါ ငြိမ့်လည်း စိတ်တော်တော် ဆင်းရဲသွားရပြီ ။ တစိမ်း ယောကျ်ားသား တယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာအ၀တ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြဖို့
ဆိုတာက တော်တော့်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတခု မဟုတ်လား ။
“ ဟိတ်..ဘာငိုင်နေတာလဲ..မင်း ငါပြောတာ နားမလည်ဘူးလား..မင်းကို အ၀တ်တွေ အကုန်ချွတ်လိုက်ဖို့ငါ ပြောနေတာ....”
ငြိမ့်လည်း သူခိုင်းတာကို မလုပ်ရင် ငြိမ့်ကို အသားနာအောင် နှိပ်စက်ကလူ လုပ်ကြဦးမှာကို သဘော
ပေါက်တာကြောင့် ငြိမ့်ရဲ့ ကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ ၀တ်ထားတဲ့ ဆွယ်တာအဝါရောင်လေးကို စပြီး ချွတ်
လိုက်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ ဇာနားကွပ် အနက်ရောင် အကျၤ ီလေးကို ဆက်ပြီး ချွတ်လိုက်တယ် ။
အနက်ရောင် ဘရာစီယာလေးဘဲ ကျန်တော့တဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွေကို ဖရက်ဒီက တောက်
ပြောင်စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ် ။
“ ေဝါင်း......တော်တော် လှပတဲ့ ပစ္စည်းပိုင်ရှင်လေးဘဲ..ကဲ..ဘရာလေးကိုလည်း ဆက်ချွတ်လိုက်ပါအုံး..”
ငြိမ့် နှေးကွေးနေလို့ ဖရက်ဒီက စိတ်မရှည်နဲ့ပုံနဲ့ “ ရှက်မနေနဲ့..မင်း ဘ၀မှာ အရှက် ဆိုတာကို ခဏဘေးဖယ်ထားပစ်လိုက်တော့...”
လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ ငြိမ့် ဘရာချိတ်လေးကို လက်နောက်ပြန်နဲ့ ဖြုတ်ပစ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ် ။
ဖရက်ဒီလည်း ဆတ်ကနဲ တံခါးဖက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး...“ ဘယ်သူလဲကွ...ငါ့အခန်းကို လာခေါက်တာ.
စောက်လိုက်ကန်းဆိုး မသိဘူးလား....” လို့ အော်ပြောလိုက်တယ် ။ တံခါး ချပ်ကနဲ ပွင့်လာပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ လူကြီး
၀င်လာသည် ။ သူတယောက်ထဲတော့ မဟုတ်ဘူး ။
လူတယောက်ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ပြီး ခေါ်လာတာ ။
“ ဆော၇ီးဘဲ ဖရက်ဒီ....မင်းကို လာမနှောက်ယှက်ဖို့ မှာထားတာ ငါသိတယ်..ခုဟာက အရေးကြီးလို့..”
“ ဘော့ပ်...သူက ဘယ်သူလဲ...”
“ သူ့ကို မိရင် မင်းကိုယ်တိုင် ရှင်းပစ်ချင်လို့ မင်း ခေါ်လာဖို့ မှာထားတဲ့ “ ဖိလစ်ပို ”လေ ...မင်းအဖေနဲ့
မင်းကို အမြဲ လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတဲ့ စစ်စလီကျွန်းသား...ဖိလစ်ပို.....”
“ အော်..ဒီလိုလား.....ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို ခွင့်လွှတ်တယ်..ဘော့ပ်.....ငါ ဒီသစ္စာဖေါက် လူယုတ်မာကို
ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းပစ်ရမှာပေါ့....ဟေ့ကောင်....မင်း ကို ငါ တခုမေးမယ်.....မင်း ဘာအတွက်ကြောင့် ငါ
နဲ့ ငါ့အဖေကို အမြဲ လိုက် ရန်ရှာနေရတာလဲကွ....ဖြေစမ်း...”
ဖိလစ်ပို ဆိုတဲ့လူက ဘာမှ ပြန်ဖြေဘဲ အံကြိတ်ပြီး ဖရက်ဒီကို မုန်းတီးရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည် ။
“ ဟေ့ကောင်..ဖြေလေကွာ....”
ဖရက်ဒီက ခါးက သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖိလစ်ပိုကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည် ။ သူချိန်လိုက်တဲ့ စတိုင်က သေနတ်ကို အမေရိကန်လူမဲ လူဆိုးတွေ
ချိန်ရွယ်သလို ဘေးတစောင်းပုံစံ စတိုင် နဲ့ ။
သူ့သေနတ်က ရွှေသေနတ် ။ ရွှေရောင် တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ သေနတ် ။
“ ဖြေလည်း မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်မှာဘဲလေ..ဘာထူးလဲ..သတ်လည်း သတ်လိုက်ကွာ...ကြာတယ်..”
ဖိလစ်ပိုရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဖရက်ဒီက သေနတ်မောင်းခလုပ်ကို ကွေးညှစ်ချလိုက်တယ် ။
ပြင်းထန်ကျယ်လောင်တဲ့ ယမ်းပေါက်ကွဲသံကြောင့် ငြိမ့် နားတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိတ်ကာလိုက်မိ
တယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ နားတွေ အူထွက်သွားတယ် ။
ငြိမ့် တအားလည်းကြောက်တယ် ။
ဖိလစ်ပိုရဲ့ နဖူးပြောင်ပြောင်မှာ မဲနက်တဲ့ အပေါက်လေးတပေါက် ပေါ်လာတယ် ။ ချက်ချင်းဘဲ
ဒီအပေါက်လေးထဲက နီစွေးတဲ့ သွေးတွေ ထွက်ကျလာတယ် ။ မျက်နှာတလျှောက် စီးကျလာတယ် ။
ဖိလစ်ပို ကိုယ်ကြီး အရုပ်ကြိုးပြတ် ဘုံးကနဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ် ။
ဖရက်ဒီရဲ့ သေနတ်ထဲက ခုန်ပျံထွက်လာတဲ့ ကျည်ဆံခွံလေးသည် ဘေးက ကျောက်ဖြူသား စားပွဲကြီးပေါ်ကို ချွင်ကနဲ ကျရောက် ထိမှန်ကာ
ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျသွားသည် ။
ဖရက်ဒီက “ ငါကျေနပ်တယ်...ငါကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်ရလို့..” လို့ ဘော့ပ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းဖြူကြီးကိုပြောလိုက်သည် ။ ဘော့ပ်က ဖိလစ်ပိုရဲ့
အသက်မဲ့ကိုယ်ကြီးကို ကော်လာကနေ ဆွဲကာ အခန်းထဲက ထုတ်ယူသွားလိုက်သည် ။
ဖရက်ဒီလည်း ငြိမ့်ဖက်ကို လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း သူ့သေနတ်ကို ကျောက်ဖြူစားပွဲကြီး အပေါ်ကိုတင်လိုက်ပြီး“ စိတ်အနှောက်အယှက်
ဖြစ်သွားသလား ဘေဘီ...ငါတို့ အလုပ် သဘောက အဲလိုဘဲ...
တခါတခါ ကြမ်းတမ်းတယ်....ဟဲဟဲ....ဒါပါဘဲ..ဒီက စပြီး မင်းကလေးနဲ့ ငါနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ကြဖို့ဘဲ ကျန်ပါတော့တယ်.....”
လို့ ပြောလိုက်သည် ။
ငြိမ့်အနေနဲ့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ လူတယောက်ကို သွေးအေးအေးနဲ့ သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တဲ့ ဖရက်ဒီကို ရွံရှာကြောက်ရွံ့တာ အရမ်းဘဲ ။ ဒါပေမယ့် ငြိမ့်က
သူတို့ လက်ခုပ်ထဲကရေ ဖြစ်နေတယ် ။
သူတို့ သွန်လိုသွန် မှောက်လိုမှောက် သောက်လိုသောက် အခြေအနေမို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေနေရတယ် ။
“ ကဲ..မင်းဘရာလေးကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ခွာလိုက်တော့ကွာ....”
ငြိမ့်လည်း ချိတ်ဖြုတ်ပြီးသား ဘရာလေးကို ချွတ်ခွာလိုက်သည် ။
ဖွ့ံထွားလုံး၀န်းတဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ ရင်သားစိုင်တွေ အကာအကွယ်မဲ့သွားသည် ။ ဖရက်ဒီက ငြိမ့်ရင်စိုင်တွေကို
သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ပြီး “ အိုး...ဘေဘီ...အရမ်းလှတဲ့ နို့တွေဘဲကွာ....ကဲ..ကုတင်ပေါ်တက်တော့”
လို့ ပြောလိုက်ရင်း သူ့ဘောင်းဘီက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ချွတ်သည် ။
ငြိမ့်လည်း ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ကျန်နေတဲ့ စကပ်လေးကို ချွတ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ဆဲ အချိန်မှာ သငေ်္ဘာရဲ့ ပြူတင်းပေါက် အ၀ိုင်းကြီးတွေကနေ
အပြာရောင်မီးတဖျပ်ဖျပ်တွေ မြင်လိုက်ရသည် ။
“ မင်းတို့ကို ရဲတပ်ဖွဲ့က ပတ်ပတ်လည် ၀ိုင်းထားတယ်..လက်နက်ချ အဖမ်းခံပါ......”
အသံချဲ့စက်ကနေ အော်ပြောလိုက်တဲ့ ကျယ်လောင်ပီသတဲ့ အသံတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားလိုက်ရသည် ။ ဖရက်ဒီ ခါးပတ် မချွတ်ဖြစ်တော့ဘူး
။ ကျောက်ဖြူစားပွဲကြီးပေါ်က သူ့ရွှေရောင်သေနတ်ကို ဖရက်ဒီပြေးဆွဲဖို့ ကြံစည်လိုက်ပေမယ့် မအောင်မြင်လိုက် ။ တံခါး ၀ုန်းကနဲ ပွင့်သွားပြီး
လက်နက်ကိုင် ယူနီဖေါင်း၀တ်တွေတပြုံကြီး ပြေး၀င်လာကြပြီး ဖရက်ဒီ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တွန်းလှဲချကြ လက်ထိပ်ခတ်ကြလို့ ဖရက်ဒီလည်း
ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း သူတို့ခေါ်ရာ နောက်ကို ယက်ကန်ယက်ကန်နဲ့ ပါသွားရတော့သည် ။
အခန်းထဲမှာ ပူလိစ်လို့ ကျောပြင်မှာ စာတန်းပါတဲ့ အပြာရောင် ယူနီဖေါင်း၀တ် ရဲတွေ အများကြီး ရောက်
လာကြသည် ။
ငြိမ့်လည်း တုန်ရီတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဘရာလေးကို ပြန်၀တ်လိုက်မိသည် ။
ငြိမ့်မျက်၀န်းတွေက မျက်ရည်ပေါက်လေးတွေ စီးယိုကျဆင်းလာသည် ။ ၀မ်းသာလွန်းလို့ ကျလာတဲ့
မျက်ရည်ပေါက်တွေ ..။
လက်မတင်လေး သူဌေးသား လူဆိုးကောင် ဖရက်ဒီရဲ့ လက်က လွတ်မြောက်သွားရတယ် မဟုတ်လား ။
အခက်အခဲ ဒုက္ခတွေ အမျိ ုးမျိ ုးကို ဖြတ်သန်းတွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ငြိမ့်အတွက် ဘေးဆိုး အန္တရာယ်တွေ ချုပ်ငြိမ်း ရပ်ဆဲသွားခဲ့ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်းရဲ့
လမ်းစ အလင်းရောင်လေးကို စတွေ့လိုက်ရလို့ ။
ငြိမ့် မသိတာက သူဟာ ဖရက်ဒီဆိုတဲ့ မာဖီယာ ခေါင်းဆောင်က စစ်စလီကျွန်းသား ဖိလစ်ပိုဆိုတဲ့ လူဆိုးတယောက်ကို သေနတ်နဲ့
ပစ်သတ်လိုက်တာကို အစအဆုံး မြင်လိုက်တဲ့ မျက်မြင်သက်သေတယောက် ဖြစ်နေလို့ အရာရာဟာ ငြိမ့်ထင်လိုက်သလို မအေးချမ်းဘဲ အပစ်အခတ်
အညှစ်အသတ် အပြေးအလွှားတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ကြုံတွေ့ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ် ဆိုတာကိုပါ ။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု
ဝါရှင်တန်ဒီစီ မြို့တော်
မနက်ခင်းရဲ့ လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းတဲ့ လေအေးအေးကို တ၀ရှုသွင်းလိုက်မိသည် ။
ရက်တော်တော် ကြာကြာ အနားယူ အပန်းဖြေခဲ့ရလို့ စိတ်တွေ ကြည်လင်လန်းဆန်းနေသည် ။
ကရစ်ဘီယန်ပင်လယ်ပြာပြာကို မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ယောင်နေဆဲဘဲ ။
နေလူမင်း အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်ကို လက်တဖက်ကဆွဲ ကျန်တဲ့လက်တဖက်နဲ့ ရီမုတ်ကို တွစ်ကနဲ
နှိပ်ရင်း ကားတံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်ကာ Home Land Security / FDS ( Federal Protection Service ) လို့
မီးခိုးရောင် ကျောက်ပြားမှာ အနက်ရောင် စာလုံးတွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားတဲ့ အဆောက်
အဦးထဲကို လှမ်း ၀င်လိုက်သည် ။
လက်တွေကို ခပ်ကားကားလုပ်ပြီး ရပ်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင် အနက်ရောင် ယူနီဖေါင်း၀တ် ကို သူ့စိစစ်
ရေးကပ်ပြားကို ပြလိုက်ပြီး နံရံက စကင်လုပ်တဲ့ အကွက်လေးဆီကို သူ့စိစစ်ရေးကပ်ပြာလေးကို ထိုးကပ်
လိုက်သည် ။ တန်ကနဲ အသံနဲ့အတူ အကွက်လေး စိမ်းသွားသည် ။
ဓါတ်လှေခါးဆီကို သူလျှောက်သွားတဲ့အချိန် ရှေ့တူရှူကနေ လျှောက်လာနေကြတဲ့ ၀န်ထမ်းတွေက သူ့
ကို နုတ်ဆက်သွားကြလို့ သူကလည်း ပြန်နုတ်ဆက်လိုက်သည် ။
Hi ..Good Morning!!!!
Morning!!!Nay!!!
Hi Nay....How is your vacation?
Welcome back Nay!!! ”
ရုံးခန်းလေးတခုထဲကို သူ၀င်လိုက်တော့ ရွှေအိုရောင်နဲ့ အနက်ရောင် စပ်ကြား ဆံပင် မျက်လုံးပြာလဲ့လဲ့
အသား ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ မိန်းကလေး တယောက်က သွားဖွေးဖွေးညီညီလေးတွေ ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်
ရင်း “ ဟေး..နေ....ပြန်လာပြီလား....ငါ့အတွက် ဂျမေကာ ကနေ ဘာပါခဲ့လဲ...” လို့ သူ့ကို နုတ်ဆက်
လိုက်သည် ။
သူ့ရဲ့ လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက် စင်သီယာ ( Cynthia Black ) က သူနဲ့အတူ နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေး အရေးကြီး
တာ၀န်တွေကို အပွဲပွဲ နွှဲခဲ့ကြတဲ့ အေးဂျင့်တယောက် ဖြစ်သည် ။
နေလူမင်း သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက အထုပ်တထုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး “ပါတာပေါ့ .စင်သီယာ....ဒီမှာ မင်းအတွက်
ဂျမေကာပြန်လက်ဆောင်...”လို့ ပြောကာ ပေးလိုက်သည် ။ Cynthia Black က သူ့လက်ဆောင်တွေကို ထုတ်ကြည့်နေတုံး သူ
အတွင်းခန်းထဲကို လျှောက်၀င်သွားလိုက်သည် ။
သူ့ရုံးခန်းလေးထဲကို ရောက်တော့ အလုပ်စားပွဲပေါ်က ကွန်ပြူတာ စကရင်းပေါ်မှာ အဝါရောင် စက္ကူလေးတခု ရှိနေသည် ။ သူ့ဘော့စ် Bill
က ရောက်ရင် သူ့ဆီလာတွေ့ဖို့ ရေးထားတဲ့ မက်ဆေ့လေး ။
ကျောပိုးအိတ်ကို ချပြီးတာနဲ့ ဘော့စ်အခန်းကို သူ လျှောက်သွားလိုက်သည် ။
Bill က သူများတွေလို မင်းရဲ့ ဗကေးရှင်း ဘယ်လိုလဲ ဆိုတဲ့ လူတွေ မေးနေကျ မေးခွန်းတွေကို မမေးဘဲ
လိုရင်းကို တန်းပြီး ပြောသည် ။ အလုပ်ကို ပြန် ရောက်ရောက်ချင်း အထူးတာ၀န်တခုကို ပေးတာ ။
“ မင်းရဲ့ တာ၀န်က အရေးကြီး အစိုးရသက်သေ တယောက်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ဘဲ...ယေဘူရအားဖြင့် ဒီလို တာ၀န်က ယူအက်စ်မာရှယ်
U.S Marshals တွေက တာ၀န်ယူလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြတာ
..ဒီကေ့စ်က ထူးခြားတယ် ..အကြမ်းဖက် Terrorist Group တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် ..ပြည်ခိုး၀င်မှုတွေ
လူကုန်ကူးဂိုဏ်းတွေနဲ့လည်း နွယ်နေတယ်..ဒါကြောင့် ငါတို့အဖွဲ့က U.S Marshals နဲ့ တွဲပြီး
တာ၀န်ယူရတယ်...မင်း တာ၀န်ယူရမယ့်သက်သေရဲ့ နောက်ကြောင်း အကျဉ်း ဒီဖိုင်ထဲမှာ ပါတယ်..ချက်ချင်း လုပ်ပါ ...”
ကေ့စ်ဖိုင်ကို ရပြီးနောက် သူလေ့လာကြည့်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ပြီး ပါးစပ်က “ အိုး..”လို့ရေရွတ်မြည်တမ်းမိလိုက်ရသည် ။ အမှုရဲ့
အရေးကြီး မျက်မြင်သက်သေ ရဲ့ နံမည်နဲ့ လာခဲ့တဲ့ သူ့တိုင်းပြည်ကို တွေ့လိုက်၇လို့ပါ ။
သူ့နံမည်က ငြိမ့် ။
သူ့တိုင်းပြည်က “ မြန်မာ ” တဲ့ ။
ဘေတင်ရော့ဂျ်မြို့ ( Baton Rouge )
လူ၀ီဇီရားနား ပြည်နယ် (Louisiana State) ရဲ့ မြို့တော်ကို တခေါက် ရောက်ခဲ့ရပြန်ပြီ ။
မစ္စစပီမြစ်ကြီးရဲ့ အရှေ့ဖက်ကမ်း တနေရာ ။
စိမ်းစိုနေတဲ့ စိုက်ခင်းတွေရဲ့ အလည်မှာ မြင့်မားကြီးကျယ်တဲ့ အိမ်ကြီးတလုံးက ထီးထီးကြီး တွေ့နေရသည် ။
သူမောင်းလာတဲ့ Chevy Tahoe ကားနက်ကြီးပေါ်က သူ ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးထဲက လူနှစ်ယောက်ထွက်လာသည် ။ Baton Rouge ရဲတပ်ဖွဲ့က အရပ်၀တ်နဲ့ ရဲအရာရှိနှစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည် ။
သူနဲ့အတူ U.S Marshals က စီစစ်လီယာချေနီ ဆိုတဲ့ အေးဂျင့်မတယောက် ပါလာသည် ။
စီစစ်လီယာသည် ဆံပင်ရွှေဝါရောင်အတိုလေးနဲ့ အမေရိကန် ကော့ကေးရှင်း ( အဖြူ )မတယောက်ပါ ။
စီစစ်လီယာနဲ့သူ ရဲအရာရှိများနဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ တာ၀န်ယူရမယ့် သက်သေနဲ့ ရဲအရာရှိတွေက မိတ်ဆက်တွေ့ပေးပါတော့သည် ။
သက်သေသည် အလွန်တရာမှ လှပကျော့ရှင်းတဲ့ မြန်မာ အမျိုးသမီးတယောက် ဖြစ်နေလို့ ဒီကေ့စ်ကို
စ လက်ခံရတဲ့ အချိန်ထဲက သူ စိတ်အလွန်၀င်စား နေခဲ့ရသည်လေ ။
မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ရဲအရာရှိက ငြိမ့်ကို လုံခြုံရေးကို တာ၀န်ယူမယ့် အရာရှိ နံမည်က နေလူမင်း လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန် ငြိမ့် အတော့်ကို အံ့အားသင့်သွားမိရတယ် ။ အမေရိကန်မှာ မြန်မာလူမျိ ုးတွေရောက်နေပြီး နေရာတကာမှာ အလုပ်လုပ်နေကြတယ်လို့ ကြားဖူးခဲ့ပေမယ့် အခုလို မြန်မာလူမျိ ုးနဲ့တိုးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး ။
သူတို့ အိမ်ထဲကို စ၀င်လာတဲ့အချိန်မှာထဲက အာရှသား အရာရှိဟာ မြန်မာရုပ်နဲ့ဆင်သည်လို့ ငြိမ့် ထင်
ခဲ့မိတယ် ။ မြန်မာဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ပါ ။ ဖိလစ်ပိုင် သို့မဟုတ် ကမ္ဘောဒီးယား တခုခု
ဖြစ်မယ် လို့ဘဲ တွေးဆခဲ့မိတယ် ။
“ ကျနော့နံမည် နေလူမင်းပါ..ဒီက ငြိမ့်နော်....ကျနော် အမှုဖိုင်တွဲ စ ရထဲက နံမည်နဲ့ မြန်မာဆိုတာ
တွေ့ခဲ့လို့ အံ့သြနေတာပါ …. ဒီတယောက်က ယူအက်စ်မာရှယ်က အေးဂျင့်
စိစစ်လီယာချေနီ...ကျနော်နဲ့သူနဲ့က ငြိမ့်ကို လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ တနေရာကို ခေါ်သွားကြမှာပါ...ငြိမ့်က
အမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သက်သေခံပြီးရင်လည်း ငြိမ့်ကို အမည်က အစ အစစ အရာရာ
ပြောင်းလဲပေးမှာပါ..လူသစ်နေရာသစ်အလုပ်သစ် ဖြစ်သွားမှာပါ....”
“ ငြိမ့်က ဒီ တိုင်းပြည်ကို နေဖို့ အလုပ်လုပ်ဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး...ငြိမ့်...ငြိမ့်ကို သူ..သူတို့
အတင်း ဖမ်းခေါ်လာတာပါ အကို...”
ငြိမ့်အသံလေးတွေ တုန်ခါနေသလို မျက်လုံးရွဲကြီးတွေကနေ မျက်ရည်ပေါက်တွေ လိမ့်ဆင်း
ကျလာတယ် ။
ဘေးက စိစစ်လီယာ က ငြိမ့် ဘာတွေ ပြောနေတယ် ဆိုတာကို နားမလည်ပေမယ့် မျက်ရည်တွေကျ
ပြီး ငိုနေတာကို တွေ့ရလို့ ငြိမ့်ရဲ့ လက်ကလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ...“ မင်း ဘာမှ မပူပါနဲ့တော့ ..ဒို့
မင်းကို ကူညီကြမှာ ...” လို့ ပြောလိုက်သည် ။
ငြိမ့်ကို သူတို့ကားနဲ့ ခေါ်လာကြသည် ။
သည်နေရာက အမြန်ဆုံး ခွာနိုင်လေ ကောင်းလေ မဟုတ်လား ။
ငြိမ့်သည် ကားမောင်းတဲ့ နေလူမင်း ရဲ့ဘေးခုံ ကားရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်သည် ။ ငြိမ့်က ကား အနောက်ခန်း
မှာ ထိုင်မည် လုပ်တော့ စိစစ်လီယာက “ ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်ပါ...မစ္စတာနေ နဲ့ စကားပြောလို့
ကောင်းတာပေါ့..” ဆိုပြီး အတင်း ထိုင်ခိုင်းလို့ ထိုင်တာပါ ။ စိစစ်လီယာက ကားနောက်ခန်းမှာ စက်သေ
နတ် ခပ်တိုတိုသေးသေး တလက်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားရင်း ထိုင်သည် ။
ကားလမ်း ဘေးက မြစ်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ငြိမ့် လိုက်ပါလာသည် ။
“ ငြိမ့်...”
နေလူမင်း ခေါ်လိုက်လို့ ငြိမ့် ကားပြူတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးနေရာက သူ့ဖက်ကို
လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။
“ ဟုတ်..ကိုနေလူမင်း....ပြောပါ...”
“ ငြိမ့်နံမည်က ငြိမ့် တလုံးထဲလားဟင်.....”
“ ဟုတ်ကဲ့..တလုံးထဲပါ....ငြိမ့်ရဲ့ မိဘတွေက ငြိမ့်တို့ ညီအမတွေကို တလုံးထဲ နံမည်တွေ
ပေးခဲ့ပါတယ်..ငြိမ့်...သိမ့် နဲ့ အိမ့် ဆိုပြီး.....”
“ ဒါဆို ငြိမ့်ရဲ့ ညီအမတွေက ရန်ကုန်မှာ ပေါ့နော်...”
“ ဟုတ်ပါတယ်.ကိုနေလူမင်း.....”
“ သူတို့ ငြိမ့် ဒီမှာ ရှိနေကြတယ် ဆိုတာ ဘယ်သိမလဲနော်...”
“ ဟုတ်...ဘယ်သိမလဲ..ငြိမ့် အဖမ်းခံရပြီး အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်ခံလာရတာ ပြင်ပနဲ့ ဘယ်လိုမှ အဆက်
အသွယ် မလုပ်မှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ..သူတို့ ငြိမ့်အတွက် အရမ်းကို စိ်တ်ပူနေကြမှာဘဲ ...”
“ ဒါအတွက်တော့ မပူပါနဲ့..ငြိမ့် ဘယ်မှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကိုသာ အတိအကျ ပြောလို့မရပေမယ့်
ကျနော်တို့က ငြိမ့် ကျန်းကျန်းမာမာ နဲ့ ရှိနေတဲ့အကြောင်း..စိတ်မပူဖို့ လှမ်း အကြောင်းကြားပေးနိုင်
ပါတယ်..ငြိမ့်...”
“ ဟုတ်ကဲ့..ကျေးဇူးပါ....”
ကိုနေလူမင်းရဲ့ အသံက မြန်မာစကားပြောတဲ့အချိန် နဲနဲ ၀ဲသလိုဘဲ ..။ ဒီတိုင်းပြည်မှာဘဲ
မွေးသလား..မသိဘူး ။ ကြည့်ရတာ သဘောကောင်း ပုံရသည် ။
“ ငြိမ့်..”
“ ဟုတ်ကဲ့..”
“ ဆာလားဟင်....”
“ အင်..ဟို.....မဆာပါဘူး..မနက်က သူတို့ ငြိမ့်ကို ဘရိတ်ဖတ်စ် ကျွေးကြတယ်...ဘိုက်အပြည့်ဘဲ..”
“ ဘာဘဲ လိုလို ပြောပါနော်..ကျနော်တို့ကို အားမနာနဲ့....”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကိုနေလူမင်း....”
“ ငြိမ့် ….....တခု မေးလို့ ရမလားဟင်...”
“ မေးပါ...ငြိမ့်...”
“ ငြိမ့် မြန်မာပြည်ကို ဘယ်တော့ ပြန်ရမှာလဲဟင်...”
“ ငြိမ့်က အရေးပါတဲ့ မျက်မြင်သက်သေ တယောက် ဖြစ်နေတယ် ..ဒီအမှုမှာ ငြိမ့်က ဖရက်ဒီက ဖိလစ်
ပိုကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်တာ မြင်တဲ့အကြောင်း တရားရုံးမှာ ထွက်ဆိုပြီးတဲ့အချိန် ငြိမ့် မြန်မာပြည်ကို ပြန်လို့ရပါပြီ ...သက်သေတွေရဲ့ အသက် အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ယူအက်စ်မာရှယ်တွေက သက်သေရဲ့အမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်နံပါတ် အားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးတဲ့ အစဉ်အလာ ရှိပါတယ်..ငြိမ့် ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အထိလည်း လုံခြုံရေး ပေးသွားမှာပါ ..ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့..ကျနော်အစစ ဂရုစိုက် လုပ်ကိုင်ပေးပါမယ်...”
ကိုနေလူမင်းရဲ့ ခင်မင်စရာ အပြုံးနဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ စကား အပြောအဆိုတွေက ငြိမ့်ကို စိတ်သက်သာစေတယ် ။ လူကုန်ကူးဂိုဏ်း ဆိုတာ သတင်းစာထဲမှာဘဲ ဖတ်ဖူးခဲ့တာပါ ။ အခုတော့ ငြိမ့်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရလို့ ဘယ်လောက် ယုတ်မာကြသလဲ ဘယ်လောက် လူမဆန်ကြသလဲ ဆိုတာတွေကို လက်တွေ့သိခဲ့ရပြီလေ ။
ကိုနေလူမင်းက ကားမောင်းရင်း ငြိမ့်အကြောင်းကို မေးပါတယ် ။ ငြိမ့် ဘယ်မှာနေလဲ..မိသားစု အကြောင်း ပညာ ဘယ်လောက်ထိ သင်ခဲ့ဖူးသလဲ အိမ်ထောင် ရှိသလား ..စသဖြင့်ပေါ့ ။
နာရီ၀က်လောက် ကြာအောင် မြစ်ကြီးနဲ့ အပြိုင် ရှိနေတဲ့ လမ်းကနေ ကားစီးလိုက်ရပြီး ငြိမ့်တို့ လမ်းသေးသေးလေးထဲကို ချိုးကွေ့၀င်လိုက်ကြပြီးနောက် သစ်ပင်အုပ် တောတန်းလေးကို ကျော်လိုက်တဲ့အခါ ကွင်းပြောင်ပြောင်တခု အလည်မှာ အမဲရောင် ဟယ်လီကော့ပတာကြီးကို ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ရတယ် ။
ကိုနေလူမင်းက “ ငြိမ့်..ကျနော်တို့ ဟယ်လီကော့ပတာနဲ့ ခရီးဆက်ကြရမယ် ...” လို့ ပြောတယ် ။ ငြိမ့်လည်း ကိုယ့်အပေါ် ရက်စက်တဲ့လူတွေ ခေါ်ရာကိုတောင် လိုက်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀မို့ အခုလိုကိုယ့်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မယ့်လူတွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဖို့က မခဲယဉ်းပါဘူး ။
ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ ခရီးဆက်ခဲ့ရပြန်တယ် ။
တသက်လုံး အရှက်နဲ့ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ထိန်း ခဲ့ရာက ယုတ်မာပက်စက် ရက်စက်တဲ့ လူဆိုးဂိုဏ်းတွေရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်ခဲ့လို့ လူမဆန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုတွေ ပြုမူကျင့်ကြံခဲ့တာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင် ကြုံတွေ့တာတွေကို တွေးမိတိုင်း ၀မ်းနည်းငိုကြွေးမိရတဲ့ ငြိမ့်သည် မောပန်းခဲ့တာတွေ များလွန်းခဲ့လို့လား မသိပါဘူး ။ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ် ။
အိပ်မက်ဆိုးတွေကြောင့် ငြိမ့် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာရတယ် ။ ဘေးခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုနေလူမင်းရဲ့
လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတာကို သတိထားမိလိုက်တော့ သူ့ကို “ ဆောရီးနော်...အိပ်မက်တွေမက်ပြီး ကြောက်သွားလို့..” လို့ ပြောလိုက်ရတယ် ။
“ ရတယ်..ငြိမ့်..ငြိမ့် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတဲ့ ခရီးကြမ်းဟာ ဘယ်လောက် ကြမ်းတမ်းတယ် ဆိုတာ ကျနော်သဘောပေါက်တယ်...မကြာခင် ကျနော်တို့ တော်တော်ကြာကြာလေး နေရမယ့်နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ ငြိမ့် ကောင်းကောင်း အ၀အိပ်နိုင် အနားယူနိုင်ပါပြီ...” လို့ သူက လေသံအေးအေးချိုချိုနဲ့ ငြိမ့်ကို ပြောပါတယ် ။
ရဟတ်ယာဉ်ကြီး မြေပေါ်ကို ဆင်းသက်ပြီးလို့ ငြိမ့်တို့ ဆင်းကြတဲ့အခါ ကိုနေလူမင်းနဲ့ စိစစ်လီယာ
တို့က ငြိမ့်ကို ကွင်းစပ်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ငွေမှင်ရောင် ဟွန်ဒါအကော့တ်ကား ဆီကို ခေါ်သွားကြပါတယ်။
“ ဒါ ကျနော်တို့ သုံးယောက် စီးရမယ့်ကားဘဲ ..ကျနော်တို့ ဌာနတွေနဲ့လည်း မပတ်သက်လို့ ဘယ်သူ့မှ ကျနော်တို့ ဘယ်သူတွေ ဆိုတာ သိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး ..ကျနော်နဲ့ စိစစ်လီယာလည်း လက်နက်တွေကို ဗြောင်ကိုင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး ...ငြိမ့် ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိကြောင်း ပြောပြတာပါ...”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကိုနေလူမင်း...အခု ငြိမ့်တို့ ရောက်နေတာ ဘယ်မြို့လဲဟင်...”
“ ကျနော်တို့ အခု ရောက်နေတာ (Washington State) ဝါရှင်တန် ပြည်နယ် လောင်းဗြူး ( Long View) ဆိုတဲ့ မြို့ငယ်လေး ပါ ..ငြိမ့်ကအဓိကမျက်မြင်သက်သေမို့ ဖရက်ဒီရဲ့ အဖေရဲ့ မာဖီးယား လူဆိုးဂိုဏ်းက ငြိမ့်ကို ရန်ရှာဖို့ နုတ်ပိတ်ဖို့ ..လိုက်ရှာမယ် ဆိုရင် ဒီလို မြို့ငယ်လေးကို စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ဖူးလေ ...ဒါကြောင့် ဒီမှာ ခဏ လာရှောင်နေပြီး ရုံးမှာ သက်သေခံတဲ့အချိန်ကျမှ လူ၀ီဇီယားနား ကို သွားကြဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...ငြိမ့်....”
“ ဘယ်လောက် ကြာမယ်လို့ ထင်သလဲ ကိုနေလူမင်း..”
“ ခန့်မှန်းခြေ တလလောက်ပေါ့..ဒီထက်လည်း စောချင်စောမှာပါ ..အမှု ပြင်ဆင် တရားစွဲဆို တာကို
ခဏ စောင့်ရတာပါ ..ငြိမ့် သက်သေထွက်ဆိုရမယ့် အချိန်ကျရင် ကျနော်တို့ သွားကြမယ်..ငြိမ့်ထွက်ဆိုပြီးရင် ငြိမ့်ကို မြန်မာပြည် အထိ ကျနော်တို့ လိုက်ပို့ပေးပါမယ်...”
“ ဟုတ်ကဲ့ကိုနေလူမင်း..ငြိမ့် အဖြစ်ကလည်း လူကုန်ကူးဂိုဏ်းရဲ့ အဖမ်းကို ခံရပြီးတာနဲ့ မပြီးသေးဘဲ
ကိုယ့်ရှေ့မှာ လူသတ်တာကို တွေ့လိုက်ရလို့ သက်သေ ဘ၀ရောက်သွားရပြန်တယ်နော်.....ဘယ်ဘ၀က ၀ဋ်ကြွေး ပါလာလည်း မသိတော့ပါဘူး....”
ငြိမ့်လည်း ညည်းသလိုလေး ပြောလိုက်မိတယ် ။
“ ဒီလိုလည်း သဘောမထားပါနဲ့ဗျာ....ဖြစ်တတ်တဲ့ သဘော ရှိပါတယ် ...အဆိုးတွေ ပြီးသွားပြီသာ သ
ဘောထားလိုက်ပါ ...မကြာခင်မှာ...ရန်ကုန်က ငြိမ့်ရဲ့ ညီမတွေ ဆီကို ကျနော်တို့ ဖုန်းခေါ်ကြတာပေါ့...”
“ ဟုတ်ကဲ့..ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုနေလူမင်း....”
ငြိမ့်တို့ ငြိမ်သက်အေးချမ်းတဲ့ လောင်းဗြူးမြို့ငယ်လေးက တထပ်အိမ်ခပ်သေးသေးလေးကို ရောက်ခဲ့
ကြတယ် ။ အိမ်ကလေးက ကိုလံဘီယာ ဆိုတဲ့ မြစ်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာမို့ ရှုခင်းက သာယာတယ် ။
“ ကိုနေလူမင်း...က အလုပ်နဲ့ အခုလို ရက်တော်တော်များများ ခရီးထွက်ရတာ အိမ်နဲ့ ခွဲခွာရတာ စိတ်
မပျက်ဘူးလားဟင်...ဟိုလေ..ကိုနေလူမင်းမှာ....ဟိုဒင်းလေ...အိမ်ထောင်ရှိလား...”
“ ကျနော် Single လူလွတ်တယောက်ပါ..ကျနော့မိဘတွေတော့ အရီဇိုးနား ဖီးနစ်( စ် )မှာ ရှိပါတယ်..
အငြိမ်းစားတွေပေါ့..ကျနော်ကတော့ အလုပ်ရှိတဲ့ ဝါရှင်တန်ဒီစီမှာ နေပါတယ် ...”
ဘာလို့မှန်းမသိဘူး ...ငြိမ့်ရဲ့ အတွင်း စိတ်ထဲမှာ ကိုနေလူမင်း ဟာ လူလွတ် အိမ်ထောင် မရှိသူတယောက် ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန် ၀မ်းသာသွားသလိုလို ..စိတ်အေးသွားသလိုလို ဖြစ်မိတယ် ။
အင်းလေ..အိမ်ထောင်ရှိတဲ့ ယောကျ်ားတယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရတာထက် လူလွတ်လူပျိုတယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရတာက ပို လွတ်လပ်လို့ ထင်ပါရဲ့ ။
“ မြန်မာပြည်သွားလည်ဖြစ်သေးလားဟင်...”
နေလူမင်းက “ မသွားဖြစ်ဖူးဗျ...ကျနော့်မိသားစုက ဒီမှာ အကုန် ရောက်နေကြပြီး ...အလုပ်များတာကြောင့်လဲပေါ့..” လို့ ရယ်ပြီး ပြန်ဖြေတယ် ။
စိစစ်လီယာက သူတို့နေရမယ့် အိမ်ကလေးထဲ အခန်းတွေကို သေသေချာချာ လိုက်စစ်ဆေး ကြည့်
နေတယ် ။ အမြဲသတိရှိပြီး မပျင်းမရိ ပေါ့ပါးဖျတ်လပ်တဲ့ အေးဂျင့်တယောက်ဘဲ လို့ ငြိမ့် စိတ်ထဲ မှတ်ချက်ချလိုက်မိတယ် ။
အိမ်ကလေးက အိပ်ခန်းသုံးခန်း ပါပေမယ့် နေလူမင်းက သူကဧည့်ခန်းမှာဘဲ အိပ်မယ် လို့ စိစစ်လီယာ
ကို ပြောနေတာ ငြိမ့်ကြားလိုက်ရတယ် ။ တခုခု အရေးအကြောင်း ဆိုရင် သူအရင်ဆုံး သိရအောင်လို့ပြောနေတာ ။
ငြိမ့်လည်း ဖရက်ဒီ လူသတ်လိုက်တာကို တရားခွင်မှာ ပြောဖို့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်း ၀န်လေးတာဘဲ ။
တတ်နိုင်ရင် ဒီလူဆိုးတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘာမှ မထွက်ဆိုချင်ပါဘူး ။
သူတို့လို လူတွေ ဘယ်လို ဘယ်လောက်ထိ ညစ်စုတ် ယုတ်မာကြသလဲ ဆိုတာ မြန်မာပြည်ကနေ ဒီကို အဆင့်ဆင့်
လာခဲ့ရတဲ့အခါလူဆိုးလူယုတ်မာပေါင်းစုံနဲ့ တွေ့လာရတဲ့အတွက် သူတို့ အကြောင်းတွေကို ကောင်းကောင်းကြီး သိခဲ့ပြီလေ ။
တတ်နိုင်ရင် ဒီဟာကြီးကို ငြိမ့် ရင်မဆိုင်ချင်တော့ဘူး။
ဖရက်ဒီတို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တရားရုံးမှာ ထွက်ဆိုဖို့ ဆိုတာက ကိုယ့်သေတွင်းကို ကိုယ့်ဖါသာ တူးလိုက်သလိုဘဲ မဟုတ်လား ။ ဒီပတ်၀န်းကျင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးသွားလိုက်ချင်တယ် ။ ဖရက်ဒီ က မကောင်းမှူဒုစရိုက်ဆို အကုန်လုပ်ကြတဲ့ မာဖီးယား လူဆိုးဂိုဏ်းကြီးရဲ့ ထိပ်သီး ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့သား ဆိုတော့ အစိုးရ ရဲဖက်က သူ့ကို ထောင်ထဲ ပို့ချင်နေကြတာ ကြာပြီလေ ။
လက်တလုံးကြား ရှောင်တိမ်း လွတ်လွတ်နေတဲ့ ဖရက်ဒီ့ကို အပိုင်ချုပ်နိုင်ဖို့က ခက်တယ် ။ သက်သေ
အထောက်အထား မရှိတာကြောင့် သူ့ကို အေ၀းကဘဲ လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြရတယ်လေ ။
အခုတော့ လူတယောက်ကို ရက်ရက်စက်စက် သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ပစ်တာကို မျက်မြင်သက်သေ ရ
ကြပြီလေ ။ ငြိမ့်ကို မှန်ရာကို သက်သေခံဖို့ ရဲဖက်က ထိပ်သီးတွေက မေတ္တာရပ်ခံပြီး ငြိမ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို လုံး၀ တာ၀န်ယူပါကြောင်း အထပ်ထပ် အာမခံကြသည် ။
ငြိမ့်ကို မွေးရပ်မြေကိုလည်း သူတို့ တာ၀န်ယူပြီး ပြန်ပို့ပေးပါမည် လို့လည်း ပြောကြသည် ။
သူတို့က ငြိမ့် ဘယ်လိုလုပ် ဖရက်ဒီတို့ လက်ထဲကို ရောက်လာခဲ့သလဲ ဆိုတာကို မေးခွန်းတွေ မေး
ကြသည် ။ ငြိမ့်က သူနဲ့ ညီမလေး နှစ်ယောက် တရုတ်နယ်စပ်ကို အလည်ခရီးထွက်ခဲ့ကြတဲ့အခါ
ညတညမှာ ဟိုတယ်ရဲ့ အောက်ကို ဆင်းပြီး ညီအမတွေ စားကြဖို့ စားသောက်စရာ ထွက်၀ယ်တဲ့ ငြိမ့်
ကို လူဆိုးတွေက အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားတာကို ခံလိုက်ရတာ က စပြီး အဆင့်ဆင့် ရောင်းစားခံခဲ့ရတယ် လို့ ငြိမ့်က ဖြေခဲ့သည် ။
ငြိမ့်ကို စစ်ဆေးတဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိတွေက ဒီလို လူဆိုးဂိုဏ်းတွေ အဆင့်ဆင့်ဆီကို ရောက်
ခဲ့ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ နံမည်တွေကို ဘယ်လောက် သတိထားမိသလဲ..သူတို့ကို မှတ်မိသလား ဆိုတာတွေကို လူဆိုးမှတ်တမ်းတွေကို ပြသပြီး မေးကြသည် ။
ငြိမ့်လည်း မှတ်မိသလောက် ပြန်ဖြေကြားခဲ့သည် ။ တရုတ်ပြည် သငေ်္ဘာဆိပ်တခုမှာ အကြာကြီး ဖမ်း
လှောင်ခံထားရပြီး တဆင့် ပြန်ရောင်းစားခဲ့ခံရတဲ့အခါ မကာအိုမြို့က လောင်းကစား၀ိုင်းတွေ ထောင်ထားတဲ့ တရုတ်သူဌေး မာဖီးယားခေါင်းဆောင်ကို ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ပြကပြပေးရတဲ့ ဘ၀ အထိရောက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေက သက်ဆိုရာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အရာရှိတွေကို အထူး စိတ်၀င်စားစေပြီး ငြိမ့်ဆီက ရတဲ့ သတင်း အချက်အလက်တွေကို သူတို့ အသုံးပြုချင်ကြသည် ။
ဒီ မကာအိုတရုတ်သူဌေးကြီး မစ္စတာေဝါင်းက ငွေရရင် ဘာမဆို လုပ်သူကြီး ဆိုတော့ အစွန်းရောက်အကြမ်းဖက်သမားတွေက ဟောင်ကောင်မြို့မှာ ကျင်းပတဲ့ နိုင်ငံတကာ ဆွေးနွေးပွဲကြီး တခုကို လာရောက် အစည်းအေ၀း တက်ရောက်မယ့် အနောက်အုပ်စုက ခေါင်းဆောင်တွေကို အစုလိုက်
အပြုံလိုက် ဗုံးခွဲသတ်ဖြတ်ပစ်ဖို့ ကြံရွယ်တဲ့အခါ မစ္စတာေဝါင်းရဲ့ အကူအညီကို ရယူခဲ့ကြသည် ။
အကြမ်းဖက်အုပ်စု ခေါင်းဆောင် ခေတ်ပညာတတ် ဒေါက်တာအလီ က ငြိမ့်ကို မစ္စတာေဝါင်းရဲ့ ကိုယ်
တုံးလုံး အကမယ် အနေနဲ့ တွေ့ဖူးသွားခဲ့ပြီး စွဲလမ်းသွားခဲ့သည် ။ ငြိမ့်ကို မစ္စတာေဝါင်းဆီကနေ ငွေပေး ၀ယ်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည် ။
မစ္စတာေဝါင်းက ငြိမ့်ရဲ့ စွဲမက်စရာ မျက်နှာ နဲ့ ကိုယ်လုံးတွေကို သူ သဘောကျလွန်းနေတာ
တခုထဲနဲ့ ငွေ ဘယ်လောက်ပေး ၀ယ်၀ယ် မရောင်းခဲ့ ။ ဒေါက်တာအလီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည် ။
ဒေါက်တာအလီလည်း မကျေမနပ်နဲ့ သူ့တိုင်းပြည်ကို ပြန်သွားခဲ့သည် ။
မစ္စတာေဝါင်းသည် နောက် တလလောက် အကြာမှာ သူ့တူအရင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်တာကို ခံ
ရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည် ။ သူ့တူ အတွက် ငြိမ့်သည် ဘာမှ တန်ဖိုး မရှိ ။ သူ့တူ ချန်းသည် လိင်တူ
ချင်းသာ ကြိုက်တဲ့ ဟိုမို အခြောက်တယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ ။
ချန်းသည် ငြိမ့်ကို ဘာလုပ်ရမလဲ ပထမ မသိသေး ။
ဒေါက်တာအလီက သူ့ဦးလေးမစ္စတာေဝါင်းကို ငွေပေး ၀ယ်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာကိုလည်း ချန်း မသိ ။
လူကုန်ကူးဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့ မေးမြန်းပြီး ငြိမ့်ကို အာရပ်ကုလားသူဌေးကြီး တယောက်ကို ရောင်းစားလိုက်သည် ။ ငြိမ့်သည် အာရပ်ကုလားသူဌေးကြီးဆီကို အပို့ခံလိုက်ရပြန်သည် ။ အာရပ်ကုလားကြီးသည် မိန်းမလှ မိန်းမချောလေးတွေကို ငွေများများပေးပြီး ၀ယ်နေတဲ့ တဏှာကောင်ကြီး တယောက်ဖြစ်သည် ။
သူ့မှာ ဒီကိစ္စအတွက် အ၀ယ်တော် မန်နေဂျာတယောက် သီးသန့် ရှိသည် ။ ဒီ မန်နေဂျာက ကမ္ဘာအရပ်ရပ်က ချောပေ့ဆိုတဲ့ မိန်းမတွေကို ဈေးကြီးပေးပြီး ၀ယ်သည် ။ အာရပ်ကုလားကြီးသည် တကယ်တော့ အသက်က တအားကြီးနေပြီ ။ အသက်ကြီးပေမယ့် တဏှာက ထန်လွန်းတော့ မနိုင်၀န်ထမ်းနေဆဲ.. ။ ဒီ အာရပ်ရေနံသူဌေးကြီးရဲ့ သန်းချီတန်တဲ့ အပျော်စီး သဘောၤ ရှိတဲ့ မက္ကဆီကို ပင်လယ်ကွေ့ကို ငြိမ့်ကို ပို့လိုက်ကြသည် ။
ငြိမ့် ကံကောင်းချင်တော့ သငေ်္ဘာပေါ်မှာ ဒတ်ချ် အင်္ဂလိပ် ပြင်သစ် မိန်းမချောတွေ တပုံကြီး ရောက်နှင့်နေသည် ။ သူဌေးကြီးသည် တညလျှင် တယောက်ကျ ခေါ်ယူပြီး ပျော်ပါးသည် ။ အသက်က ထောက်လာတာမို့ စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်မပါဘူး ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဆရာ၀န်ကို အနီးကပ် ခေါ်ထားပြီး ဆေးဝါး ကူနေရသည် ။
ပင်လယ်ပြင်မှာ ကျောက်ချထားတဲ့ သဘောၤ ဖြစ်ပြီး ရာသီဥတု သိပ်မကောင်းလို့ သငေ်္ဘာက လူးသည် ။ လှုပ်သည် ။ ငြိမ့်သည် သငေ်္ဘာစီးဖူးသူ မဟုတ် ။ အာရပ်သူဌေးကြီး က အသစ်ရောက်လာတဲ့ အာရှမကို ပဏာမအနေနဲ့ ခေါ်ကြည့်တဲ့အချိန် သူ့ရှေ့မှာ ငြိမ့် အန်ချပစ်လိုက်သည် ။ သူဌေး
ကြီးသည် တော်တော့်ကို စိတ်ဆိုးသွားသည် ။ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန် ကော်ဇောကြီး ညစ်ပေသွားရပြီး အလုံပိတ် သငေ်္ဘာအခန်းထဲ ဆိုးဝါးတဲ့ အန်ဖတ်အနံ့ကြောင့် ငြိမ့်ကို ဆဲဆို မောင်းထုတ်ခဲ့သည် ။
တခြား အနောက်နိုင်ငံသူတွေကို သူဌေးကြီး စမ်းသပ် ပျော်ပါးအပြီး အထွေထွေ မန်နေဂျာက ငြိမ့်ကို ဒု
တိယအကြိမ် သူဌေးကြီးဆီကို ဆက်သသည် ။ သူဌေးကြီးသည် ငြိမ့်ကို မကျေနပ်သေး ။ ဒေါသထွက်
စိတ်ဆိုးနေဆဲမို့ ဒီကောင်မ မျက်နှာကို ထပ်မကြည့်ချင်ဘူး လို့ အော်ဟစ် မောင်းထုတ်ပြန်သည် ။
မန်နေဂျာလည်း သူဌေးကြီး မကြိုက်ဖူး လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အောက်ဈေးနဲ့ ငြိမ့်ကို ပြန်ရောင်းဖို့ လုပ်သည် ။ သူဌေးကြီး နယူးအော်လင်းစ်မြို့မှာ ဆေးကုသခံဖို့ ဆိပ်ကမ်း ကပ်တဲ့အချိန် ငြိမ့်ကို မာဖီးယား ခေါင်းဆောင် တယောက်ရဲ့သား ဖရက်ဒီကို ရောင်းစားလိုက်ခဲ့သည် ။
ငွေများ တရားနိုင်..မျက်နှာကြီးရာ ဟင်းဖတ်ပါ ဆိုတဲ့ စကားတွေအတိုင်း အမေရိကန်ပြည်က လူ၀င်မှုနဲ့ အကောက်ခွန် အရာရှိတွေက အလွန့်အလွန် တရားလွန် ချမ်းသာတဲ့ ဘီလျံနာတွေရဲ့ ဇိမ်ခံသငေ်္ဘာတွေကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် မရှာဖွေကြပါ ။ ၀တ်ကျေတန်းကျေ သငေ်္ဘာပေါ်ကိုတော့ တက်ပြီး စစ်ကြသည် ။
ဘီလျံနာကြီးတွေရဲ့ မန်နေဂျာတွေကလည်း တာ၀န်ရှိသူတွေကို အရက်အကောင်းစား စားသောက်စရာတွေနဲ့ ဧည့်ခံကြသည် ။ တချို့ အမှုထမ်းတွေက လပ်မယူ အရက်ပုလင်း မယူပေမယ့်နိုင်ငံ သမတအထိ ပေါက်ရောက်နိုင်တဲ့ ဘီလျံနာတွေကို ခပ်ကင်းကင်း နေချင်ကြလို့ သိပ် ဖိဖိစီးစီး မမေး မရှာကြဘူး ။
ဖရက်ဒီက အမေ၇ိကန်မ ဥရောပက အဖြူမတွေကို စားသုံးပျော်ပါးရတာတွေ များလွန်းနေပြီး ငြိမ့်ရဲ့
ဓါတ်ပုံနဲ့ ဗီဒီယိုကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ တခါထဲ သဘောကျသွားပြီး ဈေးတောင် ဆစ်မနေတော့ဘဲ ၀ယ်လိုက်သည် ။
ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတဲ့ ခရီးလမ်း တလျေျာက် ငြိမ့်သည် လူမဆန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုတွေကို ခါးခါးသီးသီး
ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် ( ထရာမာ )စိတ်ထိခိုက်မှု ေ၀ဒနာ နဲနဲ ရထားသူ လို့ နေလူမင်းက မှတ်ချက်ချသည် ။
ငြိမ့်နေရတဲ့ အခန်းလေးကနေ အိမ်လေးရဲ့ အနောက်ဖက်ကို ပြူတင်းပေါက်ကနေ တွေ့နေရတယ် ။
စိမ်းစိုတဲ့ မြက်ခင်းပြင် ကျယ်ကျယ်နဲ့ ဒီမြက်ခင်းပြင်ရဲ့ အဆုံးမှာ တောအုပ်ကလေး ရှိတယ် ။
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ တောအုပ်ကလေးထဲမှာ လှုပ်သွားတာလေးတခုကို တွေ့လိုက်ရလို့ ငြိမ့် သေ
သေချာချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ် ။
အစိမ်းရောင် သစ်ရွက် ခြုံပုတ်တွေထဲမှာ ၀ပ်နေတဲ့ ဒရယ်လေး တကောင် ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။
ဟယ်....ချစ်စရာလေး ။
“ ကိုနေလူမင်း....ကိုနေလူမင်း....ဒီမှာ....လာကြည့်ပါအုံး......ဒရယ်ပေါက်လေး တကောင်....”
ငြိမ့်ရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် ကိုနေလူမင်း အခန်းထဲကို ၀င်လာတယ် ။ ပြူတင်းပေါက်ကနေ ငြိမ့် ပြတာကို
သူကြည့်လိုက်တယ် ။ သူကတော့ တွေ့နေကျမို့လား မသိဘူး ။ သိပ် အံ့သြပုံမပြဘူး ။
“ ဟုတ်တယ်..ငြိမ့်..ဒီမှာ ဒရယ်တွေ သိပ်ပေါတယ် ...ငြိမ့် အများကြီး တွေ့ပါလိမ့်မယ်...” လို့ ပြော
တယ် ။ ပြီးတော့ “ ငြိမ့် ဘိုက်ဆာပြီလား ….တခုခု စားချင်လား...” လို့ ငြိမ့်ကို မေးတယ် ။
ငြိမ့်က “ မဆာသေးပါဘူး..ကိုနေလူမင်း..” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် ။
ယူအက်စ်မာရှယ် အေးဂျင့် စစ်စီလီယာ က သူတို့သုံးယောက် စားကြဖို့ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်
နေတယ် လို့ ကိုနေလူမင်းက ပြောတယ် ။
ကိုနေလူမင်းရော စစ်စိလီယာရော အမြဲတမ်း ခါးကြားမှာ သေနတ်တွေ ထိုးဆောင်ထားကြတာကို ငြိမ့်
တွေ့ရတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဆိုတာ ငြိမ့်သိပေမယ့် လူသတ်လက်နက် သေနတ်တွေ ကြား
ထဲမှာ နေနေရတာ စိတ်ထဲမှာ မပျော်ဘူး ။
သေနတ်ကိုင်တဲ့ လူရမ်းကားတွေ လူကြမ်းလူမိုက်တွေ လက်ထဲမှာ ငြိမ့် တော်တော်ကြာအောင် နေထိုင်
ခဲ့ရတာကိုး ။
ကိုနေလူမင်းက သူလည်း မြန်မာစာ နဲနဲပါးပါးတော့ ချက်တတ်တယ်...ငြိမ့်ကို ဒီမှာ နေတုံးမှာ တခါတ
လေ ချက်ကျွေးမယ် လို့ ပြောလို့ ငြိမ့်ကလည်း “ ငြိမ့်လည်း ချက်ကျွေးချင်ပါတယ်...” လို့ ပြန်ပြောခဲ့
တယ် ။ တကယ်တော့ ငြိမ့်က မြန်မာပြည်မှာ တုံးက မြန်မာဟင်းတွေကို ကောင်းကောင်းချက်တတ်ပြီး
မြန်မာမုန့်တွေ ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူပါ ။
ငြိမ့်ရဲ့ ဖေဖေ အလုပ်ကနေ အငြိမ်းစား ယူလိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဖေဖေက အလုပ်တခုခု လုပ်ချင်တယ်လို့
ဆိုတာနဲ့ ငြိမ့်က ဟင်းချက် သိပ်တော် သိပ်ကောင်းတာကြောင့် မိသားစုက ထမင်းဆိုင် ဖွင့်ဖို့
တိုက်တွန်းကြတယ် ။
ငြိမ့်တို့ အိမ်နဲ့ သိပ်မေ၀းတဲ့ ကားလမ်းမကြီးဘေးမှာ မြန်မာထမင်းဆိုင် အမိုက်စားလေး ဖွင့်ဖြစ်တယ် ။
အမိုက်စား လို့ ပြောရတာက သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သားသားနားနား အဲကွန်းနဲ့ ဆိုင်လေး မို့ ပြောတာပါ ။
ဟင်းတွေကလည်း တကယ့်ကို ကောင်းကောင်း ချက်ထားတာ ဆိုတော့ လူတွေ ချက်ချင်း သိသွားကြ
ပြီး အရမ်းရောင်းကောင်းတဲ့ နံမည်ကျော် ဆိုင် ဖြစ်လာတယ် ။
ဒါပေမယ့် ငြိမ့် ဒီဆိုင်လေးကို ဖေဖေနဲ့ ဖေဖေ့မိန်းမ ဒေါ်ကသစ် ကိုဘဲ လုံးလုံးလျားလျား ပေးလိုက်
ပြီး ငြိမ့်တို့ ညီအမတွေ ဆိုင်အသစ်တခု ကိုယ့်ဖါသာ ထပ်ဖွင့်ဖြစ်ကြတယ် ။
ထမင်းဆိုင်လေးက ငြိမ့် မလုပ်တော့ပေမယ့် ငြိမ့် ဘယ်လိုကြိုက်တယ် ဆိုတာကို သိတဲ့ ထမင်းချက်
အကူ ဒေါ်မြိုင်က ဆက်ချက်ပေးနေတာကြောင့် လက်ရာ ပြောင်းမသွားဘဲ ဆက် နံမည်ကြီးဆဲပါ ။
ဆိုင်အကြောင်းတွေ ပြန်တွေးမိတော့ ငြိမ့် ခေါင်းထဲမှာ ညီမလေးတွေ ကို သတိရသွားမိတယ် ။
ဆိုင်လေးနဲ့ သူတို့အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာဘဲ ။ ကိုနေလူမင်းကတော့ ညီမလေးတွေဆီကို ဖုန်းဆက်ပေးမယ်
လို့ ပြောတာဘဲ ။
မြန်မာပြည်
ရန်ကုန်မြို့ ဆင်ခြေဖုန်း တနေရာ ။
လူစည်ကားတဲ့ လမ်းကြီးတလမ်းပေါ်မှာ ဖွင့်ထားတဲ့ ငြိမ့်သိမ့်နဲ့ အိမ့် ညီအမသုံးယောက်ရဲ့ မြန်မာ
မုန့်မျိုးစုံဆိုင်ကလေးမှာ ဈေး၀ယ်သူတွေ တော်တော်များနေတယ် ။ ညီအမသုံးယောက် မြန်မာမုန့်မျိုးစုံ
လို့ ဆိုင်းဘုတ်ရေးထိုးထားတဲ့ ဒီဆိုင်လေးမှာ ရောင်းချနေတဲ့ မြန်မာမုန့်တွေက သန့်ရှင်းပြီး အရသာ ထူးကဲတာကြောင့် နံမည်ရနေတာ သုံးလေးနှစ်
မကတော့ ။
ညီအမသုံးယောက် အလုပ်တွေဘဲ ပိနေတာကြောင့် လူတွေ တော်တော်များများ သွားလည်ခဲ့ကြပြီး ပြန်
ပြောပြလို့ သူတို့ စိတ်၀င်စားခဲ့တဲ့ တရုတ်ပြည်နယ်စပ်ကို သွားလည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ် ။
ဒါပေမယ့် ညီအမထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ ငြိမ့် တယောက် နယ်စပ်မြို့လေးမှာ ပျောက်ဆုံးခဲ့တယ် ။
သိမ့်နဲ့အိမ့်တို့လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း တိုင်ကြားပေမယ့် ဘာသတင်းမှ ထူးမလာဘူး ။
ရန်ကုန်မြို့က ဆိုင်ကိုလည်း ထားပစ်ခဲ့ရတာကြောင့် သိမ့်နဲ့ အိမ့် နယ်စပ်မှာ ကြာကြာ မနေနိုင်ဘဲ ရန်ကုန်မြို့ကို ပြန်ဖို့ လုပ်ရတယ် ။
အိမ့်က “ သိမ့်ရယ်....မမငြိမ့်တယောက် ဒီ နယ်စပ်တနေရာရာမှာဘဲ လူဆိုးတွေ ဖမ်းထားတာ
ခံနေရတယ်လို့ အိမ့်တော့ ထင်မိတာဘဲ..မမငြိမ့်ကိုထားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်ကို မပြန်ချင်ဘူး...သိမ့်..”လို့ ပြောပြီး မပြန်ချင်သေးပေမယ့် ရန်ကုန်က
မုန့်ဆိုင်က သိမ့်တို့ ညီအမတွေ မရှိတာ ကြာလာတော့ ဆိုင်မှာ ထားခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားတွေက အမှားအယွင်းတွေ လုပ်လာတယ်လို့
သိရတာကြောင့် သိမ့်နဲ့ အိမ့် ပြန်ကြရမှာ ။ မပြန်ခင် နယ်စပ်ကို တခြား တာ၀န်တခုနဲ့ ရောက်နေတဲ့ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ ( စီအိုင်
ဒီ )က ရဲအရာရှိတယောက်က သူ့အထက်လူကြီးတွေက ငြိမ့် ပျောက်ဆုံးတဲ့ ကိစ္စကို သူ့ကို တာ၀န်ပေး စုံစမ်းခိုင်းတာမို့ သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ကို
လာတွေ့တယ် ။
သူ့နံမည်က ရဲအုပ်ဗလကျော်ထင် ။
သိမ့်နဲ့ အိမ့် ထင်တာကတော့ ဖေဖေက ပင်စင်မယူခင်က အစိုးရ အရာရှိကြီး တယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး
ရဲတပ်ဖွဲ့က လူကြီးတွေနဲ့လည်း ခင်မင်ခဲ့တာမို့ မမငြိမ့်ကိစ္စကို ရဲတပ်ဖွဲ့က လူကြီးတွေကို ပြောပြ အကူ အညီတောင်းလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။
ရဲအုပ်ဗလကျော်ထင်သည် အရပ်မြင့်မြင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အကင်းပါး ဖျတ်လတ်တဲ့ လူရွယ်တယောက်ပါ ။
မမငြိမ့် ဘယ်လို ပျောက်သွားလဲ..ဘယ်နေရာမှာလဲ ..ဘယ်အချိန်လဲ...မေးခွန်းတွေ စုံနေအောင် မေးတယ်
။ သဘောကောင်း ခင်မင်စရာ ကောင်းတဲ့ လူတယောက်မို့ သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ သူ့ကို ခင်မင်သွားကြရ
တယ် ။ သူက တရုတ်ပြည်ဖက်ကမ်းကို ကူးသွားပြီးလည်း မမငြိမ့်ကို လိုက်ရှာပေးတယ် ။
သိမ့်နဲ့အိမ့်တို့ ရန်ကုန်မြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီး ဆိုင်ကို ပြန်ဦးစီး လုပ်ကိုင်နေတဲ့အချိန် အထိ မမငြိမ့်ကို
ရဲတပ်ဖွဲ့က ပြန်မတွေ့ကြသေးဘူး ။ မမငြိမ့် သေဆုံးပြီလား လို့ သိမ့်တို့ အိမ့်တို့ မိသားတစုလုံး ငို
ယို ၀မ်းနည်းကြေကွဲကြတာပေါ့ ။
ဒီနေ့ မနက်ပိုင်း ဆိုင်မှာ အရမ်း ရောင်းကောင်းပြီး အလုပ်များကြတယ် ။ ညီအမနှစ်ယောက် အလုပ်
လုပ်နေကြရပေမယ့် စိတ်ထဲ ရင်ထဲမှာတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲ ။ ကိုယ့်အမတယောက်လုံး ပျောက်သွား
ခဲ့တာကိုး ။ သေပြီလား..မသေသေးဘူးလား လည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ ..။
နေ့လည်ပိုင်းမှာ လူနဲနဲ ပါးသွားလို့ သိမ့်နဲ့ အိမ့် နေ့လည်စာ စားမလို့ လုပ်တုံး ဆိုင်ထဲကို လူတယောက် ၀င်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ် ။
စီအိုင်ဒီ ရဲအုပ်ဗလကျော်ထင် …. ။
“ သိမ့်နဲ့ အိမ့်....”
“ ကိုဗလ …. ”
ဗလကျော်ထင်က အရင် နယ်စပ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတုံးကလိုဘဲ အ၀တ်အစား သစ်သစ်လွင်လွင် သားသား နားနား ၀တ်ထားသည် ။
“ သိမ့်နဲ့ အိမ့် နေကောင်းကြလား...”
“ ကောင်းပါတယ်...ကိုဗလ လည်း ပျောက်နေလိုက်တာ..သိမ့်တို့က မမငြိမ့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုဗလ ဘာ
ထူးသလဲ သိချင်နေကြတာ...”
“ ကိုယ်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား စုံစမ်းတာဘဲ သိမ့်ရေ...အဲဒီဖက်က လူကုန်ကူးတဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ လက်
ချက်လို့ ကိုယ် စုံစမ်း ဖေါ်ထုတ်လို့ ရခဲ့ပေမယ့် သိမ့်တို့ အမ ငြိမ့် ဘယ်ကို ရောက်နေသလဲ ဆိုတာ
တော့ ခြေရာခံလို့ မရခဲ့ဘူး …. ဆက်ပြီး ကိုယ်တို့လူတွေ လိုက်နေကြဆဲပါ....”
“ တတ်နိုင်ရင် မမငြိမ့် ကိစ္စကို ဆက်လိုက်ပေးပါ ကိုဗလရယ်....”
“ စိတ်ချပါ..သိမ့်နဲ့ အိမ့်..ကျနော် အစွမ်းကုန် ဆက်လိုက်ပေးပါမယ်....”
ဒီအချိန်မှာ သိမ့်ရဲ့ အလုပ်သမးတယောက်က မုန့်တွေနဲ့ လဖက်ရည်တွေ ရဲအုပ်ဗလကျော်ထင် အတွက် လာချပေးတယ် ။
“ ကိုဗလ...စားပါအုံး....ကျမတို့ဆီ လာလို့ ကျမတို့ အရမ်း ၀မ်းသာ ကျေးဇူး တင်ပါတယ်....”
ရဲအုပ်ဗလကျော်ထင်ကို မုန့်ဆိုင် အတွင်းဖက်က သူတို့ ရုံးခန်းလေးမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ဧည့်ခံစကားပြောကျွေးမွေးနေတဲ့အချိန် စားပွဲလေးပေါ်က ဖုန်း
မြည်လာသည် ။
အိမ့်က ဖုန်းထူး လိုက်တယ် ။
“ ဟယ်လို..အမိန့်ရှိပါ...ညီအမသုံးယောက် မုန့်ဆိုင်ကပါ ...”
“ ခုပြောနေတာ ဘယ်သူလဲ..အိမ့်လား ...”
“ ဟုတ်ပါတယ်..အိမ့်ပါ..ခု ပြောနေတာ ဘယ်သူလဲဟင်...”
“ အိမ့်..မမငြိမ့်..မမငြိမ့်လေ...သိမ့်ရော ရှိလား ...”
“ ဟယ်.....မမငြိမ့်...မမငြိမ့်......”
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်လိုက်တဲ့ အိမ့်အသံကြောင့် သိမ့်နဲ့ ကိုဗလလည်း တအား အံ့သြသွားကြတယ် ။
“ မမငြိမ့်..သိမ့်ရေ..ကိုဗလ...မမငြိမ့် ခေါ်တာ......မမငြိမ့်..အခု ဘယ်က ခေါ်တာလဲဟင်....”
“ မမငြိမ့်..ယူအက်စ်အေ က ခေါ်နေတာ ညီမလေးတို့....”
“ ဟယ်..မမငြိမ့်..ယူအက်စ်အေမှာ ရောက်နေတာ တဲ့....”
ငြိမ့်က ညီမလေး နှစ်ယောက်ကို ဖြစ်ခဲ့ပျက်ခဲ့တာတွေကို အကျဉ်းခြုံး ရှင်းပြလိုက်တယ် ။
တရုတ်ပြည်နယ်စပ် မြို့ကလေးမှာ အဖမ်းခံခဲ့ရတဲ့ နေ့ကနေ အဆင့်ဆင့် ရောင်းစား ခံခဲ့ရတာတွေ
နောက်ဆုံး ယူအက်စ်အေက မာဖီးယား လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့သားဆီ ရောက်ခဲ့ရတာတွေ..အမှုကိစ္စမှာ ထွက်ဆိုဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေရတာတွေ
အကုန်ပေါ့ ။
ဘယ်မြို့ ဘယ်မှာ ဆိုတာတော့ လုံခြုံရေး အတွက် ပြောခွင့်မရှိလို့ မပြောပါနဲ့လို့ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်
ကို ပြောခဲ့လို့ ငြိမ့် ညီမလေးတွေကို ငြိမ့် အခု ဘယ်ကနေ ပြောနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ ပြောမပြတော့ပါဘူး ။
ညီမလေးတွေက အမငြိမ့် သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ ။ အမ မသေဘဲ ပြန်ပေါ်လာလို့ သူတို့ အရမ်း
ကို ၀မ်းသာကြတယ် ။ မယုံကြည်နိုင်အောင်ဘဲ အဖြစ်အပျက်တွေက ရုပ်ရှင်ဆန်လှတယ် ။
သိမ့်နဲ့အိမ့်တို့ ငိုလိုက်ရယ်လိုက် ဖြစ်နေကြတယ် ။
ငြိမ့် ပျေက်ဆုံးသွားတဲ့ အမှုကို ကိုင်တွယ်တဲ့ စီအိုင်ဒီ ရဲအရာရှိကိုဗလ လာလည်တဲ့အချိန်မှာ
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငြိမ့်ဖုန်းဆက်တာနဲ့ တိုးနေတယ် ဆိုတော့ ညီမလေးတွေက ကိုဗလနဲ့ ငြိမ့်ကို ဖုန်းပြောခိုင်းတယ် ။
ရဲအုပ် ကိုဗလကလည်း ငြိမ့်ကို မေးခွန်းတချို့ မေးတယ် ။
တရုတ်နယ်စပ်မြို့မှာ ငြိမ့်ကို စစချင်း ဖမ်းခေါ်ခဲ့ကြတဲ့ လူဆိုးတွေ ဟာ ဘယ်သူတွေလည်း သိလား..
သူတို့ရဲ့ နံမည်တွေကို သူတို့အချင်းချင်း ခေါ်တာ ကြားလိုက်မိလား ...ဒါမှ မဟုတ်
သူတို့ရုပ်ကိုမှတ်မိသလား...ဘယ်လိုပုံပန်းလဲ..ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေပါ ။
ငြိမ့်က မှတ်မိသလောက် ကိုဗလကို ပြန်ပြောပြလိုက်တယ် ။
ငြိမ့်ကို ဖမ်းထားပြီး မက္ကာအို ကို မပို့ခင် စပ်ကြား ငြိမ့်ကို ခဏခဏ လာပြီး ဒုက္ခပေးတဲ့ လူဆိုး
ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် တယောက်ကို သူ့တပည့်တွေက “ ဆရာခွေး..ဆရာခွေး...” လို့ ခေါ်ကြတာ မှတ်မိတဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ် ။
ကိုဗလ က နယ်စပ်က လူကုန်ကူးတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို သူတို့ ဆက်လက် စုံစမ်း ဖေါ်ထုတ်နေကြတာမို့
ငြိမ့်ပြောပြတဲ့ သဲလွန်စက သူ့ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ် လို့ ပြောတယ် ။
သိမ့်နဲ့အိမ့်တို့ ကိုလည်း ကိုနေလူမင်းနဲ့ ငြိမ့်က မိတ်ဆက်ပေးတယ် ။ သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့က နိုင်ငံခြား
တိုင်းပြည်မှာ အခုလို မြန်မာအချင်းချင်း ဆုံတွေ့ကြတာ အံ့သြစရာဘဲ လို့ ပြောကြတယ် ။
အမှုကိစ္စတွေ ပြီးပြတ်ရင် သူကိုယ်တိုင် ငြိမ့်ကို မြန်မာပြည်ကို ပြန်လိုက်ပို့မယ်လို့ ကိုနေလူမင်းကလည်း
သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့ကို ပြောတယ် ။ သိမ့်နဲ့ အိမ့်တို့က ကိုနေလူမင်း လာရင် မြန်မာပြည် အနှံ့ လိုက်ပြ
လိုက်ပို့ကြမယ် လို့ ပြောကြတယ် ။
သိမ့်နဲ့အိမ့်တို့ က အမ ငြိမ့် အတွက် စိတ်အေးရပြီ ပြန်လာမယ့်ရက်ကို စောင့်မျှော်နေမယ် လို့ ၀မ်း
သာအားရ ပြောကြတယ် ။
ဖုန်းချလိုက်အပြီး စစ်စီလီယာ လာခေါ်တာနဲ့ ထမင်းစား စားပွဲဆီကို လျှောက်
သွားလိုက်ကြပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအသောက်တွေကို စားဖို့ လုပ်ကြတယ် ။
စစ်စီလီယာက စည်သွပ် အသားဘူးတွေ ဖေါက်...ပေါင်မုန့်တွေ မီးကင်ပြီး ကိုကာကိုလာ ဘူးတွေနဲ့ ဘီ
ယာဘူးတွေ ပြင်ဆင်ထားတာပါ ။
“ ရှိတာနဲ့ဘဲ အဆာပြေ စားလိုက်ကြဦးနော်..နောက်မှ ကောင်းကောင်း ချက်စား ကြတာပေါ့ ” လို့ ပြော
တဲ့ စစ်စီလီယာကို ငြိမ့်က “ မလိုပါဘူး..စစ်စီလီယာ...ဘာဖြစ်ဖြစ် စားလို့ရပါတယ်...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ ကိုနေလူမင်းကိုလည်း သိမ့်အိမ့်တို့နဲ့ ဖုန်းပြောခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း
ပြောလိုက်တယ် ။
ညီမလေးတွေလည်း အလုပ်ကောင်းနေတယ်လို့ သိရလို့ ငြိမ့် စိတ်ချမ်းသာရတယ် ။ စားသောက်ပြီးလို့
ငြိမ့် ကိုယ့်အခန်းလေးကို ကိုယ်ပြန်ပြီး နားနေလိုက်တဲ့အချိန် ညီမလေးတို့ဆီိကို ရောက်နေတဲ့ ရဲအရာ
ရှိကိုဗလကို ပြောပြခဲ့တဲ့ တရုတ်ပြည်နယ်စပ်မြို့ကလေးမှာ စစချင်း လူဆိုးဂိုဏ်းနဲ့ တိုးပြီး အဖမ်းခံခဲ့ရ
တာတွေကို ပြန်မြင်ယောင် သတိရလိုက်တယ် ။
နံစော်ညစ်ပတ်ပြီး မှောင်မဲနေတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ငြိမ့်ကို ပါးစပ်ကို ပလာစတာတိတ်နဲ့ ကပ်ပိတ်..လက်
ခြေတွေကို ကြိုးနဲ့ တုပ်ပြီး ထည့်ထားခဲ့တာတွေကို ပြန်မြင်ယောင်မိတယ် ။
ငြိမ့် ကြုံခဲ့ရတဲ့ ငရဲခန်းတွေရဲ့ မူလ အစ ပထမနေ့ပေါ့ ။
ဘယ်လောက်ကြာကြာ တုပ်နှောင် ချုပ်ထားသလဲ အတိအကျ မသိပေမယ့် ငြိမ့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ အ
ကြာကြီးလို့ ထင်မိတယ် ။ ငြိမ့် ကြောက်လည်းကြောက် ဆာလဲဆာ ဆီးလဲသွားချင် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့
အချိန် အခန်းလေး တံခါး ပွင့်လာပြီး စောစောက ရဲအုပ်ကိုဗလ ကို ငြိမ့် ပြောပြခဲ့တဲ့
လူဆိုးခေါင်းဆောင်ဆရာခွေး ဆိုတာ ၀င်လာတယ် ။ ဆရာခွေးရဲ့ ပုံစံက ဘိန်းစားပုံ ။ ပိန်ကိုင်းကိုင်း
မျက်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်း နဲ့ မေးစိချွန်ချွန် ။ ဆေးလိပ်အနံ့တွေ နံဟောင်နေတယ် ။
ငြိမ့် အဲဒီအချိန်က စပြီး အနိုင်အထက် လုပ်တာတွေ စ ခံရတော့တာပါဘဲ ။
ဆရာခွေး ဆိုတဲ့ နံမည်ကို နောက်ပိုင်းမှာ သူ့လူတွေက ခေါ်ကြလို့ သိလိုက်ရတာပါ ။ စတွေ့တွေ့ချင်း
တုံးကတော့ တရုတ်ဘိန်းစား တယောက်လို့ဘဲ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားခဲ့တာ ။
ဒီ ဆရာခွေးက ငြိမ့်ရဲ့ ကိုယ်လုံးတွေကို အတွင်းကျကျ မြင်ဖူးချင်တယ် ဆိုပြီး ငြိမ့်၀တ်ထားတဲ့ အ၀တ်
တွေကို အကုန်လုံး ချွတ်တော့တာဘဲ ။ ငြိမ့်ကို လက်တွေ ခြေတွေ တုပ်ထားတာကြောင့် လွယ်လွယ်နဲ့
ချွတ်ပစ်လို့ မရတော့ လက်နဲ့ဆွဲဖြဲ..ဓါးနဲ့ ဆွဲဖြတ်ပစ်တယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ ပါးစပ်ကို ပလာစတာ ကပ်ထားပိတ်
ထားတာကြောင့် ငြိမ့် အော်လို့မရဘူး ။ ငြိမ့် သူ့ရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ဖြစ်သွားရတယ် ။
တအားရှက်တာဘဲ ။ တခါမှ ယောကျ်ားတယောက် ရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံး မနေခဲ့ဖူးဘူး ။ ဆရာခွေးက
“ နင် အခုအချိန်က စပြီး ငါ့ ကျွန်တယောက် ဖြစ်သွားပြီ ..ငါလုပ်တာ အကုန် ခံရမယ် ..ငါခိုင်းတာ လုပ်
ရမယ်...ငါ့စကားကို နားထောင်ရင် နင့်ကို အစားကျွေးမယ်..ရေတိုက်မယ်...အိပ်ခွင့်ပေးမယ် ….ငါ့စကား
ကို နားမထောင်ရင် နင် အနှိပ်စက်ခံရမယ်..အစာ အငတ်ထားတ ခံရမယ် ...နင့်ကို ရေမတိုက်ဘဲ ထား
မယ်...ကြားရင် နားလည်ရင် ခေါင်းညှိမ့်ပြ...” လို့ ပြောလို့ ငြိမ့်လည်း ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်ရတယ် ။
ဆရာခွေး ငြိမ့်ရဲ့ ၀တ်လစ်စလစ်ကိုယ်တွေကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရုံမက သူ့လက်တွေနဲ့
ကိုင်ပါတော့တယ် ။ ကိုယ်အောက်ပိုင်း အင်္ဂါစပ်နဲ့ တင်ပါး စအိုပေါက်တွေကို လက်နှိပ်မီးနဲ့ သေသေချာ
ချာကို ထိုးကြည့်တယ် ။ နောက်မှ သိရတာက ငြိမ့်ကို ရောင်းစားမှာမို့ ဘာ အနာအဆာ အမာရွတ်
တွေ ရှိသလဲ သေသေချာချာ စစ်ဆေးတယ် ဆိုတာပါဘဲ ။
ငြိမ့်ရဲ့ နို့တွေကို ဆရာခွေး ကိုင်တယ် ။
ငြိမ့်လည်း အလိုမတူကြောင်း ရုန်းကန်ပြ ပါးစပ်ပိတ်ထားပေမယ့်လည်း တအား ၀ူး၀ူးဝါးဝါး
လုပ်ပြတယ်။ ငြိိမ့် နို့သီးလေးတွေကို စိမ်ပြေနပြေကို သူ့လက်မနဲ့ လက်ညှိုးသုံးပြီး ချေနယ်တယ် ။
သူ့လက်တဖက်က ဖင်တုန်းတွေကို ဆုပ်ညှစ်တယ် ။ ဖင်ကြားကို နှိုက်တယ် ။ စစချင်း အဖုတ်ကို မထိ
သေး မကိုင်သေးဘူး ။ ဖင်ပေါက်ကို ပွတ်နေပြန်တယ် ။ ငြိမ့်လည်း ပထမဆုံး ယောကျ်ား တယောက်ရဲ့
အကိုင်ကို ခံရတာမို့ အလိုမတူ မကြိုက်ပေမယ့် အဖုတ်က သဘာ၀အလျောက် စိုလာတယ် ။ အရည်တွေ ယိုစီးကျလာတယ် ။
ဆရာခွေးက နို့တလုံးက နို့သီးလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးနဲ့ ပြွတ်ကနဲ စုတ်ယူလိုက်ရင်း လက်နဲ့ အဖုတ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်တော့ အရည်တွေ
စိုနေတယ် ဆိုတာကို သူ သိသွားတယ် ။“ဟားဟား....ကောင်မ...နင် စိတ်တွေ လာနေပြီဘဲ …. ” လို့ ငြိမ့်ကို ပြောပြီး
အဖုတ်ကို ရေရေလည်လည် ပွတ်ပေးတော့တာဘဲ ။
ငြိမ့်လည်း သူ ငြိမ့်ကို မုဒိန်းကျင့်ပြီလို့ တထစ်ချ တွက်ဆ ထားပေမယ့် သူ ကိုင်တာ နှိုက်တာကလွဲ
ပြီး ဒီထက် မပိုခဲ့ဘူး ။ ဒါက အဲဒီနေ့က လုပ်တာတွေကို ပြောတာပါ ။ ဆရာခွေး က ငြိမ့်ရဲ့ ကိုယ်တုံးလုံးချွတ် ကိုယ်တွေကို ဓါတ်ပုံတွေ
ရိုက်ယူတာလည်း ငြိမ့် ခံလိုက်ရတယ် ။
အဲဒီညမှာ ငြိမ့်ကို ကားတစီးပေါ် တင်ပြီး နေရာသစ်တခုကို ရွှေ့လိုက်တယ် ။ ဒီနေရာသစ်မှာတော့
ငြိမ့်ကို ပါးစပ် မပိတ် ကြိုးမတုပ်တော့ဘူး ။
အ၀တ်အစား ပေး မ၀တ်ဘဲ ကိုယ်တုံးလုံး ထားတယ် ။ စောင်တထည် ပေးတယ် ။
ဆက်ရန်
ပန်းရိုင်း ရေးသည်