သက်သေ ၄

ပန်းရိုင်း ရေးသည်

မနက်ဖန်ဆို ငြိမ့်ပြန်ရတော့မယ် ။

စင်သီယာဘလက်ခ်က ငြိမ့်ကို ညနေစာ ကျွေးလို့ ငြိမ့်..ကိုနေလူမင်းနဲ့ စင်သီယာတို့ သုံးယောက်

Fish in the hood ဆိုတဲ့ဆိုင်လေးမှာ သွားစားကြတယ် ။ ဘိုက်ပူပူကြီးနဲ့ ကပ္ပလီကြီးက ပင်လယ်စာတွေကို ကိုယ့်ရှေ့မှာဘဲ ကင် ကြော် ပေါင်း ပေးတယ် ။ ငါးကြော် ပုဇွန်ကြော်တွေ စားကြတယ် ။ စင်သီယာက သူလည်း မြန်မာပြည်ကို လိုက်လာလည်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ် ။ ငြိမ့်ကလည်း စင်သီယာ့ကို ခင်မင်ပြီး ခွဲတောင် မခွဲချင်ပါဘူး ။ ဆက်ဆက်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ် ။

စင်သီယာကို သူနေတဲ့ တိုက်ခန်းအောက်အထိ လိုက်ပို့လိုက်ကြပြီး ကိုနေလူမင်းနဲ့ ငြိမ့် ပိုတိုမက်မြစ်

ကမ်းက ပန်းခြံလေးမှာ သွားထိုင်ကြတယ် ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်နဲ့ တပါထဲ မလိုက်လာနိုင်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ် ။ အလုပ်ကိစ္စ ပြတ်တာနဲ့ လိုက်လာမယ် လို့ ပြောတယ် ။

ဟိုတယ်အခန်းကို ပြန်ရောက်ကြတော့ ငြိမ့်လည်း မနက်ဖန် ခရီးထွက်ဖို့ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ဆင်ရ

တာပေါ့ ။ ကိုနေလူမင်းကတော့ လက်ပ်တော့လေးနဲ့ သူ့ရုံးအလုပ်လုပ်နေတယ် ။ ငြိမ့်လည်း ညီမလေးတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ရတော့မှာမို့ စိတ်ထဲမှာ ပျော်နေတယ် ။

ဒီနေ့ မနက်စောစောတုံးက ညီမလေးတွေနဲ့ ဖုန်းပြောသေးတယ် ။ သူတို့ ငြိမ့် ပြန်လာတော့မယ် ဆို

လို့ အရမ်း၀မ်းသာနေကြတယ် ။ အိမ့်က သိမ့်တယောက် ချစ်သူရနေပြီ...ကိုဗလနဲ့ အရမ်းကို ကြိုက်နေကြပြီလို့ ပြောတယ် ။

ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို ကိုယ် ပြန်ရတော့မယ်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ ၀မ်းသာတဲ့ ဖီလင်ကို ကြုံဖူးသူတိုင်း သိကြမှာပါဘဲ ။ ငြိမ့်လည်း ဒီည ကိုနေလူမင်းနဲ့ နောက်ဆုံးညမို့ သူ ငြိမ့်နဲ့ အချစ်စခန်း ဖွင့်ဖို့က သေချာနေတာကြောင့် သန့်ရှင်းနေဖို့ အရေးကြီးတာနဲ့ ရေချိုးလိုက်ဖို့ စဉ်းစားမိတယ် ။ ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်လိုက်ပြီး ငြိမ့်ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားတွေကို အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် ။

ရေချိုးခန်းထဲက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကြီးထဲမှာ ငြိမ့်ကိုယ်ငြိမ့် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ ငြိမ့်ရဲ့ နို့တွေက ကိုနေလူမင်းနဲ့အချစ်ကြမ်းပွဲတွေ များခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ပိုပြီး ကြီးလာသလိုဘဲ ။ နို့သီးလေးတွေကလည်း စူထွက်နေတယ်။

လက်နဲ့ အသာ စမ်းကြည့်လိုက်တော့ မာတင်းနေကြတယ် ။ သိနေတယ်လေ ။ ဒီည မကြာခင် သူ လိုးတော့မယ် ဆိုတာ ။ ကိုနေလူမင်းက အရမ်း အလိုးသန်ဆာဘဲ ။ လိုးတတ်တဲ့လူကြီး ။ ခိခိ လီးကလည်းတော်တော်ကြီးတယ် ။ ငြိမ့်ကလည်း သူလိုးတာကို အရမ်းခိုက်လို့ သူ့ကို တခါတခါ ငြိမ့်ကစပြီး လိုးကြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ရတာလေ ။

ငြိမ့် ရှားဝါးရေပန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ် ။ ရေပူပူတွေ တဖျန်းဖျန်းကျနေတဲ့အောက် ငြိမ့် ၀င်ရပ်လိုက်ရင်း သွားတိုက်တယ် ။ ဆပ်ပြာရည်မွှေးမွှေးလေးနဲ့ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ် ။ အဓိကနေရာတွေကတော့ ထပ်ခါထပ်ခါပေါ့ ။ ပေါင်ကြား ဖင်ကြား ဂျိုင်းကြားပေါ့ ။

ဒီအချိန်မှာ ဗြုံးဆို ပလပ်စတစ် ရှားဝါး ကာတင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး လူတယောက် ငြိမ့်ဆီကို ၀င်လာလို့ ငြိမ့်တအားလန့်သွားပြီး အော်လိုက်မိတယ် ။ ကိုနေလူမင်း...။ ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့ ငြိမ့်ကို အတင်းလာဖက်တယ် ။ သူ့လက်တွေက ငြိမ့် ဖင်တွေအပေါ်မှာ ။

“ အကိုရယ်..လန့်လိုက်တာ..”

ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်နို့တွေကို လက်နဲ့ ဆုပ်နယ်လိုက် ဖင်တုံးတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက် လုပ်ရင်းနဲ့ ငြိမ့်နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ငုံစုတ်တယ် ။ သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်း ပေါင်ကြားက အတန်မာမာကြီးက ငြိမ့်ဘိုက်ကို လာထောက်မိနေတယ် ။ အတန်ကြီးက တအားကို ကြီးထွားမာတောင်နေတယ် ။

ငြိမ့်လည်း အတန်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်မိတယ် ။ ဒီဟာကြီးက ငြိမ့်အတွက် အချစ်ဆေး ဖေါ်ပေးတဲ့ အချစ်ချောင်းကြီးမို့ ငြိမ့် ချစ်တယ် ။

“ အကို..ခဏကွာ...ငြိမ့် နမ်းချင်လို့..”

ငြိမ့် ရေစက်တွေ တဖွားဖွားကျနေတဲ့အောက်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကိုနေလူမင်းရဲ့ လီးကို စုတ်ပေးလိုက်တယ် ။ ချစ်သူကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့ ။ ငြိမ့်စုတ်ပေးရင် သူ့လီးကြီးက ပိုပိုထွားကြီးလာတယ်လို့ သူပြောဖူးတယ် ။

သူ့တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လဥနှစ်လုံးကိုလည်း ကျကျနန ယက်ပေးစုတ်ပေးတယ် ။ သူက “ ကုတင်ပေါ်သွားကြစို့ ငြိမ့်..” လို့ ပြောပြီး ငြိမ့်လက်ကို ဆွဲပြီး အပြင်ကို ထွက်တယ် ။

ကိုယ်တုံးလုံးတွေနဲ့ ကုတင်ဆီကို အပြေးမှာ ငြိမ့်လည်း ကမ္ဘာဦးအစက လူသားမောင်နှံလို ဖြစ်နေပြီ လို့တွေးမိရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ် ။ ကုတင်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ ကိုနေလူမင်းက အငမ်းမရဘဲ ငြိမ့်ပေါင်တွေကို ဖြဲကားပြီး ငြိမ့်ကို ဘာဂျာကိုင်တော့တာဘဲ ။

ငတ်ပြတ်နေတဲ့ လူတယောက် အစားကို သဲသဲမဲမဲ စားသောက်တဲ့ ပုံစံမျိုးလိုဘဲ သူ ငြိမ့်စောက်ဖုတ်ကိုယက်လိုက်စုတ်လိုက် လုပ်နေတယ် ။ ငြိမ့်လည်း သူမှုတ်ပေးတာကို တအားကြိုက်တယ် ။ သူ့လျာကငြိမ့်စောက်စိကို ထိုးကလိတယ် ။ ဆွတယ် ။ စောက်ခေါင်းထဲကို လျာထိပ်က အတင်းထိုးတယ် ။ စောက်စိကို စုတ်တာတော့ ငြိမ့်ကို ပြီးသွားစေတာဘဲ ။

တ၀ကြီး စောက်ပတ် အယက်ခံပြီးတော့ သူ ငြိမ့်ကို စလိုးတယ် ။ ငြိမ့်တို့ လိုးနေကြတာ ကြာပြီ ဆိုတော့ တယောက်အကြိုက်ကို တယောက် သိကြလို့ တော်တော့်ကို ကြာတဲ့ ဇိမ်ခံ လိုးတဲ့ အလိုးပွဲပါဘဲ ။ ပုံစံပြောင်းပြောင်း လိုးကြတယ် ။

နောက်ဆုံး သူကြိုက်တဲ့ ဖင်ပူးတောင်း ထောင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ စခန်းသိမ်းလိုက်ကြတယ် ။ သူ့သုတ်ရည်တွေကို ငြိမ့်ဖင်တုံးတွေ အပေါ်မှာ လွှတ်ထုတ်လိုက်တာ ။

တအားကောင်းသွားကြလို့ အသာလှဲပြီး အမောဖြေကြတယ် ။

ကိုနေလူမင်းက သူလိုက်လာတဲ့အခါ တခါထဲ လူကြီးဆွေမျိုးတွေကို ပြောဆို စေ့စပ်ချင်တယ် ။ မကြာခင် ငြိမ့်နဲ့ လက်ထပ်ကြရအောင် လို့ ပြောတယ် ။

ရေပြန်ချိုးကြပြီး ခဏကြာတော့ စိတ်တွေ ပြန်ထကြွလာကြရပြန်လို့ ဒုတိယအချီ တကြောင်းဆွဲဖြစ်ကြ ပြန်တယ် ။

မနက် အိပ်ရာက ထတဲ့အချိန် တောင်မတ်နေတဲ့ သူ့လီးကို ငြိမ့် စုတ်ပေးလိုက်တယ် ။ လေဆိပ်ဆင်းဖို့ အချိန်် ကပ်နေပြီမို့ မလိုးကြတော့ဘဲ သူပြီးတဲ့အထိ ငြိမ့် အပီစုတ်ပေးလိုက်တယ် ။ သူ့ကို ငြိမ့်ပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးခိုင်းလိုက်တယ် ။ သူ့သုတ်တွေကို ငြိမ့် မြိုချပစ်လိုက်တယ် ။

လေယာဉ်ပေါ်မှာ ကိုနေလူမင်းနဲ့ ချစ်ခဲ့တာတွေကို ငြိမ့် ပြန်စဉ်းစားနေမိတယ် ။ ဖျတ်ကနဲ ဆရာခွေးနဲ့ကြုံခဲ့တာတွေကို ပြန်မြင်ယောင်ပြန်တော့ မြန်မာပြည်မှာ ဆရာခွေးကိုသာ ရုံးတင် တရားစွဲရင် ငြိမ့်နဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်များ ဖေါ်ထုတ်နေမလား ဆိုတာကို တွေးမိပြန်ပြီး ငြိမ့်စိတ်တွေ ညစ်ငြူးသွားရပြန်တယ် ။ ပြီးခဲ့တာတွေကို လူတွေကြားထဲ မဖေါ်ချင်တော့ဘူး ။

ညီမလေးတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ပြီး ဆိုင်ကလေးကို ကြိုးစားလုပ်မယ် လို့ တွေးရင်း ကျဉ်းကြပ်တဲ့ လေယာဉ်ထိုင်ခုံမှာ မျက်စိတွေ ပိတ်ထားပြီး ကြိုးစား အိပ်လိုက်တယ် ။

သိမ့် သူ့ကို ချစ်သူအဖြစ် လက်ခံမိခဲ့တာ မှားများ မှားသွားပြီလားလို့ တခါတခါ တွေးမိတယ် ။

ချစ်သူဖြစ်တာနဲ့ ဟိုတယ်ကို ခေါ်သွားပြီး လိုးပစ်လိုက်ခဲ့ပြီး တပတ် နှစ်ရက်သုံးရက်လည်း သူလိုချင်တာတွေ ဆက်တိုက်

မှန်မှန် ပေးနေရတယ် ။

'

စီအိုင်ဒီက ရဲအရာရှိကလည်း အလုပ်လည်း မှန်မှန် မတက်ပါလားလို့ သူ့ကို သိမ့်က မေးတော့ သူ့မှာ ခွင့်ရက်တွေ များနေလို့

ခွင့်ယူထားတာ လို့ ပြောတယ် ။

အဆိုးဆုံးကတော့ သိမ့်ကို ဖင်လိုးတာဘဲ ။

ဖင်တခါလိုးပြီးလည်း မကျေနပ်ဘဲ ချိန်းတွေ့တိုင်း စောက်ဖုတ်ကို လိုးပြီးရင် ဖင်ကို လိုးတာနဲ့ အဆုံးသတ်တယ် ။

လီးစုတ်ပေးရင်လည်း အသာလေး အစုတ်မခံဘဲ သိမ့်ပါးစပ်ထဲကို တအား လိုးညှောင့်တယ် ။ သိမ့်ကို သူ လိင်

ကိစ္စ အတွက် အသုံးချချင်လို့ သက်သက် ချစ်ရေးဆိုတာလားတောင် သံသယ ၀င်မိနေတယ် ။

ကိုဗလကျော်ထင်ရဲ့ အတွင်း စိတ်ထားတွေက ကြာလာတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာတယ် လို့ သိမ့်

ထင်မိတာဘဲ ။ ညီမ အိမ့်ကိုတော့ ဘာမှ မပြောပြသေးဘူး ။ မမငြိမ့်လည်း ပြန်ရောက်တော့မယ် ။

မမငြိမ့်ကို လေယာဉ်ကွင်း သွားကြိုတဲ့အခါ အတွင်းထဲကို ၀င်ကြိုဖို့ လက်မှတ် လုပ်ပေးပါလား ဆိုတော့ သူက

သူ့မှာ အသိမရှိဘူး လို့ ပြောတယ် ။ အိမ့်ကတောင် သူ့ကွယ်ရာမှာ ကိုဗလက ရဲနှစ်ပွင့် လုပ်နေပြီး အဖြစ်လည်း

မရှိဘူး ..လို့ ကဲ့ရဲ့တယ် ။

မမငြိမ့်ကို လေယာဉ်ကွင်းမှာ သွားကြိုကြတော့ ကိုဗလက အလုပ်ကိစ္စ အရေးကြီးလို့ ဆိုပြီး သိမ့်တို့နဲ့ လိုက်မ

လာဘူး ။ မမငြိမ့်ရဲ့ ချစ်သူ ကိုနေလူမင်း လည်း မမငြိမ့်နဲ့ ပါလာတာ မတွေ့လို့ မမငြိမ့်နဲ့ ကိုနေလူမင်းတို့ အ

ဆင်ပြေကြရဲ့လား မသိဘူး အိမ့်ရေလို့ ပြောမိတယ် ။ မမငြိမ့်လည်း အသားအရည်တွေ စိုပြေပြီး နဲနဲ ပြည့်လာ

တယ်လို့ ထင်မိတယ် ။ ညီအမသုံးယောက် ပျော်လိုက်ကြတာ အရမ်းပါဘဲ ။ မမငြိမ့်က သိမ့်ချစ်သူ ကိုဗလကော

ဘယ်မှာလဲ လို့ မေးတယ် ။ သိမ့်လည်း သူအလုပ် အရေးတကြီး ရှိလို့ လာမကြိုနိုင်ဘူး မမ လို့ ဖြေလိုက်တယ်။

အိမ်ရောက်ပြီး ညနေဖက် မမငြိမ့် ပြန်ရောက်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် အနေနဲ့ ညနေစာကို စားသောက်ဆိုင် တဆိုင်မှာ

သွားစားကြတော့ ကိုဗလ ပေါက်ချလာတယ် ။ မမငြိမ့်နဲ့ သူနဲ့ အတော် ကီးကိုက်ပါတယ် ။ လေပေးဖြောင့်နေ

လိုက်ကြတာ အစားတောင် သိပ် မစားကြဘူး ။

ကိုဗလက နောက်နေ့မှာ သူနဲ့ ရဲဌာနချုပ်ကို မမငြိမ့် ခဏလိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောတယ် ။ လူကုန်ကူးဂိုဏ်းက ဖမ်းသွား

တာကို ခံခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်လာတာကို သတင်းပို့ဖို့ပါ...တဲ့ ။

နောက်နေ့ မနက် ၁၀နာရီလောက်မှာ ကိုဗလ မမငြိမ့်ကို လာခေါ်တယ် ။ သိမ့်လည်း အဖေါ်လိုက်ခဲ့မယ် လို့

သိမ့်က ပြောတော့ လိုက်လို့မရဘူး...အထက်လူကြီးနဲ့ တွေ့ရမှာမို့ မမငြိမ့်တယောက်ထဲဘဲ သွားရမယ်လို့ ကို

ဗလက ပြောတယ် ။ ကိုဗလက ရဲအုပ်လို့သာ ပြောတယ်..တခါမှလည်း ရုံးကား..ရဲကား စီးတာ မတွေ့ဘဲ တက်ဆီ

ကားတွေနဲ့ဘဲ သွားလာနေလို့ သိမ့်တို့က မေးကြည့်လိုက်တော့ သူက စုံထောက် အရာရှိမို့ လူမသိစေချင်လို့

အစိုးရကားတို့ ရဲကားတို့ကို မစီးတာ လို့ ပြန်ပြောတယ် ။ သူ သေနတ်တလက်ကို ဖွက်ကိုင်တာတော့ တွေ့ဖူး

တယ် ။

ငြိမ့် ကိုဗလနဲ့ လိုက်သွားတော့ သူက တရုတ်ပြည်နယ်စပ်မှာ ဆရာခွေးတို့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့တာတွေ

ဖမ်းဆီးခဲ့တာတွေကို ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် စွန့်စားခန်းတွေ အပြည့်နဲ့ တလမ်းလုံး ပြောပြသွားတယ် ။ ငြိမ့်လည်း သူ

က သိမ့်ရဲ့ ချစ်သူလည်း ဖြစ်တာကြောင့် သူပြောနေတာတွေကို ယုံကြည် လက်ခံပါတယ် ။

ငြိမ့်က အခု ဆရာခွေး ဘယ်မှာလဲလို့ သူ့ကို မေးတော့ သူက ဆရာခွေးကို တနေရာမှာ ဖမ်းချုပ်ထားတယ်..ငြိမ့်

မလာခင် သူ့ကို တရား မစွဲသေးဘူးလို့ ပြောတယ် ။

သူမောင်းနေတာက မြို့ပြင် ဖြစ်နေလို့ “ ကိုဗလ...ရဲဌာနချုပ်ကို သွားမယ် ဆို ..” လို့ ငြိမ့် မေးလိုက်တယ် ။

သူက ဆရာခွေးကို ပြမလို့လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ ငြိမ့်လည်း “ အို..သူ...သူနဲ့ မတွေ့ချင်ပါဘူး....ငြိမ့် မတွေ့ပါရ

စေနဲ့ ကိုဗလရယ်....ခေါ်မသွားပါနဲ့...” လို့ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းလိုက်ပါတယ် ။ တကယ်လည်း ကိုယ့်ကို အမျိုးမျိုး

ဒုက္ခပေး စော်ကား နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ လူဆိုးကြီးတယောက်ကို ငြိမ့် ဘယ်တော့မှ ထပ် မဆုံချင်တော့ပါဘူး ။

ကိုဗလက လမ်းလေးတလမ်းထဲကို ချိုးကွေ့၀င်လိုက်ပြီး..“ တွေ့မှကို ဖြစ်မယ်...ငြိမ့်....ဆရာခွေးနဲ့ ငြိမ့်ကို ဆုံပေး

ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ ..” လို့ ပြောလိုက်လို့ ငြိမ့်လည်း..“ ဘာတွေလဲကိုဗလ..ဘာလို့ တွေ့ရမှာလဲ..ဘာတွေ

ကြောင့် ပြင်ဆင်ခဲ့ရတာလဲ..” လို့ မေးမိတယ် ။ သူ့ပုံပမ်းကိုလည်း ငြိမ့် သဘောမကျဘူး ။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေ

သလိုဘဲ ။

ကားစက်ပိတ်လိုက်ပြီး သူက “ ဆင်းကြရအောင်...” လို့ ပြောလို့ ရောက်နေတဲ့နေရာကို ငြိမ့် ကြည့်လိုက်တဲ့အ

ခါ တဲကလေးတလုံး ရှိနေတဲ့ ခြံ၀င်းကျယ်ကြီး တခုထဲမှာ ဖြစ်နေတယ် ။

“ ဒါ ဘာနေရာလဲ..ဘာကြောင့် ဆင်းရမှာလဲ...” လို့ သူ့ကို မေးလိုက်တယ် ။ သူက ..“ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်

တဲ့ စုံထောက်စခန်းတခုပါ...” လို့ ပြန်ပြောတယ် ။

ယုတ္တိမရှိလိုက်တာ ။ မြို့ပြင် လယ်ကွင်းတွေဖက် လူသူမရှိတဲ့နေရာတခုက တဲလေးက သူတို့ စုံထောက် စခန်း

တဲ့ ။ ငြိမ့်လည်း ကြောက်တာနဲ့ “ မဆင်းချင်ဘူး” လို့ သူ့ကို ခပ်မာမာဘဲ ပြောလိုက်မိတယ် ။

“ ခဏ လိုက်ခဲ့ပါ ငြိမ့်...ပြစရာ ရှိလို့ပါ...” လို့ သူ အထပ်ထပ်ခေါ်တာနဲ့ ငြိမ့်လည်း သူနဲ့ တဲထဲကို လိုက်သွားလိုက်မိတယ် ။ တဲထဲမှာ အခန်းလေး နှစ်ခန်း ရှိတယ် ။ အခန်းတခန်းရဲ့ တံခါးကို

ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ငြိမ့် အရမ်း အံ့အားသင့်သွားရတယ် ။ လက်ထိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဆရာခွေးကို တွေ့လိုက်ရလို့ ။ ဆရာခွေးကလည်း ငြိမ့်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ အရမ်း အံ့သြသွားတယ် ။ နိုင်ငံခြား

က သူဌေးကြီးတယောက်ဆီမှာ ရောင်းစား ခံလိုက်ရတဲ့ မိန်းမ တယောက်ဟာ မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်ထင်ထားမလဲ ။

ပိန်ချုံးကျနေတဲ့ ဆရာခွေးဟာ စိတ်ဓါတ် အတော့်ကို ကျနေပုံဘဲ ။

ဆရာခွေးကို ရဲတပ်ဖွဲ့ကတော့ ဒီလို မြို့ပြင်က ခြံထဲမှာ တဲလေးနဲ့ ချုပ်ထားမှာ မဟုတ်ဖူး ဆိုတာ ငြိမ့် သိတယ် ။ ဒါ ဗလကျော်ထင် သူ့ဖါသာ လုပ်ထားတဲ့ လုပ်ရပ် တခုဘဲ ။ ဗလကျော်ထင်ဟာ ရဲအရာရှိ

တယောက် ဖြစ်ပါရက်နဲ့ ဥပဒေချိုးဖေါက်ထားပါလား ဆိုတဲ့ အသိက ခေါင်းထဲကို ချက်ချင်းဘဲ ရောက်လာတယ် ။

“ ကိုဗလ..ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..သူ့ကို ကိုဗလ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဒီမှာ လာဖမ်းလှောင်ထားတာလား....ဒီလို လုပ်လို့မှ မရတာ ...ဘာတွေ လျောက်လုပ်ထားတာလဲ....”

ဗလကျော်ထင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ဖုန်းကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက နှိုက်ယူလိုက်တဲ့အချိန် ဆရာခွေးက “ ကျုပ်ကို ဖမ်းခေါ်လာပြီး လှောင်ထားတာ ကြာနေပြီဗျ ...ပထမ တရုတ်တန်းထဲက တိုက်

အောက်ထဲမှာ ထားတယ်...အခု ဒီမှာ ပြောင်းထားတယ် ..ဒီလူ..ဆိုက်ကိုဗျ..အရူး.....ခင်ဗျားလည်း သတိထား ....” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဗလကျော်ထင်က ဆရာခွေးကို ပြေး ရိုက်တယ် ။

ငြိမ့်လည်း တရုတ်ပြည်နယ်စပ်မှာ ဆရာခွေးတို့ ငြိမ့်ို ဖမ်းလိုက်ကြပြီးနောက် ဒီလို ထိုးကြိတ်တာတွေ နှိပ်စက်တာတွေ ကိုယ်တိုင်လည်း ခံခဲ့ရ သူများကို လုပ်တာတွေလည်း တချိန်လုံး တွေ့ခဲ့ရတော့

အရမ်းကို ရွံရှာနေပြီ ။ ကြောက်နေပြီ ။ ဗလကျော်ထင်ကိုလည်း အရမ်းကို ကြောက်သွားမိတယ် ။ ရွံမုန်းသွားမိတယ် ။ ဒီတဲထဲကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ် ။

သူကိုယ်တိုင်က ရဲအရာရှိလို့ ပြောနေပေမယ့် ကိုယ် ဖမ်းမိလာတဲ့ တရားခံကို တနေရာမှာ ကိုယ့်ဖါသာ ဖမ်းလှောင်ထားတာကတော့ လုံး၀ကို ဥပဒေဖေါက်ဖျက်တာကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ ဆရာခွေးက

သူ့ကို တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ရိုက်နေတာတောင်..“ ငြိမ့်..ခင်ဗျားကို သူ စွဲလန်းနေတယ်...ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး ပုံတွေကို တချိန်လုံး ကြည့်ပြီး....” လို့ ဆက်အော်ပြောနေလို့ ဗလကျော်ထင်က သူ့ကို

ခေါင်းကို သေနတ်ဒင်နဲ့ ထုချလိုက်တယ် ။

ငြိမ့် ထွက်ပြေးပြီ ။

ဗလကျော်ထင်က ငြိမ့် အနောက်က ပြေးလိုက်လာတယ် ..။

“ ငြိမ့်...မပြေးနဲ့..ပြေးလို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး . . . ”

ငြိမ့်ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး ဆရာခွေး ရှိနေတဲ့ အခန်းထဲကို ပြန်သွင်းလာတယ် ။

“ နင်..နင်...အရူးဘဲ...နင် ငါ့ညီမနဲ့ မဖြစ်ဘူး..မတန်ဘူး....”

ဗလကျော်ထင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ..။ အရူးဆိုတာ သေချာနေပါပြီ ...။

“ ဟားဟား......နင့်ညီမကို ငါ တ၀ လိုးပြီးပြီ ..ရှိသမျှ အပေါက် အကုန် လိုးပြီးပြီ....နင့်ကိုလည်း လိုးမှာ..ငါ လိုးချင်နေတာ ကြာပြီ...ငြိမ့်....”

ဆရာခွေးက နာကျင်နေတဲ့ကြားက အော်ရယ်လိုက်တယ် ။

“ တွေ့ပြီ မဟုတ်လား..ငြိမ့်..ဒီကောင့် ဇာတိရုပ် အမှန် ပေါ်သွားပြီ...သူဟာ တကယ့် ဆိုက်ကိုကောင်..အရူး....စောက်ရူး.......”

ဗလကျော်ထင် သူ့ခါးကြားမှာ ထိုးထားတဲ့ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဆရာခွေးကို တန်းတန်းမတ်မတ် ချိန်လိုက်သည် ။

“ ခွေးသား ဘိန်းစား...မင်း ပါးစပ် ပိတ်.....ခေါင်းထဲကို ကျည်ဆံ ထည့်ပေးလိုက်မယ် .....”

“ ပစ်လိုက်စမ်းပါကွာ..ငါလည်း မင်းရဲ့ အကျဉ်းသား ဘ၀က လွတ်ချင်လှပြီ....မင်းလို စောက်ရူးရဲ့ လက်ထဲ မနေချင်တော့ဘူး...”

“ ဈေးခွေး....မင်းကို ငါ ပြန်လွှတ်မယ်လို့ ထင်နေသလား..မင်းကို ငါ သတ်မှာဘဲ....သေနတ်နဲ့ တချက်ထဲ ပစ်သတ်လိုက်ရင် တခါဘဲ မင်း နာလိုက်မယ်....မင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညှင်းဆဲပြီး သတ်မှာ”

ငြိမ့်လည်း ဒီအရူးရဲ့ လက်ထဲက ပြေးဖို့ ခေါင်းထဲမှာ အလုပ်များနေတယ် ။ အခါအခွင့်သင့်တာနဲ့ ထွက်ပြေးရမှာဘဲ ။

ဗလကျော်ထင်က ငြိမ့်ဖက်ကို လှည့်လာတယ် ။

“ ကဲ ငြိမ့်....မင်း အ၀တ်အစားတွေ အားလုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်စမ်း....မင်း ဆရာခွေးတို့ရဲ့ ကျွန် ဖြစ်နေတုံးကဆို မင်းကို ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်နဲ့ ထားခဲ့ကြတာဘဲ မဟုတ်လား..မင်းအတွက် မဆန်းတော့

ပါဘူးလေ...ချွတ်စမ်း.....”

“ မချွတ်ဘူး....မချွတ်နိုင်ဘူး...”

“ ဖျန်း...”

ဗလကျော်ထင်က ငြိမ့်ပါးကို ရိုက်ထည့်လိုက်လို့ ငြိမ့် ကြမ်းပေါ်ကို လဲကျသွားရတယ် ။

“ ငါ ခိုင်းရင် လုပ်..မလုပ်ရင် နင် နာမယ်..သိလား..နင် ဈေးခွေးကို ဘယ်လိုတွေ လုပ်ပေးတယ် ဆိုတာတွေ ငါ ဗီဒီယိုတွေ တွေ့ထားတယ်..နင့်ကို စွဲလန်းနေခဲ့ရတာ.....ကဲ..အဲဒီတုံးကလိုဘဲ ငါ့ကို

လုပ်ပေးစမ်း..ငြိမ့်..နင့် အ၀တ်တွေကို ချွတ်စမ်း.....”

ဗလကျော်ထင် ငြိမ့်အနားကို တိုးလာတယ် ။ ငြိမ့် အ၀တ်တွေကို ဆွဲဖြဲဖို့ ကြိုးစားတယ် ။

ဆရာခွေးက “ ဟိတ်..သူ့ကို မလုပ်ပါနဲ့..”လို့ လှမ်းပြောတယ် ။ ဗလကျော်ထင်က “ ဈေးခွေး..မင်းကတော့ အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်ခဲ့တယ်..ငါလုပ်တာကျတော့ မင်းက

လာတားနေပါလား...တရားကျစရာဘဲ..ခွေးသား ဘိန်းစား...”

သေနတ်နဲ့ ဆရာခွေး ကို လှမ်း ပစ်လိုက်တယ် ။

ကျယ်လောင်ပြင်းထန်တဲ့ သေနတ်သံ ထွက်လာတယ် ။ ငြိမ့် နားတွေ အူထွက်သွားတယ် ။

အို..ဆရာခေါ်ရဲ့ ပေါင်ကို မှန်သွားလို့ ဆရာခွေး အော်ဟစ်ရင်း သူ့ပေါင်ကို သူ လက်နဲ့ ဖိကိုင်နေတယ် ။

“ မင်းစောက်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်စမ်း....ဒီတခါ မင်း နဖူးတည့်တည့်ကို ပစ်မယ်.....”

ဗလကျော်ထင် ဒေါသတကြီးနဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ အကျၤ ီကို ဆွဲဖြဲလိုက်တယ် ။

“ ချွတ်ဆို ချွတ်စမ်း ငြိမ့်...“

သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ကိုလည်း ဆွဲချပြီး သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်တယ် ။

“ ငါ့လီးကို စုတ်ပေးစမ်း ....”

သည်အချိန်မှာ တဲအပြင် ခြံထဲက လူသံတွေ ကြားလိုက်ရလို့ ဗလကျော်ထင် ပြူတင်းပေါက်ကနေ ပြေးကြည့်တယ် ။

“ ဟာ.......”

“ သန်းတင်စိုး ....လက်နက်ချ အဖမ်းခံပါ..ဒို့ မင်းကို ၀ိုင်းထားပြီးပြီ..မင်း ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူး.........” ဆိုတဲ့ အသံ ကြားလိုက်ရတယ် ။

ဗလကျော်ထင် ပြူတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်တယ် ။ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လွန်းတဲ့ သေနတ်သံ နှစ်ချက် ကြားလိုက်ရပြီး အပြင်ကလည်း သေနတ်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်လိုက်တဲ့ အသံတွေ

ကြားရတယ် ။ ငြိမ့်လည်း နားနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ အုပ်ကာပြီး ကြမ်းပြင်မှာ မှောက်နေလိုက်တယ် ။ အော်သံတွေ ခြေသံတွေ သေနတ်သံတွေ ဆူညံနေတယ် ။

ခဏနေတော့ အားလုံး ငြိမ်သွားတယ် ။

တဲထဲမှာ မီးခိုးတွေ လို ဖြူဖြူတွေ ေ၀့နေတယ် ။ ယမ်းခိုးတွေလား ။ အပြာရောင် ယူနီဖေါင်းနဲ့ လက်နက်ကိုင် ရဲတွေ အများကြီး ရောက်နေတယ် ။ ပုခုံးမှာ ငွေကြယ်ပွင့်တွေနဲ့ ရဲကြီးက ငြိမ့်ကို

ဆွဲထူတယ် ။

“ ဗလကျော်ထင်..ကော....” ငြိမ့် ရဲကြီးကို မေးလိုက်တယ် ။

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ပက်လက်ကြီး လဲနေတဲ့ ဗလကျော်ထင်ကို တွေ့ရတယ် ။ မလှုပ်တော့ဘူး ။ ရင်ဘတ်မှာလည်း သွေးတွေ နီရဲစိုရွှဲနေတယ် ။ ဆရာခေါ် ဘယ်မလဲ..။ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်တော့

ဆရာခွေး လည်း ခေါင်းမှာ သွေးတွေနဲ့..။ အို..ခေါင်းကြီး ပွင့်ထွက်နေပါလား...။ သေနေပြီ ။

“ သူ့နံမည် အရင်းက သန်းတင်စိုး.....သူက စီအိုင်ဒီက ရဲအုပ် မဟုတ်ပါဘူး..ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ရဲတု လူလိမ် တယောက်ပါ ..စိတ္တဇ ေ၀းနာရှင် တယောက် ပါ....သူ ပစ်ခတ်တဲ့ သေနတ်ကလည်း

ရဲတယောက်ဆီက သူ အလစ်သုတ် ခိုးယူထားတာပါ..ကျနော်တို့လည်း သူ့ကို လိုက်နေတာ ကြာပါပြီ....အခုလည်း နောက်ယောင်ခံလိုက်ရင်း ဒီကို ရောက်လာကြတာ....”

ရဲမေတယောက်က ငြိမ့်ကို သူ၀တ်ထားတဲ့ ရဲ ယူနီဖေါင်း ဂျာကင်ကို ချွတ်ပေးတယ် ။ ဟိုကောင် ဆွဲဖြဲထားလို့ ငြိမ့်ရဲ့ အကျၤ ီက ရင်ဘတ်တခုလုံး ပွင့်နေတယ် ။

ငြိမ့်လည်း တောက်လျှောက် အကြမ်းဖက်တာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာ အခု အထိပါ ။

နောက်ထပ် ထပ် မကြုံချင်တော့ပါဘူး ။ ဘုရား..ဘုရား....ဒါမျိုးတွေ နောက်ထပ် မကြုံဆုံရပါစေနဲ့တော့....ဘ၀၀ဋ်ကြွေး ရှိခဲ့၇င်လည်း ဒီမျှနဲ့ဘဲ ပြီးဆုံးပါစေတော့...” လို့ စိတ်ထဲမှာ ဆုတောင်းမိတယ်

။

ဒါးလတ်စ် လေယာဉ်ကွင်း

ဗာဂျင်းနီးယား

တီအက်စ်အေ လုံခြုံရေး လိုင်းထဲကို ငြိမ့် ၀င်ခါနီး နေလူမင်း ငြိမ့်ကို ဖက်ပြီး နဖူး ၀င်းပြောင်လေးကို နမ်းလိုက်တယ် ။

“ အကို လိုက်ခဲ့နော်...”

“ အမြန်ဆုံး လိုက်ခဲ့မယ် ငြိမ့် ..”

ငြိမ့် အထဲရောက်သွားပြီးမှ နေလူမင်း ပြန်သည် ။ ညက ငြိမ့်နဲ့ သဲသဲမဲမဲ ချစ်စခန်းဖွင့်ခဲ့ကြတာ အကြိမ်ကြိမ်ဘဲ ။ မနက်မှာ လေယာဉ်ကွင်း ဆင်းရတော့မှာ အချိန် ကပ်နေလို့ ငြိမ့်က မလုပ်တော့ဘူး..အကိုယ်..ငြိမ့် မှုတ်ပေးမယ် ဆိုပြီး ကျကျနန ပုလွေကိုင်ပေးခဲ့တယ် ။ ပြီးခါနီး နေလူမင်းက “ မရတော့ဘူး...” ဆိုပြီး လီးကို ငြိမ့် ပါးစပ်ထဲက ထုတ်မလို့ လုပ်တော့ ငြိမ့်က အထုတ်မခံဘူး ။

ဆက်ပြီး စုတ်တယ် ။ နေလူမင်း ငြိမ့် ပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးသွားတယ် ။ သုတ်ရည်တွေ တပုံကြီး ငြိမ့် ပါးစပ်ထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်မိတယ် ။ ငြိမ့်က ဆက်ပြီး စုတ်ပေးနေတုံးဘဲ ။ သုတ်၇ည်တွေကို ငြိမ့် မြို ချ ပစ်လိုက်တယ် ။

ဒါတွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေတယ် ။

အရမ်း ချစ်တာဘဲ ငြိမ့်ရယ် ။ အမြန်ဆုံး ပြန်တွေ့ကြမယ် ငြိမ့် ။

သူ့ကားဆီကို ပြန်လျေျာက်သွားလိုက်တဲ့ အချိန် သူ့ဖုန်းကို တယောက်ယောက် ခေါ်နေတာ သိလိုက်လို့ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ် ။

စင်သီယာဘလက်ခ် ခေါ်တာမို့ ထူးလိုက်တယ် ။

“ နေ......ငြိမ့် ပြန်သွားပြီလား.......”

“ အင်း..ပြန်ပြီ..လေယာဉ်တော့ မထွက်သေးဘူး..ငြိမ့် အတွင်းထဲ ရောက်သွားပြီ..စင်သီယာ.........”

“ ငြိမ့်ကို နုတ်ဆက်မလို့..စင်သီယာလည်း စည်းေ၀းခန်းထဲ ရောက်နေခဲ့တယ် နေ.....”

“ သူ့ဆီ ဆက်လိုက်လေ....”

“ အင်း..ဆက်လိုက်မယ်..ဒါနဲ့ ....နေ...ယူ ဒီညနေ ဘာလုပ်ဖို့ ရှိလဲ.....”

“ ဘာမှ မရှိပါဘူး...ဘာဖြစ်လို့လဲ စင်သီယာ.....”

“ ယူနဲ့ စင်သီယာ ညနေစာ ထွက် စားကြမလားလို့.....”

“ စားလေ...ဘာစားချင်သလဲ.......”

“ ဆူရှီ ဖြစ်ဖြစ် လက်ဘနီးစ် ကဘတ် ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့....”

“ အိုကေလေ...မင်းလာခဲ့မလား..ကိုယ် လာခေါ်ရမလား....”

“ စင်သီယာ လာခေါ်မယ်....စောင့်နေ..ခြောက်နာရီခွဲလောက်ပေါ့.........”

“ အိုကေ....ဆီးယူး......”

“ ဆီးယူး....ငြိမ့်ဆီ ခေါ်လိုက်အုံးမယ်..........”

လေယာဉ်ကွင်း ကားရပ်ကွက်လပ်ကနေ ကားမောင်းထွက်ခဲ့တယ် ။ မနက်ဖန် မနက်က စပြီး လုပ်စရာ အလုပ်တွေကို မြန်မြန် လုပ်ပစ်ပြီး ငြိမ့်နောက်ကို လိုက်မယ် လို့ စဉ်းစားလိုက်တယ် ။

သူ့စိတ်ကူးတွေကို ဖုန်းသံက ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တယ် ။ သူ့ဘော့စ် ဘီလ်ခေါ်တာ ။

“ နေ..မင်း ဖီယွန်စေ....ပြန်ပြီလား......”

“ ပြန်ပြီ.....”

“ မနက်ဖန် မင်း အလုပ်လာမှာ နော်......”

“ ဟုတ်တယ်...”

“ ကနေဒါနယ်စပ်နဲ့ မက္ကဆီကို နယ်စပ်တွေကို အခု အသစ် ခန့်ထားတဲ့ လူတွေနဲ့ ဖိဖိစီးစီး ကြီးကြပ်ဖို့ အထက်က ညွှန်ကြားတယ်..အဲ့ကိစ္စ မင်းနဲ့ လုပ်ကြရအောင်.....”

“ ဘာသတင်းရလို့လဲ.....အကြမ်းဖက် အုပ်စုတွေက အရင်လို အပြင်ကနေ မ၀င်တော့ဘူး ဘီလ်..သတိထားမိလား...အခု ပြည်တွင်းပေါက် ဟုမ်းဂရုန်း တွေကို မှိုင်းတိုက်ပြီး ဆော်ခိုင်းနေလို့ ဖြစ်ပျက်တာတွေ တော်တော် များနေပြီ မဟုတ်လား....”

“ အင်း..မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်.....ဒါပေမယ့် ဟိုတလောလေးက မိလိုက်တဲ့ တူရကီကကောင်ကြောင့် လူကြီးတွေက နယ်စပ်ဂိတ်တွေကို တင်းကြပ်ဖို့ ဖိအားပေးခိုင်းတယ်.....”

“ ကောင်းပြီ ဘီလ်....မနက်ဖန် မနက် တွေ့ကြမယ်.....”

“ အိုကေ..ဆီးယူး.....နေ.........”

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခဏ လှဲလိုက်တာ အိပ်ပျော်သွားတယ် ။ ပြန်နိုးလာတော့ ညနေ ငါးနာရီ ကျော်နေပြီ ။ လူတင် နိုးတာ မဟုတ်ဘဲ အောက်က ကောင်ကလည်း နိုးနေတယ် ။

ဟေ့ကောင်..ငြိမ့် မရှိတော့ဘူး..လုပ်မနေနဲ့...လို့ သူ့ကို ငေါက်လိုက်ပြီး ရေချိုးလိုက်တယ် ။ ဒီငတိက ရေချိုးတာတောင် ကုတ်မသွားဘဲ တထောင်ထောင်နဲ့မို့ ထုပေးလိုက်ရတယ် ။

ရေချိိုးခန်းထဲက အထွက် စင်သီယာက ဖုန်းဆက်ပြီး စားနေကျ ဆူရှီပရင့်စ် ဆိုတဲ့ ဆိုင်လေးကို သွားစားရအောင် ရီဆာဗေးရှင်း လုပ်လိုက်ပါ လို့ ပြောလို့ ဆူရှီဆိုင်ကို ဖုန်းလှမ်း ဆက်လိုက်ရတယ် ။

ဆိုင်လေးက သေးတော့ တခါတလေ ထိုင်စရာ နေရာ မရဘူး ။ ကြိုတင် ဖုန်းဆက်ထားမှ ရတယ် ။

ခြောက်နာရီခွဲမှာ စင်သီယာ ရောက်လာတယ် ။

အစိမ်းနုရောင် ဆူဘာရူး ကားလေးကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းလာပြီး နေလူမင်းရဲ့ ကွန်ဒိုတိုက် အရှေ့ တံခါးပေါက်မှာ ထိုးဆိုက်လာတယ် ။ ဆံပင်ကို အနောက်ကို စုစည်းပြီး လက်ကိုင်ပုဝါလေးနဲ့ဘဲ ချည်ထားတဲ့ စင်သီယာရဲ့ မျက်နှာလေးက ပြုံးနေတယ် ။

လုံး၀န်းတဲ့ ရင်စိုင်မို့မို့တွေက အသားပျော့ တီရှပ်ကြောင့် ထင်းထင်းကြီး သိသာနေတယ် ။ ဘောင်းဘီ စိမ်းပြာရောင်လေးက တိုတိုလေး ။ ပေါင်တန်ရှည် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးတွေကို ပြသထားသလိုဘဲ ။

“ ဘိုက်ဆာနေပြီ နေ .....ဖုန်းဆက်ပြီး ကြိုမှာပေးကွာ........”

ဆူရှီပရင့်စ်ကို လှမ်း ဖုန်းဆက်ရပြန်တယ် ။

စင်သီယာ ကြိုက်တဲ့ ဂဏန်းပျော့ကြော်နဲ့ လိပ်ထားတဲ့ စပိုင်ဒါရိုးလ် ...သူကြိုက်တဲ့ တူနာရိုးလ် ...ကော့ဒ်ငါးမေးရိုးကင် ....။

အဆားဟိ ဘီယာနဲ့ မီဆိုဟင်းချိုနဲ့ ...။

“ ငြိမ့်ကို သတိရတယ်...နေ...”

“ အင်း....သူက ရန်ကုန် ပြန်ရောက်ရင် ကြေးအိုးပြုတ် နေ့တိုင်းသွားစားမယ် လို့ ပြောသွားတယ်......စင်သီယာ...”

ကြေးအိုး ဆိုတာ ဘာလဲ မေးလို့ စင်သီယာ သဘောပေါက်အောင် ရှင်းပြလိုက်တယ် ။ စင်သီယာက “ ဒီမှာ ဗီယက်နမ်တွေရဲ့ ဖို ခေါက်ဆွဲပြုတ် လူတွေ စားကြသသလိုဘဲ နေမှာ....” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ စင်သီယာက ဗီယက်နမ် အပြုတ်ကိုတော့ စားနေကျလေ ..။

ဆူရှီပရင့်စ်ဆိုင်လေး က အလုပ်သမားတွေက နေလူမင်းနဲ့ စင်သီယာကို သိနေကြ ခင်မင်နေကြတာ ကြာပြီ ။

စင်သီယာက ဆူရှီစားပြီး “ တအားကောင်းလို့ အရမ်း စားပစ်လိုက်တယ်..နေ ....ငါ့ဘိုက် ပူပြီလား...ကြည့်ပါအုံး...” ဆိုပြီး သူ့ဘိုက်ကို ပြတယ် ။ စင်သီယာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်လွန်းလို့ ကိုယ်ရည်စစ်ပြီး ဘိုက်က ချပ်နေတာပါ ။

“ မင်းဘိုက်က ချပ်နေတာဘဲ ...စင်သီယာ....အိုကေနေတာဘဲ.....”

“ အင်း..မနက်ဖန်က စပြီး အစား ပြန်ထိန်းမယ်.....”

“ ဟားဟား..ကောင်းပါတယ် ....တခါတခါဘဲ ကြိုက်တာ အ၀စားပေါ့.....ငါလည်း မနက်ဖန် မနက် စောစော ထပြေးမှာဘဲ....”

“ မင်းက အောက်ဒိုး ကြိုက်တယ်..နေ...စင်သီယာကတော့ စက်ပေါ်မှာဘဲ ပြေးတာ ကြိုက်တယ်......”

နေလူမင်းက အိုက်စ်ကရင်း ၃၂မျိ ုး ရနိုင်တယ် လို့ ကြော်ငြာပြီး ရောင်းတဲ့ ဘတ်စကင်းရော်ဗင် အိုက်စ်ကရင်းဆိုင်လေးမှာ စင်သီယာ ကြိုက်တဲ့ စတော်ယဘ်ရီ အိုက်စ်ကရင်းမ် ခွက်လေး ၀ယ်ကျွေးတယ် ။ စက်သီယာလည်း ဆယ်ကျော်သက် ကလေးမလေး တယောက်လို ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနဲ့ အိုက်စကရင်မ် စားနေတာ ကို နေလူမင်း ကြည့်ပြီး သဘောကျတယ် ။

နေလူမင်းရဲ့ ကွန်ဒို ဆီကို ပြန်ရောက်ကြတော့ နေလူမင်းက အပေါ်ထပ် လိုက်ခဲ့အုံးလေ..စောသေးတာဘဲ..လို့ ခေါ်လိုက်တော့ စင်သီယာက ကားကို နေလူမင်း ရဲ့ ကွန်ဒို အရှေ့ခြမ်းမှာ ဧည့်သည်ရပ်ဖို့ နေရာတွေမှာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို နေလူမင်းနဲ့ လိုက်လာတယ် ။

“ ကော်ဖီခါးခါးလေး တခွက်လောက် သောက်မလား..စင်သီယာ.....” လို့ ဓါတ်လှေခါးထဲမှာ မေးလိုက်တော့ စင်သီယာက သူ့ကို ဖက်လိုက်ပြီး...“ ကော်ဖီခါးခါး ထက် ကောင်းတဲ့ မင်းဒုတ်ကြီးကိုဘဲ စုတ်ချင်တယ်..နေ....” လို့ တိုးတိုးလေး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်လို့ နေလူမင်း နားထင်နားရင်းတွေ ထူပူသွားတယ် ။

“ တင်တောင် ” ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့ နေလူမင်း နေတဲ့ ခြောက်ထပ် ကို ရောက်လို့ ဓါတ်လှေခါး တံခါး ပွင့်သွားပြီ ...။

နေလူမင်း ကော်ဖီအိုး တည်နေတဲ့အချိန် “ နေ...မင်း ဘယ်တော့ မြန်မာကို လိုက်သွားမှာလဲ..” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ စင်သီယာက

ဆိုဖါတွေ အလည်က စားပွဲလေးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်တွေကို လှန်လှောကြည့်နေရင်းက မေးလိုက်တယ် ။

“ အလုပ်ပြတ်တာနဲ့ လိုက်သွားမှာ..အလွန်ဆုံး ၂ပတ်ပေါ့.ဒါပေမယ့်....ဒီနေ့ ဘီလ်က နယ်စပ် ဂိတ်တွေကို တင်း

တင်းကြပ်ကြပ် စစ်ဆေးဖို့ ဖိအားပေးတဲ့ စီမံချက်တခု လုပ်မယ်လို့ ပြောနေတယ် ..”

“ ဟာ..ဒါဆို မင်း တော်တော်နဲ့ ငြိမ့်နောက်ကို လိုက်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး ...”

“ လိုက်နိုင်အောင် လုပ်ရမှာပေါ့..ငြိမ့်ကို ဂတိပေးထားခဲ့တာ....”

“ အင်း..ငြိမ့်တယောက်လည်း ဒုက္ခတွေ ပင်လယ်ေ၀ခဲ့ရတာနော်...ငါလည်း သူ့ကို သနားတယ် ..မာဖီးယားရဲ့

မင်းသားလေး သေသွားပေလို့ဘဲ ...ငါတို့လည်း ဘုရားမလို့ စိစစ်လီယာကို ပစ်လိုက်ရတဲ့ ဌာနတွင်း စစ်ဆေး

မှု ပြီးသွားရတယ်..ငါ့သေနတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံက ဒီတခါ အဆိုးဝါးဆုံးဘဲ နေ... ..ကိုယ့် အချင်းချင်းကို ပစ်ရတာ

မဟုတ်လား ..”

နေလူမင်းက ကော်ဖီ မတ်ခွက်ကို စင်သီယာ့ဆီကို ကမ်းပေးလိုက်တယ် ။

“ မင်း မပစ်ရင်လည်း သူက ငါနဲ့ ငြိမ့်ကို ပစ်သတ်တော့မှာ ဆိုတာလည်း မမေ့နဲ့ စင်သီယာ...ကိုယ်မပစ်ရင်

သူက ပစ်မှာ...ငြိမ့်ရဲ့ ဘ၀လည်း တော်တော့်ကို ဗွိုင်းလန့်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်ကွာ....ငါလည်း စိတ်မကောင်း

ပါဘူး..သူ့ဘ၀ကို အေးအေးချမ်းချမ်းဘဲ ပြန်ဖြစ်စေချင်ပြီ...မင်း ငါနဲ့ မြန်မာ ကို လိုက်မလား...”

“ ငါ လိုက်ချင်တာပေါ့..နေ ..ငါလည်း ဘီလ်ကို ခွင့်တောင်း ကြည့်အုံးမယ် …. နေ....မင်းတို့ လက်ထပ်ရင် ငါက

သတို့သမီးအရံ လုပ်လို့ ရမလားဟင်...အင်း...ငြိမ့်မှာက ညီမလေး နှစ်ယောက် ရှိတော့ သူတို့ဘဲ လုပ်မှာပါ..

ငါက မင်းတို့နဲ့ မြန်မာက နံမည်ကြီး အရပ်ဒေသတွေကို အတူတူ လည်ချင်သေးတယ်...”

“ ရတာပေါ့..စင်သီယာ....”

“ မင်းအပေါ် ငြိမ့်က အရမ်း နားလည်ခွင့်လွှတ်တာဘဲနော် ..ငြိမ့်က အရမ်းသဘောကောင်းတဲ့ မိန်းမတယောက်

ဘဲ..မင်းနဲ့ စိစစ်လီယာနဲ့ ငြိမ့်တို့ သရီးဆမ်းမ် လုပ်ကြတယ် ဆိုတာ ငါသိရတော့ အရမ်းကို အံ့သြမိခဲ့တာ....

စင်သီယာက လိင်ဆက်ဆံတဲ့ ကိစ္စကို ပြောလိုက်လို့ နေလူမင်းလည်း စိစစ်လီယာ..ငြိမ့်နဲ့ သူ သုံးယောက် အတူ

တူ ချစ်ပွဲ၀င်ခဲ့ကြတာတွေကို ပြန်သတိရ မြင်ယောင်သွားတယ် ။

နောက်ပြီးတော့ စင်သီယာနဲ့ ရာဇ၀င်လူဆိုးတယောက်ကို လိုက်ဖမ်းတုံးက ၀ရမ်းပြေး လင်မယားတွေ အဖြစ်

ဟန်ဆောင်တဲ့အခါ စင်သီယာနဲ့ အိပ်ရာထဲ ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်တွေနဲ့ နမ်းချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာကိုပါ ဖျတ်ကနဲ

သတိရမိသွားပြီး...“ စင်သီယာ....ဒို့နှစ်ယောက် လက်ဘနီးစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့ အန်ဒါကာဗာ အော်ပရေးရှင်း လုပ်

တုံးက အိပ်ရာထဲ ဟန်ဆောင်တာ မှတ်မိလား...” လို့ မေးလိုက်တယ် ။

စင်သီယာက “ ဟွန်း..မှတ်မိတာပေါ့..ယူက အဲ့တုံးက တကယ်ဘဲ စိတ်လာခဲ့တာ ငါ သိနေတယ်...”လို့ ပြောလိုက်

လို့ နေလူမင်းက “ ဘာကို ပြောတာလဲ..ဘာသိတာလဲ..” လို့ စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ မေးလိုက်တယ် ။

“ အိုး..မင်း လီးကြီး တအားတောင်နေတာလေ..ငါ့ပေါင်ကြားကို လာပွတ်ထိုးနေတာ...” လို့ စင်သီယာက ပြောလိုက်

တယ် ။ နေလူမင်းက “ မင်းလည်း ဘာထူးလဲ..အရည်တွေ တအားထွက်နေတာ ငါ့ပေါင်တွေ ပေကျံကုန်တယ်..”

လို့ ပြန်ပြောရင်း ရယ်တယ် ။ စင်သီယာက “ အဲ့တုံးကလေ...ငါသာ ရည်းစား မရှိရင် မင်းနဲ့ တအား လိုးဖြစ်ကြ

မှာ..သိလား...ငါ့ရည်းစားကလည်း အီရတ်မှာ တိုက်နေတဲ့အချိန် ဆိုတော့ သူ့အပေါ် ငါ သစ္စာမပျက်ချင်ဘူး....”

လို့ ပြောလိုက်ရင်း ကော်ဖီကို သောက်လိုက်တယ် ။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေလူမင်းရဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းထဲမှာ သူတို့ ထိုင်နေကြရင်း လိင်ကိစ္စတွေကို ပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြတာမို့ နေလူမင်း

စိတ်တွေက ထကြွလာရတယ် ။ စင်သီယာနဲ့ကလည်း ခဏခဏဘဲ ထိမိခိုက်မိ ညိမလိုလိုတွေ ဖြစ်ဘူးကြတော့ တတ်နိုင်ရင်

ငြိမ့်အပေါ် သစ္စာမဖေါက်ချင်တာနဲ့ ဒီဇာတ်လမ်း ဒီတင် ရပ်လိုက်ကြရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလိုက်တယ် ။

“ စင်သီယာ..မင်း မနက်ဖန် မနက် အလုပ်တက်မှာလား...” လို့ မေးလိုက်တယ် ။

စင်သီယာက “ မင်း ငါ့ကို ပြန်စေချင်ပြီလား..နေ....” လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်ရင်း ဆိုဖါမှာ ထိုင်နေရာက ထလိုက်

တယ် ။ ကော်ဖီမတ်ခွက်ကို မီးဖိုခန်းလေးထဲက ရေဘုံဘိုင်မှာ သွားဆေးဖို့ လျှောက်သွားလိုက်တဲ့ အချိန် နေလူမင်း

က “ မဆေးနဲ့..ထားခဲ့လိုက်ပါ..” လို့ ပြောရင်း စင်သီယာ့အနောက်က လိုက်သွားတယ် ။

စင်သီယာက “ ငါ ဒီည မပြန်ချင်ဘူးနေ....မင်းနဲ့ ငါဘဲ သိတာဘဲကွာ....မင်းမပြောရင် ငါမပြောရင် ငြိမ့်လည်း မသိ

နိုင်ပါဘူး..မင်းတို့လည်း လက်မှ မထပ်ရသေးဘဲ...” လို့ ပြောရင်း နေလူမင်းကို ဖက်လိုက်တယ် ။ နေလူမင်းလည်း

ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားဆဲ စင်သီယာရဲ့ နို့ထွားထွား တင်းတင်းကြီး နှစ်မွှာက သူ့ရင်ဘတ်ကို လာထိကပ်သွားတယ် ။

“ ငါနဲ့မင်း ချစ်ကြရအောင်ကွာ..မင်းနဲ့ ချစ်တယ်လို့ ငါ ခဏခဏ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဘူးတယ် ...မင်း လက်မထပ်ခင်

ငါတို့ ဖြစ်လိုက်ချင်တယ်...”

စင်သီယာရဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးလေးတွေကြောင့် နေလူမင်း ကြက်သီးတွေ ထသွားရတယ် ။

စင်သီယာကို ပြန်ဖက်ထားရင်း...“ တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းကို မကြိုက်ဘဲ နေပါ့မလား စင်သီယာရယ်...မင်း

မှာက လက်ထပ်ရမယ့်လူ ရှိနေခဲ့လို့ ငါ စောင့်ထိန်းခဲ့တာပါ..မင်း ဘယ်လောက် လှတယ် ဆိုတာ ငါ အသိဆုံး”

လို့ ပြန်ပြောလိုက်တဲ့အချိန် စင်သီယာရဲ့ လက်တဖက်က နေလူမင်းရဲ့ ပေါင်ကြားကို စမ်းလာတယ် ။

သူ့လက်ချောင်းလေးတွေကြောင့် နေလူမင်းရဲ ခေါင်းထောင်ချင်နေတဲ့ လီးတန်က တမဟုတ်ချင်း မာမတ် ထောင်

လာရတယ် ။

စင်သီယာရဲ့ မွတ်သိတ်တဲ့ အနမ်းတွေက အငမ်းမရဘဲ ။

နေလူမင်း စင်သီယာ့ နှုတ်ခမ်းအိအိတွေကို ပြန် စုတ်ရင်း မဆုံးနိုင်တဲ့ အနမ်းရှည်ကြီး တခု နမ်းမိလိုက်ကြတယ် ။

တယောက်နဲ့တယောက် ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်မိကြတယ် ။ ကြမ်းလာသလို အသဲအသန်တွေ ဖြစ်လာတယ် ။ အငမ်းမရတွေ

ဖြစ်ကုန်တယ် ။

နေလူမင်း နဲ့ စင်သီယာ အိပ်ခန်းထဲကို ဘယ်လို ရောက်သွားကြတယ် မသိဘူး ။ ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်တွေကိုလည်း

မတိုင်ပင်ထားဘဲနဲ့ အတူတူ အမြန် ချွတ်ပစ်မိကြတယ် ။ ကိုယ်လုံးတီးကိုယ်တွေနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို တက်လိုက်

ကြတယ် ။ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စင်သီယာရဲ့ အလှအပ အကွေ့အကောက် အမို့အ၀န်းတွေကို မြင်ရတာ နေလူမင်း

ရဲ့ စိတ်တွေ တအား ထကြွသွားရတယ် ။

ခဏ ရပ်သွားခဲ့တဲ့ အနမ်းတွေကို ပြန်ဆက်ကြတယ် ။ တကယ့်ကို တပ်မက် ငတ်မွတ်တဲ့ အနမ်း

တွေဘဲ ။ လျာချင်း လုံးထွေး ရစ်နွယ်ကုန်သလို ကော့ထွားတင်းမာတဲ့ စင်သီယာရဲ့ စနေနှစ်ခိုင်ကို လက်တဖက်

နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကိုင်တွယ်မိရတယ် ။ ဆုပ်နယ်မိရတယ် ။ စင်သီယာရဲ့ လက်တဖက်ကလည်း မာထောင်နေတဲ့

သူ့လီးချောင်းကို မိမိရရ ဆုပ်ကိုင်ထားနေတယ် ။ နို့သီးနီရဲရဲလေးတွေက တင်းမာနေသလို တဏှာရာဂစိတ် ထကြွ

မှုကြောင့် ထောင်ထနေတော့ သူ စုတ်လိုက် လျာနဲ့ ထိုး၀ိုက် ကလိပေးလိုက် လုပ်မိတဲ့အခါ စင်သီယာက အား

အားအီးအီးနဲ့ ညည်းပြီး သူ့လီးချောင်းကို တအားပွတ်တိုက်လာတယ် ။

စင်သီယာလည်း အရမ်းကို ဆာလောင်နေတဲ့ပုံရှိတယ် ။ ရည်းစား တိုက်ပွဲမှာ ကျသွားပြီးနောက် သူ နောက်ထပ်

ဘဲနဲ့ ဒိတ်လုပ်တာ မရှိဘူး ဆိုတော့ လိင်ကိစ္စ ပြတ်လတ်နေပုံရတယ် ။

“ မင်းကို စုတ်ချင်တယ် ...” လို့ ပြောရင်း စင်သီယာ သူ့ပေါင်ကြားက မတ်မတ်ထောင်နေတဲ့ လီးတန်ကို ငုံ့စုတ်

လိုက်တယ် ။ စင်သီယာရဲ့ အငမ်းမရ စုတ်လိုက်တာကြောင့် စင်သီယာရဲ့ သွားတွေနဲ့ ထိပ် ဒစ်လုံး ထိခိုက်မိ

လို့ သူ နဲနဲ နာသွားပေမယ့် နေလူမင်း ခဏအတွင်း စင်သီယာရဲ့ လျာလေးက ဒစ်ကြားထဲကို ထိုးကစား

လိုက် ထိပ်ပေါက်ကို ထိုးဆွလိုက် လုပ်ပေးတာတွေကြောင့် မနာကျင်တော့ဘဲ စိတ်တွေ ပိုပို ထကြွလာရတယ် ။

စင်သီယာ အပီအပြင် စုတ်ပေးနေတယ် ။ လီးတန်တချောင်းလုံးကိုလည်း လျာလေးနဲ့ ယက်ပေးတယ် ။ ဂွေးစိ

နှစ်လုံးကိုလည်း တခုလုံး ယက်ပေးတယ် ။ လီးစုတ် အရမ်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ စင်သီယာ့ ပုလွေကို သူ အရမ်းကြိုက်

သွားရတယ် ။

စင်သီယာ့ကိုလည်း တုံ့ပြန်တဲ့ အယက်အစုတ်တွေ ပေးဖို့ သူ အဆင်သင့်ဘဲ ။ စင်သီယာက သူ တအား လို

ချင်နေပြီ ..လိုးဘဲ လိုးပါတော့လို့ ပြောပြီး ပက်လက်အိပ်ချ ပေါင်တွေ ကားဖြဲပေးတယ် ။ စင်သီယာ့ စောက်ဖုတ်

ကို သူ သေသေချာချာ ကြည့်မိလိုက်တယ် ။ ဆီးစပ်မှာ ရွှေဝါရောင် အမွှေးလေးတွေ နဲနဲ ချန်ထားပြီး အဖုတ် နှုတ်

ခမ်းသားနေရာ တ၀ိုက်ကို အမွှေးရှင်းလင်းထားလို့ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းသားတွေက ထင်ထင်းကြီး လှလွန်းနေ

သလို အတွင်းသားနီရဲရဲ တပိုင်းတစကိုလည်း တွေ့နေရတယ် ။

စင်သီယာက အတင်း တောင်းခံနေတာကြောင့် သူ့လီးကို တေ့ပြီး ဖိသွင်းလိုက်ရပေမယ့် နောက်တခါကျရင်တော့

ဒီစောက်ဖုတ်ကို ကောင်းကောင်း ယက်အုံးမယ် လို့ စိတ်ထဲမှာ တေးထားလိုက်မိတယ် ။ အရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတဲ့

စင်သီယာ့စောက်ဖုတ်ဟာ မလိုးဖြစ်တာ ကြာလို့ ထင်တယ် ။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရှိနေဆဲဘဲ ။ လီး၀င်တာကို တ

ဟင်းဟင်းညည်းရင်း ဟတတဖြစ်နေတဲ့ စင်သီယာ့ နှုတ်ခမ်းတွေကြားထဲကို သူ့လျာထိုးသွင်းကလိရင်း လီးကို

ဆက်သွင်းလိုက်တယ် ။ ဆုတ်လိုက် သွင်းလိုက်..အသွင်းအထုတ်လေးတွေ တော်တော်များများ လုပ်ရင်း လီးတ

ချောင်းလုံး စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးမိသွားရတယ် ။ နို့လှလှကြီးတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးရင်း စင်သီယာ့ကို လိုး

ပေးနေတယ် ။ သူ့ကိုယ်အောက်ဖက်ကို လက်လျှိုပြီး ဖင်တုံးကြီးတွေကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လိုးတယ် ။

“ နေရယ်....ငါကြိုက်တယ်...မင်း ငါ့ကို ဆန္ဒ ဖြည့်ပေးလို့ ငါ ၀မ်းသာလိုက်တာ......ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ ဒို့နှစ်ယောက်

ရဲ့ စီးခရက်လေးပေါ့နော် ...”

စင်သီယာ ကျေနပ်စေဖို့ သွက်သွက်နဲ့ မြန်မြန် ဆောင့်ချက်တွေ ပေးလိုက်တယ် ။ စင်သီယာလည်း အောက်က

နေ ကော့ပင့်ပေးပြီး တုံ့ပြန်တယ် ။ ကောင်းလိုက်တာ နေရယ်...ဆောင့်ဆောင့်...လိုးပါ..လိုးပါ...လို့ အော်ရင်း

အောက်ကနေ ကော့ပေးနေတယ် ။ ပြင်းသထက် ပြင်းလာ မြန်သထက် မြန်လာတယ် ။ ဖိုးဖိုးဖွတ်ဖွတ် အသံတွေ

ညံနေတယ် ။ ချွေးတွေ စိုစိုရွှဲနေသလို လိင်အင်္ဂါချင်း ထိတွေ့တဲ့နေရာမှာ အရည်တွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတယ် ။

ကိုယ်ချင်း ထိရိုက်သံတွေနဲ့ အားမလိုအားမရ ညည်းတွားသံတွေနဲ့ ဆူညံနေတယ် ။ အမြင့်ဆုံးကို တက်လှမ်းသွား

ပြီးနောက် အရှိန်တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားတယ် ။ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြိုင်တူလိုလို ပြီးသွားကြတယ် ။ စင်သီ

ယာ ပြီးသွားတာကို သိလိုက်ပြီးတဲ့နောက် သူပြီးခါနီးလေးမှာ နေလူမင်းက သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကွင်း

တိုက်သလို ပွတ်တိုက်လိုက်တော့ အရှိန်ပြင်းတဲ့ သုတ်ရည်တွေ အချက် တော်တော်များများ ပန်းထွက်ကုန်ပြီး

စင်သီယာရဲ့ ၀မ်းပျဉ်သား ဖြူဖြူချပ်ချပ်လေးပေါ်မှာ ကျရောက် အိုင်ထွန်းသွားရတယ် ။

“ ၀ှူး.....ကောင်းလိုက်တာ...နေရယ် …. ”

“ ငါရောဘဲ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ...မင်းက တကယ် ထူးခြားတဲ့ မိန်းမတယောက်ပါဘဲ စင်သီယာ....”

နေလူမင်းက စင်သီယာ့ကို မီးဖိုခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းကာ ၀ိုင်အနီတခွက်ကို ဖန်ခွက်ထဲ လောင်း

ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ရေခဲသေတ္တာ အအေးခန်းထဲက ပီဇာကို ထုတ်ပြီး အာဗင်ထဲထည့်ကာ ကင်လိုက်တယ် ။

ငြိမ့်ရဲ့ ကွယ်ရာမှာ စင်သီယာနဲ့ ဗြုံးလိုက်တာ ငြိမ့်အပေါ် သစ္စာမဲ့ရာတော့ရောက်သွားပြီ ။

စင်သီယာလို လန်းလွန်းတဲ့စော်လေးက ကိုယ့်အခန်းကို လိုက်လာပြီး ပေးကျွေးတာကို ဘယ်ကောင် တင်း ခံနိုင်

မှာလဲလေ။

စင်သီယာသည် ငြိမ့် ကျန်ခဲ့တဲ့ ည၀တ် ၀တ်ရုံလေးကို ၀တ်ထားတယ် ။ ပိတ်သားက ပါးလွန်းလို့ စင်သီယာရဲ့

နို့ကြီး နှစ်လုံးဆီက နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို သိသိသာသာ မြင်နေရတယ် ။

“ ဟိတ်...ဘာကြည့်တာလဲ...”

သူ နို့သီးခေါင်း အဖုလေးတွေကို ငေးစိုက်ကြည့်မိတာကို စင်သီယာ မြင်သွားတယ် ။

“ လှလို့ ကြည့်တာပေါ့ ..”

“ တကယ် ဟုတ်လို့လား....”

“ မင်း လှတာ ငါသတိထားမိတာ ဒို့ သင်တန်းတွေ အတူတူ စ တက်ကထဲကပါ...”

စင်သီယာက ရယ်တယ် ။ ကိုယ့်ကို လှတယ်လို့ ချီးမွမ်းကြတာကိုတော့ မိန်းမတိုင်း သဘောကျကြတာပေါ့ ။

၀ိုင်ထိုင်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြတုံး ကင်ထားတဲ့ ပီဇာရဲ့ အနံ့က မွှေးပျံ့လာတယ် ။

“ နေ..ပီဇာ ရပြီ ထင်တယ်....”

စင်သီယာက ပြောလိုက်လို့ နေလူမင်းလည်း ပီဇာကို အာဗင်ထဲက ထုတ်ယူလိုက်တယ် ။ ပီဇာကို လေးစိပ် စိပ်

လိုက်ပြီး တယောက် တ၀က် စားကြရင်း စင်သီယာက “ ငါနဲ့မင်းနဲ့ အခုလို အတူတူ အိပ်ဖြစ်ကြတာ ဘယ်သူ့ကို

မှ မသိပါစေနဲ့..နေ..မင်းနဲ့ ငြိမ့်တို့ရဲ့ မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မယ့် အိမ်ထောင်ရေးကို ငါ မပျက်ပြားစေချင်ဘူး...”

လို့ ပြောလိုက်တယ် ။

မနက်ဖန် မနက် နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်တက်ရမှာကို သိသိကြီးနဲ့ နောက်ထပ် တချီတမောင်း ဆွဲကြဖို့ ဆုံးဖြတ်

လိုက်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်ကို တက်လိုက်ကြတယ် ။ ည၀တ်ရုံလေး ကို ဖယ်ခွာပစ်လိုက်တဲ့ စင်သီယာရဲ့ ပြေပြစ်

လွန်းတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို စိတ်ရှိတဲ့အတိုင်း အပီအပြင် ကိုင်တွယ် နယ်ဖတ်ပစ်လိုက်တော့ စင်သီယာလည်း တ

ဟင့်ဟင့်နဲ့ သဘောတွေ့နေသလို သူ့ပေါင်ကြားက ဖွားဖက်တော် လီးတန်ချောင်းကလည်း မတ်မတ်ထောင်ပြီး

လုပ်ရန်အသင့် အနေအထားကို ရောက်နေပြီ ။

စင်သီယာနဲ့ လျာချင်း ပွတ်လှိမ့် စုတ်ယူကြရင်း ပေါင်ဖြဲကားပေးတဲ့ စင်သီယာ့ပေါင်တွေကြားထဲကို နေရာ၀င်ယူ

လိုက်တယ် ။ နီရဲပြီး ပြဲအာနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လီးတန်ကို တေ့ထိုးသွင်းလိုက်တယ် ။ စိုအိနူးည့ံတဲ့

စင်သီယာရဲ့ စောက်ခေါင်းထဲကို သူ့လီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်နဲ့ တိုး၀င်သွားတယ် ။

နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်နယ်ရင်း ထပ်ဖိသွင်းလိုက်တယ် ။ စင်သီယာရဲ့ စောက်ဖုတ်က ဟောင်းပေမယ့်လည်း တအား

ကောင်းနေတုံးဘဲ ။ ဒုတိယအချီ ပွဲကြမ်းလေးတပွဲ စလိုက်ကြပြန်တယ် ။ ဒုတိယအချီမို့ အေးအေးဆေးဆေး စိတ်

ကြိုက် အရသာခံပြီး လိုးကြတာ ။ နောက်ဆုံးတော့ စင်သီယာက ဖင်ပူးတောင်း ထောင်ပေးလိုက်လို့ ဖင်တုံးလှလှ

ကြီးတွေနဲ့ ဖင်ပေါက်နီနီလေးကို ကြည့်ပြီး အပြတ်ဆွဲပစ်လိုက်ရင်း ပြီးသွားရတယ် ။

နေက ပြင်းပြင်းပူနေတယ် ။ မနက်ပိုင်း တချိန်လုံး ဘော့စ် ဘီလ်နဲ့ အစည်းအေ၀းခန်းထဲ နယ်စက်ဂိတ်တွေကို

ပိုမိုတင်းကြပ်ရေး အစီအစဉ်တွေ အတွက် တိုင်ပင်စကားပြောကြအပြီး အသစ်ခန့်ထားတဲ့ အရာရှိလေးတွေကို အ

ထက်က လိုလားတဲ့ ပုံစံကို သူ တခါ ရှင်းလင်း ပြောပြရပြန်တယ် ။ ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပြီမို့ စင်သီယာ့ အ

လုပ်စားပွဲကို တချက်ကြည့်လိုက်တော့ စင်သီယာ ဖုန်းပြောနေတာ တွေ့တာနဲ့ ထမင်းသွား စားမလား လို့ မေး

လိုက်တယ် ။ စင်သီယာက ခေါင်းငြှိမ့်ပြတယ် ။ သူတို့ ဓါတ်လှေခါးနဲ့ အောက်ဆုံးထပ်က စားသောက်ဆိုင်ဆီကို

ဆင်းခဲ့ကြတယ် ။ ဒီ စားသောက်ဆိုင်လေးက အာရှ အစားအစာကော ဥရောပ အစားအစာရော ရတယ် ။ ကို

ရီးယား စားစရာတွေ တရုတ်စားစရာတွေ မျိုးစုံတယ် ။ စင်သီယာက ပင်လယ်စာတွေ စားတယ် ။

သူကတော့ အလုပ် များလွန်းလို့ စားချင်စိတ်တောင် မရှိဘူး ။ ဒီနေ့ တနေ့လုံး လုပ်စရာတွေ တန်းစီနေတယ် ။

နဲနဲပါးပါးဘဲ ယူစားလိုက်ပြီး ရေအေးအေး တပုလင်းဘဲ မော့သောက်နေရင်း စင်သီယာနဲ့ စကားပြောနေကြတုံး

သူ့ဖုန်း တဂိဂိ လှုပ်လာတယ် ။ ဟင်..နိုင်ငံခြား က ခေါ်တာဘဲ ။

ထူးလိုက်တော့ ငြိမ့် ခေါ်တာ ဖြစ်နေတယ် ။ ငြိမ့်က သူ ရန်ကုန်ရောက်ပြီး နောက်တနေ့မှာ ဗလကျော်ထင်နဲ့

ပတ်သက်ပြီး ဖြစ်ပျက်တာတွေနဲ့ ဗလကျော်ထင်က ရဲအတု ဖြစ်နေတာတွေ အစုံ အကုန် ပြောပြတယ် ။

“ ဟာ...ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ...ငြိမ့်ရယ် …. ”

ဒုက္ခတွေ ပင်လယ်ေ၀ခဲ့တဲ့ ငြိမ့်တယောက် ဒုက္ခတွေ ဆက် ရောက်နေရတုံးပါလား ။

ငြိမ့်ကို သူ အမြန်ဆုံး လိုက်ခဲ့မယ် လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ သိမ့်တယောက်လည်း ဗလကျော်ထင်ဟာ လူဆိုး

တယောက် ဖြစ်နေတာကို သိရလို့ အရမ်းကို တုန်လှုပ်သွားတယ် ။ ယူကြုံးမရ ၀မ်းနည်း ကြေကွဲသွားတယ်..တဲ့ ။

ငြိမ့် ဖုန်း ချသွားတော့ စင်သီယာကို ဖြစ်ပျက်တာတွေ ပြောပြလိုက်တော့ စင်သီယာလည်း အရမ်း အံ့သြသလို

ငြိမ့်တို့ ညီအမတွေ အတွက်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ် ။

ရုံးပေါ်ကို ပြန်တက်တော့ အရေးပေါ် အစည်းအေ၀း ခေါ်လို့ ပြေးသွားကြရတယ် ။

အက်ဖ်ဘီအိုင်အဖွဲ့က အေးဂျင့်တွေနဲ့ လုံခြုံရေးကိစ္စတွေ စည်းေ၀းကြတော့ တိုင်းပြည်ထဲကို နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံး

ပြီး ၀င်လာကြတဲ့ အစွန်းရောက် တယူသန် အုပ်စုတွေ တအားများများ ရောက်နေကြပြီ ...သူတို့က ထမလုပ်သေး

ဘဲ ငြိမ်အောင်း နေကြတော့ မသိသာသေးပေမယ့် ဒို့အဖွဲ့ကြီးက ရထားတဲ့ သတင်းတွေ အရကော စီအိုင်အေ

နဲ့ အမ်အက်စ်အေက ရထားတဲ့ သတင်းတွေ အရကော ရောက်နေပြီးကောင်တွေ မနည်းလှဘူး ..ဒို့တတွေရဲ့

အကြမ်းဖက်သမား ဖေါ်ထုတ် နှိမ်နင်းရေး အထူး အဖွဲ့တွေက နေ့နဲ့ည သူတို့ကို ဖေါ်ထုတ်နေဆဲပါ ..ဒီထက်

ပို ထိထိရောက်ရောက် လုပ်နိုင်ဖို့လည်း ကြိုးစားနေပါတယ် ..လို့ အက်ဘီအိုင် အေးဂျင့်က ပြောဆိုတယ် ။

နေလူမင်းရဲ့ ဘော့စ် ဘီလ်ကလည်း တိုင်းပြည်ထဲ ၀င်ဖို့ ဗီဇာလျှောက်တာတွေကို ဒို့ ဌာနကလည်း သေသေချာ

ချာ စိစစ်နေပါတယ်..နယ်စပ်က ဂိတ်တွေကလည်း ၀င်လာတာတွေကို သေသေချာချာ စိစစ်နေတယ်...လို့ ပြောဆို

နေတဲ့အခိုက် နေလူမင်းရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်တဲ့ စင်သီယာက မှတ်စုရေးဖို့ထားထားတဲ့ စက္ကူအဝါရောင်လေးမှာ အေး

ဂျင့်မက တော်တော် မိုက်တယ်..မင်းကိုလည်း ကြည့်ကြည့်နေတယ် ...လို့ ရေးပြီး နေလူမင်းကို ပြတယ် ။

အက်ဖ်ဘီအိုင် အေးဂျင့်မက စင်သီယာ ပြောသလိုဘဲ တော်တော့်ကို ကြည့်ကောင်းပါတယ် ။

ရုပ်ရှင်တွေထဲက အက်ဖ်ဘီအိုင်မ ကျနေတာဘဲ လို့ စင်သီယာက ရေးပြန်တယ်...။ နေလူမင်းလည်း “ မင်းက ပို

လှပါတယ်..” လို့ ပြန်ရေးပြီး ပြလိုက်တယ် ။ စင်သီယာက “ ငြိမ့်က ပိုလှတာပါ...” လို့ ပြန်ရေးပြီး ပြတယ် ။

အစည်းအေ၀း ပြီးတော့ ဘော့စ် ဘီလ်က နေလူမင်းနဲ့ စင်သီယာ ကို ခေါ်ပြီး စောစောက အစည်းအေ၀းထဲမှာ

စကားထပြောတဲ့ အက်ဖ်ဘီအိုင် အေးဂျင့်မ နာတလီ နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီး စစ်ဆင်ရေး တခုကို ပူးတွဲ လုပ်ကြဖို့

တာ၀န်ပေးတယ် ။ နေလူမင်းလည်း ငြိမ့်ဆီကို အမြန်လိုက်သွားဖို့ ကြံနေတာ ဘီလ်က အခုလို တာ၀န်ပေးလို့

စိတ်ပျက်သွားတယ် ။ နာတလီရဲ့ ရှေ့မှာလည်း ခွင့်ယူဖို့ ကိစ္စ မပြောချင်တာနဲ့ အသာ ငြိမ်နေလိုက်ရတယ် ။

ညနေစာကို နာတလီ..စင်သီယာ တို့နဲ့ အတူတူ စားဖြစ်တယ် ။ မိန်းမချောလေး နှစ်ယောက်နဲ့ တွဲသွားတွဲလာ

လုပ်ရတာ လူတော်တော် အကြည့်ခံရတယ် ။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ငြိမ့်ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ် ။ ငြိမ့်က အရမ်းလွမ်းနေတယ်..အကို....တဲ့ ။ သူကလည်း

ငြိမ့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်..ခွင့်ရတာနဲ့ မြန်မာပြည်ကို ပြေးလာခဲ့မယ် လို့ ပြန်ပြောတယ် ။ ငြိမ့်နဲ့ ဖုန်းပြော

အပြီး တိုက်အောက်ကနေ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ဘဲလ်နှိပ်သံ ကြားလိုက်

တာနဲ့ ကင်မရာကနေ ကြည့်လိုက်တော့ စင်သီယာ ဖြစ်နေတယ် ။ တံခါးဖွင့်တဲ့ ခလုပ်ကို နှိပ်ပေးလိုက်တယ် ။

သူ့ဆီကို ရောက်လာတော့ စင်သီယာက “ နေရေ..ငါ တယောက်ထဲ မနေချင်တော့ဘူး...သိပ် အထီးကျန်ဆန်

လွန်းတယ်...မင်း မြန်မာကို မသွားခင်တော့ မင်းနဲ့ငါ လာအိပ်ပါရစေကွာ....” လို့ သူ့ကို ဖက်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။

စင်သီယာနဲ့ နေလူမင်း ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားတွေကို တိုင်ပင်ထားသလို တချိန်ထဲ ခပ်မြန်မြန် ချွတ်ပစ်

လိုက်ကြပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်ကို ရောက်သွားကြတယ် ။

ကုတင်ပေါ်ကို ပက်လက် အိပ်ချလိုက်တဲ့ စင်သီယာလည်း ချက်ချင်းဘဲ ပေါင်တန်တွေကို ဖြဲကားပေးလိုက်တဲ့အခါ နေလူမင်းက ပေါင်ဂွဆုံနေရာကို မျက်နှာ

ထိုးအပ်လိုက်ပြီး တဏှာအရှိန်ကြောင့် ဖေါင်းကြွနေတဲ့ အင်္ဂါစပ်မို့မို့ကြီးကို နမ်းရှုံ့တယ် ။ လက်တွေကလည်း တင်းလုံးနေတဲ့ စင်သီယာရဲ့ နို့ကြီးတွေကို

ပွတ် ကိုင် ဆုပ်နယ်နေတယ် ။

စင်သီယာက နေလူမင်း နေတဲ့ တိုက်ခန်းဆီကို လာကထဲက စိတ်တွေ ရွပြီး ခံချင်စိတ်တွေ တအားများနေခဲ့တာကြောင့် အင်္ဂါစပ်ကြီးက တဏှာရှေ့ပြေး

အရည်တွေနဲ့ ပြည့်လွှမ်း စိုရွှဲနေတယ် ။ နေလူမင်းလည်းတ၀နမ်းရှုံ့ပြီးတာနဲ့ လျာနဲ့ စယက်ပေးတယ် ။ ထောင်ထွက်နေတဲ့ စောက်စိလေးကို ဖိဖိ

ယက်ပေးတယ် ။

“ အား...ရှီးစ်....အား ရှီးစ်...” နဲ့ စင်သီယာ့အော်သံတွေ ထွက်လာတယ် ။

နေလူမင်းရဲ့ လျာက အင်္ဂါစပ်ပေါက်ထဲကို ထိုးသွင်းပြီး ကလိတယ် ။ စင်သီယာ သိပ်ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘဲနေလူမင်းကို မယက်တော့ဘဲ

လိုးပေးဖို့ ပြောလာတယ် ။

နေလူမင်းလည်း စင်သီယာ့ကို လှေကြီးထိုးပုံ ပက်လက်တက်မှောက် ပုံစံနဲ့ဘဲ စလိုးပေးတယ် ။ စင်သီယာ့စောက်ဖုတ်ကို လိုးနေတဲ့အချိန် သည်လိုဘဲ

အရသာကောင်းတဲ့ ငြိမ့်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လိုးခဲ့ရတာတွေ နေလူမင်း သတိရလိုက်တယ် ။

စင်သီယာ့နို့ကြီးတွေကို တဖက်ပြီးတဖက် စို့လိုက် ယက်လိုက် လုပ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် လိုးဆောင့်ပေးနေတယ် ။

“ ကောင်းတယ်...နေ..ကောင်းတယ်....ဆောင့်..ဆောင့်ပါ..ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်ပေးစမ်းပါ …. ”

စင်သီယာက အောက်ကနေ ပင့်ပေးကော့ပေးရင်း တောင်းဆိုလာလို့ သူ့လိုးချက်တွေကို အရှိန်အဟုန် မြှင့်ပေးလိုက်ရတယ် ။ အသားချင်း ရိုက်ခတ်တဲ့

တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ဆူညံလာတယ် ။ တချက်တချက် လေခိုလို့စင်သီယာ့ အင်္ဂါစပ်ထဲက ဘွပ် ဆိုတဲ့ လေအံသံတွေလည်း ကြားရတယ် ။

တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်လိုက်ကြတာ လမ်းဆုံးကို ပြပြလေး စမြင်ရတဲ့ အချိန် အရှိန်ကို နောက်ဆုံး အဆင့်ကို ပြောင်းလိုက်ရတယ် ။

ဒလစပ် စိပ်လွန်းတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေက ဆက်တိုက်ဆွဲနေလို့ နေလူမင်းရဲ့ တကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတယ် ။ စင်သီယာကလည်း “

ပြီးတော့မယ်...ဆွဲ..ဆွဲ..လိုး...လိုး.....လိုး......” လို့ တအား တောင်းခံနေတယ် ။

ဖင်ကြီးတွေကို စကော၀ိုင်း ေ၀့ှရမ်းပြီး ကော့ပေးနေတယ် ။ အရင်ဆုံး စင်သီယာ ပြီးသွားအောင် သူ ဆောင့်ထည့်

ပေးလိုက်တယ် ။ စင်သီယာ ပြီးတာက သိသာလှတယ် ။ တအားဘဲ ကော့ကွေးပြီး အော်ဟစ်ရင်းနဲ့ ပြီးသွားတာ ။

ပြီးလည်းပြီးရော အရုပ်ကြိုးပြတ် ဆိုသလို ခွေကျသွားတော့တာဘဲ ။

နေလူမင်းလည်း တောင့်ထား ထိန်းထားတဲ့စိတ်တွေကို လျော့ချ ပစ်လိုက်တော့ သုတ်ရည်တွေ တစစ်စစ် ပန်းထုတ်ပစ်ရင်း ပြီးခြင်းကို တက်လှမ်း ရောက်ရှိ

သွားရတယ် ။

“ ဟူး..........အား......”

ရန်ကုန်

မြန်မာပြည်

ဖြေမဆည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတဲ့ သိမ့်ကို နှစ်သိမ့် အားပေးနေရတာကြောင့် ငြိမ့်တယောက် ဆိုင်ဖက်ကို မလှည့်အားဘူး ။ ညီမငယ် အိမ့်ကဘဲ သူတို့

မုန့်ဆိုင်လေးကို တာ၀န်ယူ လုပ်ကိုင်နေရတယ် ။

ငြိမ့်ကတော့ သိမ့်ရဲ့ထိခိုက်သွားတဲ့ စိတ်ေ၀ဒနာကို ကုစားဖို့ ငပလီ..ချောင်းသာ ငွေဆောင် အစရှိတဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေတွေကို ခေါ်

သွားသလို နံမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ သွားစားကြ.ရှော့ပင်တွေ ထွက်ကြနဲ့ သိမ့်ကို ပျော်အောင် လုပ်ပေး

နေတယ် ။

ငြိမ့်တို့ ညီအမတွေ ဖွင့်ထားတဲ့ မုန့်ဆိုင်က မြန်မာ မုန့်တွေ စားစရာတွေကို လှလှပပ ရေနွေးကြမ်းနဲ့ ထိုင်စားနိုင်တဲ့ဆိုင်ပါ ။ မန္တလေးက ထိုးမုန့် လမုန့်

မလိုင် ကရေကရာ...ရွှေချီ ဆနွင်းမကင်း ..သာကူပြင်..ကျောက်ကျောတွေကို သန့်ရှင်း လှပတဲ့ အဆင်အပြင်နဲ့ ရောင်းတာမို့ နိုင်ငံခြားသား တိုးရစ်စ်တွေ

အလာများတဲ့ ဆိုင်ကလေးပေါ့ ။ လက်သုပ် ဂျင်းသုပ် ခရမ်းချဉ်သီးသုပ် ရှောက်သီးသုပ် သငေ်္ဘာသီးသုပ်တွေလည်း ရနိုင်တယ် ။

ငြိမ့် ဒီနေ့ နေလူမင်းနဲ့ ဖုန်းပြောတယ် ။

ငြိမ့် ဖုန်းဆက်လိုက်တဲ့ အချိန်က နေလူမင်း ရှိနေတဲ့ အမေရိကန်မှာ ညသန်းကောင်ကျော် ။

နေလူမင်းရဲ့ ဘေးက လူသံကြားလို့ “ အကို့ရဲ့ အိမ်မှာ ဘယ်သူ ရောက်နေတာလဲ..” လို့ မေးလိုက်တော့ နေလူ

မင်းက “ စင်သီယာ ပါ..” လို့ ဖြေတယ် ။

အချိန်မတော်ကြီး စင်သီယာက ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ ငြိမ့် တွေးမိလို့ နေလူမင်းကို “ စင်သီယာက မပြန်သေး

ဘူးလား...” လို့ မေးလိုက်မိတယ် ။ နေလူမင်းက “ အကိုတို့ စစ်ဆင်ရေး တခု အတူတူ လုပ်နေကြတာကြောင့်

အိမ်ကို ခဏ၀င်ပြီး ရေချိုးကြတာ...” လို့ ပြောပြတယ် ။

အင်း..ငြိမ့်လည်း စင်သီယာလို တကယ့် အကော့စား အချောစား စော်လေးနဲ့ ညသန်းကောင် အချိန် ရေ၀င်ချိုး

ကြတဲ့ ကိုနေလူမင်း လည်း ဘာသားနဲ့ ထုထားလို့လဲ လို့ တွေးလိုက်မိတယ် ။ သူတို့ ငြိကြဖို့က များတယ် လို့ ငြိမ့် စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားလိုက်မိတယ် ။

ငြိမ့်လည်း ဆရာခွေးတို့ လူကုန်ကူးဂိုဏ်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကြမ်းတမ်းတဲ့ အတွေ့အကြုံ အခက်အခဲတွေ ရရှိ

ခဲ့ရတော့ တော်ရုံကိစ္စကို မမှုတော့ပါဘူး ။ ကိုနေလူမင်းကိုလည်း သိပ်ပြီး စွဲစွဲလန်းလန်း နဲ့ စိတ်ထဲ မထားတော့ပါဘူး ။ ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ပါစေတော့ ..လို့ဘဲ

ထားလိုက်တော့တယ် ။

သိမ့်နဲ့ အပန်းဖြေ သွားလာ ပျော်ရွှင်နေတာကို ငြိမ့်ရဲ့ မိသားစုဆွေမျိုးတွေကလည်း အားပေး ထောက်ခံကြတယ်။

အိမ့်ကလည်း သူတယောက်ထဲ ဆိုင်ကို ဦးစီးနိုင်တယ် ဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေနေတယ် လို့ ပြောရမှာပါဘဲ။

ငွေဆောင်ကမ်းခြေ

ညနေခင်း နေ၀င်ချိန် ဆည်းဆာ အလှကို သဲသောင်ပြင်စပ်မှာ ငြိမ့်နဲ့ သိမ့် ထိုင်ငေးနေမိကြတယ် ။

ဖုန်းနဲ့ လက်တော့တွေ မပါတဲ့ မရှိတဲ့ နေရာလေးမှာ အေးချမ်းတဲ့ သာယာမှုလေးတွေ ရယူကြရအောင် လို့

ညီအမနှစ်ယောက် တိုင်ပင်ခဲ့ကြသလို ငွေဆောင်ကမ်းခြေမှာ လာပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနေကြတာ ။

ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို မပြောမိအောင် သတိထား ကြပြီး ပျော်ရွှင်စရာတွေကိုဘဲ ပြောဆို လုပ်ကိုင်နေကြတယ် ။

သိမ့်ကလည်း ငြိမ့် မကြိုက်မှန်းသိလို့ ကိုနေလူမင်း အကြောင်းကို နဲနဲမှ မဟဘူး ။ ဘယ်တော့ လိုက်လာမှာလဲ မမေးဘူး ။

ချောချောမိုက်မိုက် မိန်းမပျိုလေး နှစ်ယောက်ထဲ ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ လာနေနေတာကို သတိထားမိတဲ့ လူတွေ ရှိကြပါတယ် ။ ဒီအထဲမှာ ရန်ကုန်မြို့ကနေ

ပန်းချီဆွဲဖို့ ငွေဆောင်ကမ်းခြေကို ရောက်နေတဲ့ ပန်းချီဆရာ ကိုရွှေသိမ်းမင်း လည်း ပါတယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းက မိန်းမချောလေးတွေကို တွေ့ရင် သိမ်းပိုက်ချင်တတ်တဲ့ အချောအလှကြိုက်တတ်တဲ့ လူတ

ယောက် ဆိုတော့ ညီအမနှစ်ယောက်ကို စတွေ့တွေ့ချင်းမှာဘဲ မျက်စိကျသွားပါတယ် ။ ဘယ်သူ့ကို ကျတယ်

လို့ အတိအကျတော့ သူ မသိဘူး ။ နှစ်ယောက်စလုံးကို သဘောကျသွားတယ်လို့ဘဲ ပြောရမှာပေါ့ ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းကလည်း မြန်မာ့ပန်းချီလောကမှာ တော်တော့်ကို ထိပ်ရောက်နေတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ ပန်းချီဆရာ တ

ယောက်ပါ ။ ကမ္ဘာနဲ့ လမ်းပေါက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ မြန်မာပြည်ရဲ့ တိုးတက်တဲ့ အခြေအနေတွေ ကြောင့် သူ့ရဲ့

ပန်းချီလက်ရာတွေကို နို်င်ငံခြားသားတွေ ကြိုက်ကြ ၀ယ်ကြ အားပေးကြတာကြောင့် အရင်ခေတ်တွေကလို ပန်းချီ

ဆရာမို့ ရတလှဲ့ ပြတ်တလှဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘဲ တော်တော့်ကို ကြီးပွား ချမ်းသာတဲ့ ပန်းချီဆရာ

တယောက် ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း ငွေဆောင်ကမ်းခြေက ဈေးကြီးတဲ့ ဟိုတယ်ခန်းမှာ နေပြီး မနက်စော

စော နေစထွက်တဲ့ ကမ်းခြေ ရှုခင်း..ညနေ နေ၀င်တဲ့ အလှ ရှုခင်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ပန်းချီထိုင်ရေး

နေတာ ဖြစ်ပါတယ် ။ တကိုယ်တည်း လူပျိုကြီးမို့ မိန်းမချောလေးတွေကို ဆုံတော့ ငါ့ရဲ့ ဖူးစာဖက် များ ဖြစ်လာမလား ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့

ရင်ခုံနေမိတာပေါ့ ။

ငြိမ့်နဲ့ သိမ့် ဘယ်လောက်ဘဲ ဖုန်းနဲ့ အင်တာနက်နဲ့ ေ၀းအောင် နေကြမယ်လို့ ဆုံဖြတ်ထားကြပေမယ့် တ

ယောက်ထဲ ဆိုင်ကို တာ၀န်ယူနေတဲ့ ညီမလေး အိမ့်တယောက် အဆင်မှ ပြေရဲ့လား ဆိုတာ စိတ်ပူလာကြတာ

ကြောင့် အင်တာနက် ကနေ မေးလိုက်ကြရအောင် ဆိုပြီး သူတို့ တည်းခိုနေတဲ့ ဟိုတယ်က အင်တာနက် သုံး

ဖို့ လုပ်ပေးထားတဲ့ အခန်းလေးဆီကို ထွက်ခဲ့ကြပါတယ် ။

ဒီအခန်းလေးမှာက ကွန်ပြူတာ သုံးလုံး ထားထားတယ် ဆိုတာ သူတို့ ရောက်စနေ့ကထဲက ဟိုတယ်က ၀န်ထမ်း

တယောက်က ပြထားပါတယ် ။

“ အမတို့ အင်တာနက် သုံးမလို့လား...”

ဟိုတယ် နံမည် အပြားလေး ရင်ဘတ်မှာ ချိတ်ထိုးထားတဲ့ ကောင်မလေး တယောက်က ပြုံးပြုံးလေး မေးလို့

ငြိမ့်က “ ဟုတ်တယ်..ညီမ..” လို့ ဖြေတယ် ။ အခန်းလေးထဲမှာ နိုင်ငံခြားသူ တယောက်ဘဲ ထိုင်သုံးနေတာကို

တွေ့ရတယ် ။

သည်အချိန်မှာ သူတို့ ရောက်နေတဲ့ အင်တာနက် အခန်းလေးဆီကို လူတယောက် ရောက်လာတယ် ။ သိမ့်

က မသိမသာ ငြိမ့်ကို တို့တယ် ။ သည်လူကြီးက သူတို့ ညီအမကို တွေ့တိုင်း လိုက်လိုက်ရှိုးနေတဲ့ လူကြီး

ဆိုတာ သိမ့် ချက်ချင်း မှတမိလိုက်လို့ ။

“ ညီမတို့က ဒီဟိုတယ်မှာဘဲ တည်းကြတာကိုး....”

ပြုံးပြုံးကြီး လာစကားပြောလိုက်တဲ့ သူ့ကို ငြိမ့်တို့ ညီအမက မကောင်းတတ်လို့ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြန်ပြုံးပြလိုက်

ကြပါတယ် ။ သူက မရပ်သေးဘဲ..“ ရန်ကုန်ကလား...” လို့ မေးပြန်တယ် ။

“ ဟုတ်ပါတယ်...” လို့ ငြိမ့်က ပြန်ဖြေရင်း ကွန်ပြူတာ စားပွဲလေးမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်တယ် ။

“ ကျနော်လည်း ရန်ကုန်ကပါ..ကျနော့် နံမည်က ရွှေသိမ်းမင်း ပါ....ပန်းချီရေးတယ်...” လို့ ထပ်တခါ ပြောလာတဲ့

သူ့ကို “ ဟုတ်ကဲ့..” လို့ဘဲ ငြိမ့်က ပြန်ပြောလိုက်ရင်း ကွန်ပြူတာ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာဘဲ အာရုံစိုက်လိုက်တယ် ။

သိမ့်ကလည်း သူ့ကို မကြည့်မိအောင် နေလိုက်တယ် ။

ညီမ အိမ့်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရပြီ ။ အိမ့်က အကုန် အဆင်ပြေတယ် ..ကိုနေလူမင်း ဖုန်း ခဏခဏ ဆက်တယ်..

လို့ ပြောတယ် ။ ငြိမ့်လည်း ကိုနေလူမင်းကို စိတ်ထဲမှာ မထားတော့ဘဲ အပြင်ထုတ်ထားတာ တော်တော် ကြာနေ

ပါပြီလေ ။ အိမ့်က “ အေးအေးဆေးဆေးသာ နေကြနော်..ဘာမှ မပူနဲ့..အကုန် အိုကေတယ်...” လို့ ပြောတယ် ။

ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်တို့ ပြန်ကြဖို့ ထိုင်ရာက ထလိုက်တဲ့ အချိန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်တဲ့ ကိုရွှေသိမ်းမင်း ဆိုတဲ့

ပန်းချီဆရာ ဘဲကြီးက “ တွေ့၇တာ ၀မ်းသာတယ် ဗျာ..နောင် လမ်းတွေ့လည်း ခေါ်ပါ...” လို့ မျက်နှာပြောင်

ပြောင်နဲ့ ထပ်ပြောပြန်တယ် ။ ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်လည်း ခေါင်းညှိမ့် ပြုံးပြပြီး ကိုယ့်အခန်း ရှိတဲ့ဖက်ကို သွားလိုက်ကြ

တယ် ။

နေ့လည်စာကို ဟိုတယ်နားက စားသောက်ဆိုင်မှာ စားကြတော့ ညီအမနှစ်ယောက် ငါးလိပ်ကျောက် အသားတုံး

လေးတွေကို ငရုပ်သီးစပ်စပ်နဲ့ ကြော်ထားတဲ့ဟင်းကို သဘောကျကြပြီး ရန်ကုန်ပြန်ရင်လည်း ညီမလေး အိမ့်အ

တွက် ၀ယ်သွားကြမယ်လို့ ပြောဆိုနေကြတုံး..“ ဟာ..ညီမတို့...စားနေကြပြီလား...ကျနော်လည်း ညီမတို့၀ိုင်းကို

လာဂျွိုင်းလို့ ရမလား...” လို့ ဟောင်ပွာဟောင်ပွာနဲ့ လာပြောတဲ့ ဟို ပန်းချီဆရာ ဆိုတဲ့ လူကြီး ရောက်လာတယ်။

“ မှာစားကြနော်..မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် ကျနော် ကျွေးမှာ....အင်း..ဒီငွေဆောင်ကမ်းခြေက ဆိုင်တွေက

အချက်ကောင်းကြတယ်ဗျ....ဟီး....ကျောက်ပုဇွန်ကြီးတွေ ကောင်းမှကောင်း......”

ခပ်တည်တည်နဲ့ အတင်းကြီး ၀င်ရောမှန်း သိပေမယ့် ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်တို့လည်း အဖေါ်မရှိကြဘဲ ပျင်းနေတာနဲ့ ဒီ

ဘဲကြီးကို ခင်ခင်မင်မင် ပြန်ဆက်ဆံလိုက်ကြတယ် ။ ကိုရွှေသိမ်းမင်းက ကျောက်ပုဇွန်ကြီးတွေရော ငါးကောင်လုံးပေါင်း တွေရော မှာကျွေးတယ် ။

သူ့အကြောင်းသူလည်း ထည့်ထည့် ရွှီးတယ် ။ သူဟာ လူပျိုကြီး....၀င်ငွေကောင်းတယ်..ဒေါ်လာ ၀င်တယ်....ကား၇ှိတယ်...ပေါ့ ..။

ငြိမ့်တို့ ညီအမတွေ အကြောင်းကိုလည်း စပ်စုတယ် ။ ငြိမ့်က အမှန်အတိုင်းဘဲ ချစ်သူ ရှိတယ်...မကြာခင် လာ

မယ် ...လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ ညီအမတွေ ဆိုင်ဖွင့်ထားကြတယ် ဆိုတာလည်း ပြောပြလိုက်တယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းက သူ့ဖုန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သူရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကား ပုံတွေကို ပြတယ် ။

သူ့လက်ရာတွေက ဟိုးရှေးခေတ်က ပန်းချီဆရာ ဦးပေါ်ဦးသက်ရဲ့ လက်ရာတွေနဲ့ ဆင်တယ်...လို့ ငြိမ့်က ပြော

လိုက်တော့..“ ဟာ...ဆရာပေါ်ဦးသက် ပန်းချီကားတွေကို ငြိမ့်က သိနေတယ်လား...” လို့ တအံ့တသြ မေးတယ် ။

ငြိမ့်က “ ငြိမ့် အဒေါ်က နိုင်ငံခြားသားတွေ အတွက် ပန်းချီကားတွေ ၀ယ်၀ယ်ပေးနေကြ.. လေ...ငြိမ့်အဒေါ်က

သံရုံးမှာ လုပ်တယ်...ဆရာပေါ်ဦးသက်ဆီမှာ ပန်းချီကားတွေ အပ်ဘူးတယ်...ငြိမ့်က အဒေါ်နဲ့ အမြဲ လိုက်လိုက်သွားလို့ သိနေတာပါ ...”

လို့ ပြောပြလိုက်တယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းရဲ့ ပန်းချီပြခန်းကို ရန်ကုန် ပြန်ရောက်ရင် လိုက်ကြည့်မယ် လို့လည်း ငြိမ့်က ပြောလိုက်တယ် ။

မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ ဆိုတော့ ညနေပိုင်းကျရင် ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြဖို့ ချိန်း

လိုက်ကြတယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်း အဖို့ ရင်ထဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ဘင်ခရာအဖွဲ့ကြီး တီးမှုတ်နေသလို ခံစားနေရတယ် ။

ဟီး....အချောလေးတွေနဲ့ ခင်မင်ခွင့် ရသွားလို့ ။ အင်း..ဒါကြောင့် သူတို့အဖွဲ့က ဟင်နရီက မကြာခဏ ပြောဖူး

တယ်....မျက်နှာပြောင်တဲ့လူက အခန့်သင့်ရင် အကောင်းစားလေးတွေ မိသွားတတ် ညိသွားတတ်တယ်ကွ..” တဲ့ ။

ငတ်မရှက် ကြိုက်မရှက် ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း ကိုရွှေသိမ်းမင်းလည်း ပေါ်တင်ကြီး ၀င်ရောပြီး ခုတော့ ညနေဖက်

အတူတူ ကမ်းခြေမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ချိန်းကြတဲ့ အခြေအနေကို တမဟုတ်ချင်း ရောက်သွားရပြီ ။

စိတ်ထဲက “ ငါကွ..ငါကွ..” လို့ ကြုံးဝါးလိုက်မိတယ် ။

အကြီးမ ငြိမ့်က ဘဲရှိတယ်..မကြာခင် ယူအက်စ်ကနေ လိုက်လာမယ် လို့ ပြောလိုက်တော့ သူ့တားဂက်က

အငယ်မ သိမ့်ဆီကို အလိုလို ဦးတည်သွားရတော့တာပေါ့ ။ ညီအမနှစ်ယောက်လုံး က လှကြတဲ့အပြင် ကိုယ်

လုံးတွေကလည်း တကယ့် စူပါတွေ ..။ သိမ့်ကိုဘဲ ဦးတည် လှုပ်ရှားဖို့ ကိုရွှေသိမ်းမင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ ။

ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်တို့ ကုတင်ကိုယ်စီမှာ လှဲပြီး ပါလာတဲ့ စာအုပ်လေးတွေ ဂျာနယ်တွေကို ဖတ်နေကြရင်း အိပ်ပျော်

သွားကြတယ် ။

ငြိမ့်လည်း အိပ်မက်တွေ မက်တယ် ။ နေ့ခင်းကြီး မက်တဲ့ နေ့အိပ်မက်လို့ ဆိုရမှာဘဲ ။

အိပ်မက်က ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်လား မကောင်းတဲ့ အိပ်မက်လား ငြိမ့် မေ၀ခွဲတတ်ဘူး ။ ငြိမ့် ဖြစ်ခဲ့တာတွေ

ကို ပြန်မက်တာ ။ ငြိမ့်ကို ဆရာခွေးက ပယ်ပယ်နယ်နယ် ကိုင်တွယ်တာတွေ ပြန်မက်တယ် ။ ဆရာခွေးရဲ့ လက်

ထဲ ငြိမ့် ရေရေလည်လည် အကိုင်ခံနေရတယ် ။ ငြိမ့်လည်း သူ့အထိအတွေ့တွေမှာ မူးမေ့ နေတုံး သူ့ကို သေ

သေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာခွေး မဟုတ်ဘဲ နေလူမင်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။

ငြိမ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အ၀တ်အစား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး ။ ကိုနေလူမင်းက ငြိမ့်ပေါင်ကြားထဲကို သဲကြီးမဲကြီး နမ်းနေ

တယ် ။ ငြိမ့် သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တအား ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ပူနွေးနွေး မာမာကြီးတခု

က ငြိမ့်ပါးပြင်ကို လာထိလိုက်တာ သိလိုက်လို့ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာခွေးရဲ့ လီးတန်ကြီး

ဖြစ်နေတယ် ။ ဆရာခွေးက “ ငြိမ့်..စုတ်ပေးလိုက်..” လို့ ပြောလို့ သူ့စကားကို တသွေမတိမ်း နားထောင်နေကျ

ဖြစ်တဲ့ ငြိမ့်လည်း ပါးစပ်လေး အလိုလို ဟမိပြီး လီးကြီးရဲ့ ထိပ်ဒစ်ကြီးကို ငုံမိလိုက်တယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ကိုနေလူ

မင်းက ငြိမ့် စောက်ဖုတ်ကို ရေရေလည်လည် လျာနဲ့ ယက်ပေးနေပြီ ..။

ဆရာခွေးက ငြိမ့် စုတ်ပေးသမျှကို မျက်စိမှေးပြီး ခံနေရင်း ငြိမ့် နို့ကြီးတွေကို ကိုင်နေတယ် ။ အားရပါးရ ကိုင်

ဆုပ် ချေနယ်နေတာ ။

ငြိမ့်လည်း ယောကျ်ား နှစ်ယောက်နဲ့ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေလို့ စိတ်တွေလည်း တအားကို ထကြွနေရပြီ ။ ထန်နေ

ပြီ ။ ဒီအချိန်မှာ လူတယောက် ငြိမ့်တို့ဆီကို ဗြုံးကနဲ ရောက်လာတယ် ။ ငြိမ့်လည်း ဆရာခွေးရဲ့ လီးကြီးကို

အားရပါးရ စုတ်နေတာကို ရပ်လိုက်မိတယ် ။

“ ဟင်..ကိုဗလကျော်ထင်...”

ဗလကျော်ထင်က ကိုယ်တုံးလုံးကြီးနဲ့ လီးတန်ကြီးက ထောင်မတ်ပြီး...“ ကျနော့်လီးကိုလည်း ငြိမ့် စုတ်ပေး..”လို့

ပြောလိုက်လို့ ငြိမ့်လည်း...“ မစုတ်ဘူး..မစုတ်ဘူး...” လို့ တအား အော်ဟစ်လိုက်မိတယ် ။

အိပ်မက်က လန့်နိုးလာတော့ ထမိန်က ခါးမှာ ရောက်နေပြီး လက်တဖက်က ပေါင်ကြားထဲ ရောက်နေတာကို သိ

လိုက်တယ် ။ ဘေးကုတင်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်တော့ ညီမ သိမ့်တယောက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဆိုတာ တွေ့

လို့ တော်ပါသေးရဲ့လို့ တွေးမိရင်း ထမိန်ကို ပြန် ဖုံးဖိလိုက်ရတယ် ။

အိပ်မက်ကြောင့် ကာမစိတ်တွေက တအား နိုးထနေဆဲဘဲ ။ ခံချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်နေတယ် ။

အင်း..ရေချိုးခန်းထဲ အမြန်၀င်လိုက်ရတယ် ။ အိမ်သာ ကမုတ်ပေါ် ထမိန်ကို မပြီး ထိုင်လိုက်ရင်း စောက်ဖုတ်ကို

လက်နဲ့ တအား ဖိပွတ်မိရတယ် ။

အင်..အင်..ဟင်.....အင်.......ယားတယ်..ယားတယ်......အို...ဟင်......အင်းအင်း..........။

ဆရာခွေးနဲ့ ကိုနေလူမင်းရဲ့ လီးတန်တွေကို ပြန် မြင်ယောင်ရင်း ဖိဖိပွတ်နေမိတယ် ။

အိုကွယ်....လိုချင်တယ် ...။ လီးလိုချင်တယ် ။ အလိုးခံချင်တယ် ။ တအား ယားတယ် ။အို......ကွာ....။ ယားလိုက်

တာ ။ အကိုရယ်..ဘယ်တော့ လာမှာလဲ....။

လီးကို လိုလားတောင့်တနေမိပြီး တအားတအား ပွတ်နေမိတယ် ။

သိမ့် စာအုပ် ဖတ်ရင်း ငိုက်မြည်းပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ် ။

အိပ်မက်တွေ မက်တယ် ။ သိမ့်ရဲ့ အိမ်မက်တွေက အစပိုင်း တုံးကတော့ ကောင်းမလိုလိုနဲ့ ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးတွေ ဖြစ်လာတယ် ။ နေ့လည်ခင်း အိပ်မက်က သိမ့်ကို လန့်နိုးသွားစေအောင်

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စရာကောင်းသွားသည် ။ ပထမပိုင်း သည်ငွေဆောင်မှာ ခင်မင်သွားရတဲ့ ကိုရွှေသိမ်းမင်း ဆိုတဲ့ ပန်းချီဆရာ လူကြီးနဲ့ သိမ့် အရမ်း ရင်းနှီးသွားပြီး ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီး ချစ်သူဘ၀ ရင်သိမ့်တုန်စရာ အဖြစ်အပျက်တွေက သိမ့်ကို တကိုယ်လုံးက အကြောအချင်တွေ တုန်ခါသွားရအောင် စိတ်တွေ ထကြွသွားစေပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ကိုရွှေသိမ်းမင်းကြီးက ကိုဗလကျော်ထင် တုံးကလိုဘဲ လူဆိုးကြီး တယောက် ဖြစ်နေတယ်လို့ ပေါ်သွားတယ် ။ သိမ့်လည်း တခါသေဘူး ပျဉ်ဖိုးနာလည် ဆိုသလို ဗလကျော်ထင် နဲ့ တုံးက အလိမ် ခံလိုက်ရလို့ ကိုရွှေသိမ်းမင်းကို တော်တော်နဲ့လက်ခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ။ နှစ်ခါတောင် အလိမ်ခံလိုက်ရတာမို့ သိမ့်အရမ်း စိတ်ထိခိုက်မိပြီး ခြေဦးတည့်ရာကို ထွက်ပြေးမိရတယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းက သိမ့် အနောက်က ပြေးလိုက်တယ် ။

“ ကိုကို ရှင်းပြပါရစေလား...သိမ့်ရယ် ....”

“ မလိုဘူး...သွား..သွား..... သိမ့်အနားကို မလာနဲ့......လူလိမ်ကြီး.....ခင်ဗျားကြီးက တကယ်လည်း နံမည်ကျော် ပန်းချီဆရာ တယောက်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ကျမကို ညာတယ်....လူလိမ်ကြီး.....

ထွက်သွား.......မုန်းတယ်.....အရမ်းမုန်းတယ်........”

“ ကိုကို့ကို သိမ့် အထင်မှားနေတာပါ ....”

ကိုရွှေသိမ်းမင်းက သိမ့်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ် ။ သိမ့် သူ့လက်ထဲကို ပါသွားတယ် ။ ရုန်းကန်ထွက် ပေမယ့် သူ့သန်မာတဲ့ လက်ကြီးတွေထဲက သိမ့် ထွက်လို့ မရဘူး ။ သူ သိမ့်ကို တအားဖက်ပြီး

သိမ့်ရဲ့ မျက်နှာ အနှံ့ နမ်းတယ် ။ သိမ့် သူ့မျက်နှာကို ရိုက်တယ် ။ ထုတယ် ။ သူ့ကိုယ်အန့ှံကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်တယ် ။ ဒါပေမယ့် သူက သိမ့် ထုတာ ရိုက်တာတွေကို

ပန်းနဲ့ ပေါက်နေသလောက်ဘဲ ထင်နေသလား မသိဘူး ။ သိမ့် နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်း စုတ်နမ်းတယ် ။

သူ့လက်တဖက်က သိမ့် နို့နှစ်လုံးကို နယ်နေတယ် ။ သိမ့် နို့သီးလေးတွေကို ဖိပွတ်မိနေတယ် ။ သူ့လျာကြီးက သိမ့်ရဲ့ လျာလေးကို လာယက်နေတယ် ။ သူ့ကို ထုရိုက် ကန်ကျောက်နေတဲ့ သိမ့်ရဲ့

လက်တွေ ခြေတွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အားလျော့ကျလာတယ် ။ ထုရိုက်မယ့်အစား သူ့လည်ပင်းနဲ့ ပုခုံးတွေကို ဖက်သိုင်းမိလာတယ် ။

သူ့အနမ်း အစုတ်တွေ ..သူ့အကိုင်အတွယ်တွေကို သိမ့် သာယာသွားတာလား ။ သူ့လက်တဖက်က သိမ့် ပေါင်တန်တွေ ကြားထဲကို ရောက်လာတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ သိမ့်ရဲ့ အဖုတ်က တအား စိုစိုရွှဲ

နေပြီ ။ သူ့လက်ချောင်းတွေ သိမ့်အဖုတ်အတွင်းထဲကို ၀င်လာတယ် ။

သိမ့် တကိုယ်လုံး တုန်သွားရတယ် ။

“ အိုး......”

သိမ့် အိပ်မက်က လန့်နိုးလာတယ် ။

ဟင် ......သိမ့်...သိမ့်...သိမ့် အိပ်မက်တွေ မက်နေတာပါလား ။ ဖြစ်ပျက်တာတွေက တကယ်လိုဘဲ ။ တကယ် ဖြစ်နေသလိုဘဲ ။

သိမ့် ပေါင်ကြားက အဖုတ်က အိပ်မက်ကြောင့် တအား ယားနေသလို အရည်တွေ စိုရွှဲ နေတယ် ။

အိပ်မက်ထဲကလို ရန်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘဲ ငွေဆောင်က ဟိုတယ်ထဲမှာ စာအုပ်ဖတ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားတာ ။

ဘေးကုတင်က မမငြိမ့် တယောက် ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့် ။ အင်း..အိမ်သာများ တက်နေသလား မသိဘူး ။

ဟင်....။ အိမ်သာထဲက ဘာသံတွေလဲ......။

မမငြိမ့်ရဲ့ ညည်းသံတွေ ပါလား...။ ဘာ... ဘာ.....ဖြစ်နေလဲ ..မသိဘူး .....။

သိမ့် ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာခန်း အနားကို ရောက်သွားပြီး တံခါးမှာ နားကပ်ပြီး နားထောင် လိုက်တယ် ။

အို...မမငြိမ့်...သူ အာသာ...ဖြေနေတာဘဲ ။ သူ့ဖါသာ အဖုတ်ကို ပွတ်ကလိ နေတာ ။

အင်း..သိမ့်ရောဘဲ ..။ တအားယား တအား လိုချင်နေတယ် ...။

ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ်လေ ...။

သိမ့် ကုတင်ပေါ် ပြန်လှဲအိပ်ပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ် ။

ခဏကြာတော့ မမငြိမ့် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ် ။ သူ့ကုတင်ပေါ်ကို ပြန်တက်ပြီး အိပ်တယ် ။ မမငြိမ့်

ကို ကြည့်ရတာ မောပန်းနေတဲ့ ပုံ ။

မမငြိမ့်က “ သိမ့်..နိုးနေလား...” လို့ မေးလိုက်လို့ သိမ့်လည်း ဟန်ဆောင် မနေချင်တာနဲ့..“ အင်း..” လို့ ပြန်

ဖြေပြီး မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်တယ် ။

“ အိပ်မက်တွေ မက်တယ်..သိမ့်ရယ်...မမလည်း စိတ်တွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် မဟုတ်လား....” လို့ မမငြိမ့်

ပြောတော့ သိမ့်ကလည်း..“ သိမ့်လည်း ဒီလိုဘဲ မမ...အိပ်မက်တွေ မက်တယ်...အိပ်မက်ထဲမှာ ဟို ကိုရွှေသိမ်း

မင်း ဆိုတဲ့ ပန်းချီဆရာကြီးက အတုကြီး ဖြစ်နေတယ် ...သိမ့်ကလည်း ခဲမှန်ဘူးတဲ့ စာသူငယ် မဟုတ်လား..

သူ့ကို အရမ်း မုန်းတီးမိသွားတယ်တဲ့လေ..ဟင်းဟင်းဟင်း.......” လို့ မမငြိမ့်ကို ပြောပြလိုက်တယ် ။

မမငြိမ့်က “ ဒို့ညီအမနှစ်ယောက်က နေ့ခင်းအိပ်မက်တွေ မက်နေကြတယ်ကွာ..ကဲ..ကဲ....အိပ်မက် ကို ခေါင်း

ထဲ မထားနဲ့...ကိုရွှေသိမ်းမင်းက လူကောင်းပါ...တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို လူဆိုးလို့ ထင်မနေပါနဲ့ ညီမလေးရယ်..”

လို့ ပြောပြီး သိမ့်ကုတင်ဖက်ကို ကူးလာ အိပ်လိုက်တယ် ။

ညနေကျတော့ သိမ့်တို့ ညီအမနှစ်ယောက် ရေချိုး အလှပြင်ဆင်ပြီး ကမ်းစပ်ကို ထွက်ခဲ့ကြတယ် ။

အုန်းရည် ဘီယာနဲ့ ကိုကာကိုလာတို့ဘာတို့ရောင်းတဲ့ တဲသေးသေးလေးမှာ ကိုရွှေသိမ်းမင်း ရှိနေတယ် ။

သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်စားထားတယ် ။

“ ဟေး..ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်...”

လက်ပြ နုတ်ဆက်ရင်း သူ သိမ့်တို့ဆီကို လျှောက်လာတယ် ။

“ ကိုရွှေသိမ်းမင်းက တကယ်ကြည့်ကောင်းပါလား....ကျမက ဘယ်က ရုပ်ရှင်မင်းသားများ ငွေဆောင်ကို ရောက်

နေသလဲလို့...”လို့ ငြိမ့်က သူ့ကို ပြောလိုက်တော့ သူက ရယ်တယ် ။ ပြီးတော့..“ ကျနော့်ကို ရုပ်ရှင်ဖက်က

လူတွေက တကားရိုက်ဖို့ ခေါ်တယ်ဗျ...သေသေချာချာ မေးကြည့်တော့ ရိုက်ရမယ့်ဟာက ယင်လုံအိမ်သာ ကြော်

ငြာ ဖြစ်နေတယ်လေ....ဟီးဟီး....” လို့ ဟာသဖေါက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။

သိမ့်က မျက်နှာလေးမဲ့ပြီး ဟိုဖက်လှည့်လိုက်တာ ငြိမ့် တွေ့လိုက်တယ် ။ သိမ့်က ရူးပေါပေါလူ ဆို မကြိုက်တတ်

ဘူး ဆိုတာ ငြိမ့်သိတယ် ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလူကြီးကို ခင်မင်ရတာ ကောင်းတယ်လို့ ငြိမ့် ထင်တာဘဲ ။ ကမ်း

စပ်တလျှောက် ရေဆင်းချိုးတဲ့လူတွေ တွေ့သလို မြင်းတကောင်နဲ့ မြင်းစီးချင်တဲ့လူ လိုက်ရှာနေတဲ့ လူငယ်လေး

တယောက်ကိုလည်း တွေ့တယ် ။ အကျၤ ီချွတ်နဲ့ ပြေးနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသား စုံတွဲတတွဲလည်း တွေ့တယ် ။

စကားတပြောပြောနဲ့ ငြိမ့် သိမ့်နဲ့ ကိုရွှေသိမ်းမင်းတို့ လျှောက်သွားကြတာ ကျောက်ဆောင် ကျောက်တုံးတွေ ရှိ

တဲ့ နေရာကို ရောက်သွားတော့ သိမ့်က အမှတ်တရ ဓါတ်ပုံ ရိုက်ချင်တယ် လို့ ပြောတာနဲ့ ကိုရွှေသိမ်းမင်းက

သူ့ဖုန်းကင်မရာနဲ့ ရိုက်ပေးတယ် ။ ကျောက်ဆောင်တခုပေါ်မှာ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ အလှကို ကြည့်ရင်း ထိုင်ကြ

တယ် ။

ငြိမ့်တို့ ထိုင်နေကြတဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေ အနားမှာ ဟိုတယ်လှလှတွေ ရှိနေတယ် ။ ဟိုတယ် တခုထဲက လူတ

ယောက် ထွက်လာတာကို သိမ့်က မြင်လိုက်ပြီး..“ မမငြိမ့်..ဟိုလူတယောက်က ကိုနေလူမင်းနဲ့ တူလိုက်တာ...” လို့

ပြောလိုက်ပေမယ့် ငြိမ့်လည်း သိမ့်က ကိုနေလူမင်းကိုလည်း မြင်ဘူးတာ မဟုတ်..ဓါတ်ပုံဘဲ တွေ့ဖူးတာမို့ မရေ

မရာ လျှောက် ပြောနေတာဘဲ ဆိုပြီး အဲဒီဖက်ကို မကြည့်ဘဲ ပင်လယ်ပြင်က တံငါလှေလေး ဖက်ကို ငေးကြည့်

နေတယ် ။

ကိုရွှေသိမ်းမင်းက“ ကိုနေလူမင်း ဆိုတာ ငြိမ့်ရဲ့ ဖီယွန်ဆေ လား..သိမ့်..” လို့ သိမ့်ကို မေးလိုက်တယ် ။ သိမ့်က

“ ဟုတ်တယ်..ကိုရွှေသိမ်းမင်း...သူက ယူအက်စ်က မကြာခင် လာတော့မှာ..မမငြိမ့်နဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ...” လို့

ပြောလိုက်တယ် ။ တကယ်တော့ ငြိမ့်မှာ ချစ်သူ ရှိတဲ့အကြောင်း ကိုရွှေသိမ်းမင်းကို ငြိမ့် ပြောပြခဲ့ပြီးသားပါ ။

“ ဒါဆို ငြိမ့်က ယူအက်စ်ကို လိုက်သွားတော့မှာပေါ့နော်....” လို့ ကိုရွှေသိမ်းမင်းက မေးလိုက်တယ် ။

ဒီအချိန်မှာ သိမ့်က “ မမငြိမ့်..ဟိုလူကြီး ဒီကို လာနေတယ်..ဒါ ကိုနေလူမင်းဘဲ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်...သူ ပြုံးပြ

နုတ်ဆက်နေတယ်..မမငြိမ့်...” လို့ ပြောလိုက်လို့ ငြိမ့်လည်း သိမ့် ပြောနေတဲ့လူ ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။

“ ဟယ်.....အကို....အကို....လိုက်လာတယ်.....”

ငြိမ့် ဘယ်လို ပျော်သွားလဲ မသိတော့ဘူး ။

ငြိမ့်တို့ ကျောက်ဆောင်ဖက်ကို လာနေတဲ့ အကို့ဆီကို တအား ပြေးသွားမိလိုက်တယ် ။ အကိုကလည်း ငြိမ့်ဆီ

ကို ပြေးလာတယ် ။

“ အကိုရယ်..ဖုန်းမဆက်ဘဲ လာရသလား....”

“ ငြိမ့်ကို စပရိုက်စ် လုပ်ချင်လို့.......”

ငြိမ့်နဲ့ နေလူမင်းတို့ ပြေးဖက်လိုက်ကြတာကို သိမ့်နဲ့ ကိုရွှေသိမ်းမင်းတို့က ကြည့်ပြီး သဘောကျ ရယ်မောနေ

ကြပါတယ် ။

ငြိမ့်က နေလူမင်းကို သိမ့်..ကိုရွှေသိမ်းမင်းတိုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ် ။

“ ညီမလေး အိမ့်နဲ့ကတော့ ရန်ကုန်ရောက်ရင် အကို တွေ့လိမ့်မယ်..အိ်မ့်က ဆိုင်ကို တာ၀န်ယူ လုပ်နေတယ်..”

လို့ ငြိမ့်က နေလူမင်းကို ပြောလိုက်တော့ နေလူမင်းက “ ရန်ကုန်မှာ အိမ့်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီးပါပြီ..အိမ့်ညွှန်ပြလိုက်လို့

ငြိမ့်နဲ့ သိမ့် ရှိနေတဲ့ ငွေဆောင်ကို အကို လိုက်လာနိုင်တာပေါ့ ငြိမ့်ရယ်...” လို့ ပြောတယ် ။

ညနေပိုင်းမှာ ကိုရွှေသိမ်းမင်းက နေလူမင်း ငြိမ့်နဲ့ သိမ့်တို့ကို စားနေကျ ထမင်းဆိုင်မှာ ညနေစာ ကျွေးတယ် ။

ငြိမ့်ရဲ့ တဖက်ဘေးမှာ ထိုင်တဲ့ သိမ့်က ငြိမ့်ကို နှစ်ကိုယ်ကြား တိုးတိုးလေး “ မမငြိမ့်..ဒီည သိမ့် သိမ့်အတွက်

ဟိုတယ်အခန်းတခန်း ယူထားပြီးပြီ....မမငြိမ့်နဲ့ တခန်းထဲ အိပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး....ဟိဟိ..” လို့ နောက်တယ် ။

နေလူမင်းနဲ့ ကိုရွှေသိ်မ်းမင်းတို့လည်း ခင်မင် ရင်းနှီးသွားကြတယ် ။

ငြိမ့်က “ ဘာလို့ စင်သီယာ လိုက်မလာတာလဲ အကို...” လို့ မေးလိုက်တယ် ။ “ စင်သီယာလည်း လိုက်ချင်တာ

အရမ်းပါ...သူက အလုပ်များနေတယ် ..တနေ့တော့ သ လာလည်မှာ လို့ ငြိမ့်ကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်..” လို့

နေလူမင်းက ဖြေတယ် ။ ငြိမ့်က စင်သီယာကို ငယ်ပေါင်းကြီးဖေါ် သူငယ်ချင်း တယောက် လိုဘဲ တအား ခင်မိ

တယ်လို့ ငြိမ့် ပြောလိုက်တယ် ။

စားသောက်ပြီးတော့ ငြိမ့်တို့ စကားထိုင်ပြောနေကြတာ တော်တော် ကြာတယ် ။ ညဉ့်နက်လာမှ ကိုရွှေသိမ်းမင်း

လည်း “မနက်ဖန်ကျရင် ချောင်းသာဖက် သွားကြရအောင်..ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်..ကားငှားပြီးပြီ...” လို့ ပြော

ပြီး ပြန်သွားတယ် ။

သိမ့်လည်း တခြား အခန်းကို ပြောင်းသွားတယ် ။ ငြိမ့်နဲ့ အခန်းကပ်ရက်မှာ ရနိုင်ရဲ့သားနဲ့ မယူဘဲ ခပ်ေ၀းေ၀းကို

ရွှေ့သွားတယ် ။ “ မမငြိမ့်တို့ သိမ့်ကို အားနာမနေရအောင်..” လို့လည်း စပ်ဖြဲဖြဲ အမူအရာနဲ့ ပြောသွားတယ် ။

အကိုနဲ့ ငြိမ့်တို့ ပြန်တွေ့ဆုံတဲ့ညကတော့ တကယ့်ကို ပွဲကြမ်းတဲ့ ညလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ် ။ ငြိမ့်လည်း နေ့လည်

ခင်းတုံးက အိပ်မက်တွေ မက်ပြီး ကိုယ့်ဖါသာ လက်နဲ့ အာသာဖြေခဲ့ရအောင်ကို ထန်နေခဲ့တော့ သိမ့်လည်း နုတ်

ဆက်ပြီး သူ့အခန်းသစ်ကို ထွက်သွားရော အကို့ကို တအား ဖက်ပြီး စနမ်းမိရပါတယ် ။

“ အကိုရယ်...လွမ်းလိုက်ရတာ....”

“ အကိုလည်း ငြိမ့်ကို လွမ်းတာ အရမ်း..ဒါကြောင့် ပြေးလာခဲ့တာပေါ့.....”

နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်နမ်းလိုက်မိကြတာ ရပ်လို့ မရတော့ဘူး ။ အနမ်းရှည်ကြီးက လျာတွေလည်း ပါလာတယ် ။

အ၀တ်အစားတွေ အမြန် ချွတ်ပစ်မိကြတယ် ။ သဲသဲမဲမဲ အနမ်းတွေက နှုတ်ခမ်းတွေကနေ တခြားနေရာတွေကို

ရောက်ကုန်တယ် ။ အကို့ ဒုတ်ကြီးက အရင်ထက်တောင် ပိုကြီးလာသလိုဘဲ ။

ငြိမ့် စိတ်ရှိလက်ရှိ စုတ်ပစ်မိတယ် ။ အကိုကလည်း အားကျမခံ တုံ့ပြန်တယ် ။ ငြိမ့်ပေါင်ကြားကို သူ့ခေါင်းထိုး

အပ်ပြီး ငြိမ့်ပိပိကို ရေလည် ယက်တယ် ။ စုတ်တယ် ။

ငြိမ့် ကြာကြာ မခံနိုင်ဘူး...။ ငြိမ့်ပိပိက တအား ယားနေပြီလေ ။ အကို့လိုးတာကို ခံချင်လှပြီ ။ အကို့ အလိုးတွေ

ကို တမ်းတနေရတာ..။ သတိရ လွမ်းနေတာ ။

ဒီည အကိုနဲ့ လိုးကြတာ ငြိမ့်ဘ၀မှာ အကောင်းဆုံးဘဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ။

ပြီးပါပြီ

ပန်းရိုင်း ရေးသည်